Volgens de annalen waren de hogepriesters de 'Kenners van het Getal'. Dat was nu wel duidelijk. Uit hun berekeningen bleek overduidelijk dat de aarde nooit een volledige cyclus door de dierenriem kon afleggen. Om de zoveel duizend jaar gebeurde er iets desastreus dat de beweging door de zodiak helemaal op zijn kop zette. Hoe ze echter het einde van hun wereld konden voorspellen, is mij nog altijd een raadsel. Als je de beweging in de dierenriem voor en na elk cataclysme bestudeert, dan blijken er soms drastische veranderingen te zijn opgetreden. Voor het allereerste cataclysme bewoog de dierenriem zich van het sterrenbeeld Weegschaal naar de Leeuw (Weegschaal -> Maagd -> Leeuw). In de Leeuw veranderde de aarde van aanzien: delen land zonken weg, uit de zee rezen nieuwe eilanden op, vulkanen braakten hun woede uit enzovoort. Na het tot rust komen van de op hol geslagen elementen bleek er een totale ommezwaai in de verschuiving van de dierenriem te hebben plaatsgevonden: de verschuiving gebeurde nu in omgekeerde richting! Met andere woorden, een bepaald mechanisme dat in het inwendige van de aarde werkzaam was, was op z'n kop komen te staan. Daardoor verliep de beweging nu als volgt: Leeuw -> Maagd -> Weegschaal.

Het brandende gedeelte van de aarde, het magma, weegt zo'n vijftien miljard ton. In het midden daarvan wentelt een kern die iets sneller draait dan het gebied eromheen. De vaste binnenkern van de aarde heeft een straal van 1200 km. Deze 'drijft' in een vloeibare, stroperige buitenkern, die een straal heeft van 3500 km. Beide bestaan grotendeels uit ijzer. De temperatuur van de binnenkern is hoger dan die van de buitenkern. Je zou dus verwachten dat de binnenkern ook vloeibaar is. Omdat de druk er echter hoger is dan de buitenkern, kan het ijzer niet smelten. Door warmteoverdracht komen in de buitenkern convectiestromingen voor die een magnetisch veld opwekken dat zichzelf versterkt. De buitenkern is als het ware een zichzelf opladende dynamo, zoals die van een fiets. In plaats van licht wekt deze magnetisme op. Je kunt dit vaststellen met behulp van een kompas dat zich naar de krachtlijnen richt. Wat echter van bijzonder belang is, volgt uit de ontdekking dat de binnenkern 1,1 graad meer draait dan de mantel van de aarde. Dit betekent dat de binnenkern per dag 0,8 seconde vóór raakt. Op de grens van de buiten- en binnenkern vindt per dag een verschuiving van ongeveer zeventig meter plaats.

De aarde 'draait' in 25.920 jaar in de dierenriem. Dit komt overeen met een draaiing van de aarde om haar as van 360 graden. Omdat de aarde in één dag om haar as draait, betekent dit dat we 24 uut achterlopen. Dat is totaal 86.400 seconden.

Als de aarde in 25,920 jaar 86.400 seconden achterloopt, dan houdt dit een jaarlijkse verandering van 86.400:25.920=3,33333333 seconden in, precies de getallenreeks die ik daarvoor in de dierenriemtekens had gevonden! De Atlantiërs stonden dus niet alleen aan de wieg van onze wiskunde, maar ook aan die van onze tijd!

Laten we nu eens naar de andere rampspoeden kijken. Tijdens het tweede cataclysme bewoog de aarde van het teken van de Schorpioen naar de Boogschutter. In één klap werd de aarde toen naar het tijdperk van de Waterman gekatapulteerd. Dit hield geen omkering van de beweging in. Zoals we hierboven hebben gezien, vindt deze beweging haar oorsprong in het eigenzinnige gedrag van de aardkern. Aangezien er alleen een plotselinge verschuiving van tijdperken is opgetreden, bewijst dit dat de aardkern in dezelfde richting is blijven draaien. Was zij van richting veranderd, dan hadden de tijdperken omgekeerd moeten verlopen, zoals voor en na het eerste cataclysme.

Uiteindelijk belanden we bij het derde cataclysme, dat Atlantis volledig vernietigde. De dag van de vernietiging en ook de omvang van de catastrofe waren van tevoren correct voorspeld aan de hand van de bestaande gegevens. De dierenriem ging van de Kreeft naar de Leeuw om daarna abrupt te stoppen. Het magnetisch veld van de aarde veranderde, de binnenkern ging de andere richting uit en de dierenriem werd in omgekeerde richting doorlopen. Die beweging zijn we nu nog altijd aan het volgen. Hoe zal dit eindigen?

De Atlantiërs en Egyptenaren gingen ervan uit dat er een kracht R uit het universum kwam. Uitgaande van de veronderstelling dat elke actie een reactie tot gevolg heeft, is R het product van de interactie tussen de elementen, het denken van de mensen en het beeld dat ze van zichzelf in een spiegel gereflecteerd zien. Het is uit deze dualiteit tussen Goed en Kwaad, tussen de mens en zijn spiegelbeeld, dat de priesters de Mathematische Hemelse Combinaties konden berekenen. Met dit als uitgangspunt - en met behulp van de diverse combinaties van de stralingen van de enorme zonnen van de dierenriemtekens - konden ze absolute cijfers halen die het Goede en het Kwade konden voorspellen.

Bij de overgang van het tijdperk van de Vissen naar dat van de Waterman zal de aarde worden vernietigd. De oude geschriften bewijzen dat:

de Atlantiërs de juiste dag van de vernietiging van hun wereld konden berekenen aan de hand van de Mathematische Hemelse Combinaties;
deze Combinaties verband houden met het verloop van de verschillende tekens van de dierenriem;
de planeten een belangrijke rol spelen in de bepaling van de 'einddatum' van een tijdperk.
Aan de hand van deze gegevens moet het mogelijk zijn het meesterplan dat hierachter schuilt te begrijpen. Ik doe een dringend beroep op iedereen, astronomen, wiskundigen, slimmeriken, geologen en anderen, om deze taak te klaren. Slagen we hier niet tijdig in, dan zal de wereld worden vernietigd...

8 De zoektocht naar het labyrint
Hoe was het mogelijk dat de Atlantiërs de dag van de destructie van hun land konden bepalen? Enkele malen werd er verwezen naar de Mathematische Hemelse Combinaties die dit hadden voorspeld. Volgens de annalen hadden de overlevenden bij hun aankomst in Egypte direct een bouwwerk opgericht: een tempel ter ere van de Schepper om Hem te bedanken dat ze in hun tweede vaderland waren gearriveerd. Onmiddellijk hierna bouwden ze op de oever van de Nijl een observatorium om de Mathematische Hemelse Combinaties te bestuderen. De loop van de Nijl vertoont visuele overeenkomsten met de Melkweg. De plaatsen waar tempels zijn gebouwd, corresponderen met deposities van verschillende belangrijke sterren van de Melkweg.

In deze observatiepost werden de planeet- en sterrenstanden bijgehouden en konden uit geometrische configuraties van de stelsels de belangrijkste harmonische wetten worden gedestilleerd. Diodorus van Sicilië bevestigt dit zoeken naar een harmonieus leven op aarde met het akkoord van de hemel bij de Egyptenaren. In hoofdstuk 89 van zijn eerste boek schrijft hij: 'Nergens observeert men zo exact de posities en de bewegingen van de sterren en planeten. Zij beschikken over alle waarnemingen, jaar na jaar, die tot een ongelooflijke oudheid teruggaan!'

Daarmee wordt bevestigd dat de hogepriesters 'Kenners van het Getal' waren, en dat al sinds mensenheugenis. Met deze astronomische gegevens, de Mathematische Hemelse Combinaties, konden zij moeiteloos de planetaire bewegingen, hun omlooptijden en nog talrijke andere stellaire fenomenen voorspellen.

De volgelingen van Seth en Horus hadden het land nog duizenden jaren verdeeld. Uitgeput van de millennia durende strijd besloot men uiteindelijk tot een vereniging van beide landen. Het was toen dat men besloot een astronomisch centrum te bouwen, identiek aan dat van Atlantis. Dit besluit viel in het jaar 4608 v.C., toen het tijdperk van de Stier begon. Precies 365 jaar later was het enorme werk klaar. Athothis zou op de door God voorbestemde dag de vereniging van Egypte officieel bezegelen. Enig speurwerk leert ons dat de eerste dag van Thot overeenkomt met 19 juli 4224 v.C. Op die dag begon de Sothische jaartelling, naast de klassieke Egyptische kalender.

Voor de Sothische kalender gebruikten de Egyptenaren een kalender gebaseerd op een jaar van 365 dagen. Die was onderverdeeld in twaalf maanden van dertig dagen, waarbij vijf goddelijke dagen werden opgeteld. Deze kalender loopt na vier jaar uit de pas en dan voegen wij een volledige dag aan één jaar toe om hem te synchroniseren. De oude Egyptenaren weigerden echter de telling van 365,25 dagen te gebruiken omdat in hun heilige kalender getallen voorkwamen waarop het voorspelde einde van de wereld was gebaseerd.

Behalve de Sothische en klassieke kalender hadden de Egyptenaren een maankalender, die afwisselend 29 en 30 dagen telde en ingepast was in een cyclus van precies 25 jaar van 365 dagen. Deze tijdsperiode komt overeen met 309 maanperioden.

Bij de vereniging van Egypte werd aan de oever van de Nijl een eredienst gehouden. Twee hogepriesters richtten zich tot de Nijl en zeiden: 'Uw hemelse bronnen maken ons leven mogelijk,, aangezien ze toelaten om elk jaar ons land te overstromen.'

Tegen de verenigde volken zeiden ze: 'Voortaan leeft u in harmonie met de bevelen van de wet van God, omdat ze u een voorspoedig leven zowel op aarde als in de hemel garanderen. Bevrucht de aarde voor uw werk en deze zal op haar beurt u van granen voorzien!'

Tot de leiders van beide fracties zwoeren ze: 'Uw autoriteit blijft het zinnebeeld van uw doen en laten, omdat de wijze waarop u regeert, het geluk van uw volk zal bepalen.'

Met de handen naar de hemel opgericht, spraken ze tot God:

'O Heer van de eeuwigheid, U die alles weet. Dat Uw wet en haar bevelen vanaf deze dag mogen heersen en dat ons leven probleemloos mag verlopen. Dat onze kinderen zich mogen richten naar ons voorbeeld, op Uw harmonie, zonder dat er een nieuwe vernietiging plaatsvindt. Dat Uw hemelse wijsheid die U aan ons hebt gegeven door de Mathematische Hemelse Combinaties ons allen doordringt en ons inspireert ons te helpen geen kwaadaardige acties te ondernemen die Uw woede kunnen opwekken.'

Het was na die memorabele dag dat met de bouw van een groot astronomisch centrum werd begonnen. De naam ervan was Cirkel van het Goud, waarin twee tempels hun verblijfplaats vonden: 'Het Dubbele Huis van het Leven' en 'De Tempel van de Dame van de Hemel: Isis'. Twee verschillende scholen maakten er deel van uit: een waar het nachtelijke uitspansel werd bestudeerd en gereproduceerd op aarde, en een school die de hemel niet in ogenschouw nam, maar de voorkeur gaf aan een meer mathematische studie, waarin alles theoretisch was.