Inhoudsopgave
- Gericht op geloof en gehoorzaamheid, niet op gevoel en ervaring
- Ervaringen zijn het gevolg van geloof en gehoorzaamheid klik hier
- Een christen moet niet op zijn gevoel leven klik hier
1. Gericht op geloof en gehoorzaamheid, niet op gevoel en ervaring
De bijbel roept de christenen telkens op tot geloof en gehoorzaamheid. Daar ligt de nadruk op. De nadruk ligt niet op gevoel of het zoeken van gevoelservaringen.
Bij onze bekering zijn wij gebracht "tot gehoorzaamheid des geloofs" (Rom. 1:5). Geloof en gehoorzaamheid gaan samen in de bijbel. Het geloof toont zich in de werken, in gehoorzaamheid. Want zonder de werken is het geloof dood (Jak. 2:17).
Hebt geloof in God zegt de Here Jezus (Marcus 11:22). Zonder geloof is het onmogelijk om Gode welgevallig te zijn (Hebr. 11:6). Er staat van de christenen geschreven dat zij "wandelen in geloof en niet in aanschouwen" (2 Kor. 5:7) . De bijbel zegt "u geschiede naar uw geloof" (Matth. 8:13) We worden behouden door het geloof (Efeze 2:8,9). Wat is de overwinning die de wereld overwint? Het antwoord is "ons geloof" (1 Joh. 5:4,5).
Het gaat in het geestelijk leven om dagelijkse geloofsgehoorzaamheid. Geloof in God en het woord van God. Dat betekent: het woord van God voor waar aannemen, er op vertrouwen en er naar handelen. We moeten als christenen leven uit een standvastig geloof in Gods woord, in Gods beloften en in de feiten die in het woord vermeld worden.
2. Ervaringen zijn het gevolg van geloof en gehoorzaamheid
De bijbel is niet tegen gevoel en ervaringen. Volgens de bijbel zijn ervaringen echter geen doel op zich. Echte bijbelse ervaringen zijn het gevolg van geloof en gehoorzaamheid. Als een christen zich richt op geloof en gehoorzaamheid dan volgen de ervaringen vanzelf.
De bijbel spreekt b.v. over "de vrede die alle verstand te boven gaat". Moeten wij die vrede gaan zoeken via b.v. meditatietechnieken of door stil te worden voor God? Wel nee, deze vrede komt automatisch als je gelooft en gehoorzaamt. Lees wat er staat in Filippenzen 4:6,7. "Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging, bekend worden bij God. En de vrede Gods die alle verstand te boven gaat zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus." Hier vinden we een opdracht gevolgd door een belofte. Als je in geloof doet wat er staat, dan volgt een ervaring. Als je doet wat in vers 6 staat, dan zul je ervaren wat in vers 7 wordt beschreven. Als je je wensen met dankzegging bekend maakt bij God dan is het gevolg dat de vrede van God in je hart komt. En die vrede zal je hart en je gedachten behoeden. Dus de bijbelse weg tot vrede is: je wensen, je verlangens, je zorgen, bij God brengen. En wel met dankzegging. Danken is een uiting van geloof.
Enige tijd terug heb ik op een basisbijbelstudie gesproken over de vervulling met Gods Geest (Efeze 5:18). Aan de hand van de bijbel is uitgelegd wat de vervulling met Gods Geest inhoudt en hoe we die vervulling kunnen beleven. Ieder kind van God is wedergeboren en heeft de Geest van God in zich wonend. De Geest van God zal iedere christen automatisch vervullen als Hij daartoe de ruimte krijgt. (Voor een nadere uitleg, zie bij de basisbijbelstudies, in "de praktijk van christenleven I", studie 11) Onder meer is uitgelegd dat onbeleden zonde de vervulling met Gods Geest blokkeert. Eén van de aanwezige christenen werd door God tijdens de bijbelstudie bepaald bij een concrete zonde. Die zonde heeft ze daarna tegen God beleden en ook tegen de persoon die ze had benadeeld. Enkele dagen daarna vertelde ze me het volgende: "Gisteren liep ik op het schoolplein en toen merkte ik zo de liefde van God dat ik er een tijd stil van heb moeten staan." Ze was er zelf door verrast en vroeg aan mij of dit niet vreemd was. Ze had er dus in het geheel niet naar gezocht. Deze ervaring, deze overweldigende ervaring van de liefde van God, was het gevolg van haar geloofsgehoorzaamheid. Ze had door die ene zonde te belijden de laatste blokkade uit haar leven verwijderd met als gevolg een hernieuwde vervulling met Gods Geest wat, in haar geval, ook deze ervaring tot gevolg had.
De bijbelse volgorde is dus geloof en gehoorzaamheid gevolgd door ervaringen. En zelfs dan zijn ervaringen, ik heb het nu over gevoels-ervaringen, niet het doel, maar slechts een bijproduct dat God al of niet kan geven. Want ook zonder gevoelservaringen blijven we als christen in geloof staan op de feiten en beloften uit Gods woord. Als je de volgorde "geloof gevolgd door ervaring" omkeert dan loop je vast in je geestelijk leven. Dan span je het paard achter de wagen. God antwoordt niet op het zoeken naar ervaringen. De bijbel zegt immers duidelijk dat het zonder geloof onmogelijk is om God welgevallig te zijn (Hebr. 11:6). Er staat geschreven: u geschiede naar uw geloof. (Matth. 8:13) Dus als er geen geloof is dan geschiedt er weinig.
Het dieper leren kennen van de Here Jezus is ook het gevolg van gehoorzaamheid. In Johannes 14:21 staat: "Wie mijn geboden heeft en ze bewaart, die is het die Mij liefheeft …. en Ik zal Mijzelf aan Hem openbaren" (Joh. 14:21). Openbaring volgt op geloofsgehoorzaamheid. Het woord van God geloven en gehoorzamen, de geboden van Jezus bewaren. Daaruit blijkt je liefde tot Jezus. De Here Jezus geeft aan mensen die dat doen de belofte dat Hij Zichzelf aan hen zal openbaren.
3. Een christen moet niet op zijn gevoel leven
Het algemene principe staat onder meer in 2 Kor. 5:7 "want wij wandelen in geloof en niet in aanschouwen." Hier wordt aanschouwen tegenover geloof gesteld. Aanschouwen, betekent zien, het staat voor de zintuigen waarmee we dingen ervaren. Als christenen behoren wij echter niet door "ervaren" te wandelen maar door het geloof in de door God in de bijbel geopenbaarde feiten. Een christen leeft door het geloof. Het geloof in Gods woord, de feiten die daar staan, de beloften die daar worden gegeven. Daar steunt hij op, daar laat hij zich door leiden.
Gevoel op zich is niet verkeerd. Het is waardevol, het hoort bij ons menszijn, zo heeft God ons gemaakt. Gods Geest geeft ook allerlei gevoelens b.v. blijdschap (Gal. 5:22). We kunnen echter niet op ons gevoel steunen en ons daar door laten leiden omdat het gevoel onbetrouwbaar is. Het gevoel wordt niet alleen door de Geest van God beïnvloed maar ook door allerlei andere zaken, zoals b.v. de toestand van ons lichaam.
Het gevoel bedriegt ons vaak. Het gevoel zegt dan iets anders als de waarheid. Het gevoel zegt dan iets anders als het woord van God. Zo staat b.v. in de bijbel dat de Here God ons geenszins, dat wil zeggen in geen enkel geval, zal begeven of verlaten. "want Hij heeft gezegd: Ik zal u geenszins begeven en u geenszins verlaten" (Hebr. 13:5,6). Toch kunnen we ons verlaten voelen, vooral in tijden van beproeving. God lijkt ver weg, alles zit tegen, enzovoorts. De waarheid is dat we ons wel verlaten kunnen voelen maar dat we nooit verlaten kunnen zijn. In dit geval is het gevoel van verlatenheid een leugen, want het is in strijd met Gods woord. Je moet dan tegen dat gevoel in gaan, er in geloof weerstand aan bieden. Bijvoorbeeld door te bidden: "Ik dank U dat U mij nooit zult begeven en verlaten. Ik verwerp die gevoelens en gedachten die zeggen dat U me verlaten hebt. Het zijn leugens. Ik geloof wat uw woord zegt." Zo moeten we het schild van het geloof ter hand nemen (Efeze 6:16) door in geloof vast te houden aan het woord van God, desnoods tegen ons gevoel, onze gedachten en "ervaringen" in.
We moeten weerstand bieden aan onware, leugenachtige, gevoelens en gedachten. Een treffende illustratie van hoe dat in de praktijk te doen, geeft de Indiase evangelist Bakth Singh. In één van zijn boeken vertelt hij hoe hij in het noorden van India, onder grote ontberingen en vaak alleen, het evangelie aan het uitdragen was in een zeer vijandige omgeving. Een gevoel van ontmoediging overviel hem daarbij geregeld. Hij liet zich daar echter niet door meeslepen. Hij ging er door geloof tegen in. In die situatie ging hij, zo vertelt hij, op zijn knieën en bad: "Here ik dank U dat U nog steeds dezelfde bent en dat uw beloften nog steeds dezelfde zijn."
Eén van de eerste lessen die we als christen moeten leren is dat we niet op ons gevoel moeten leven. Zolang we op ons gevoel leven zullen we niet of nauwelijks geestelijk groeien. Dan is er ook geen geestelijk ruggegraat als het moeilijk wordt, als er strijd komt, als beproeving komt. Het gevoel gaat op en neer en als we op gevoel leven dan zullen we ook op en neer gaan.
Vele, vooral jonge christenen, leven onbewust vanuit de idee: "Als ik het niet voel dan is het niet waar. Als ik het niet voel dan heb ik het niet meer." Waar baseren we b.v. de zekerheid dat we door God geliefd zijn op? Doen we dat op het voelen, het ervaren, van die liefde, of rust die zekerheid op het onveranderlijk woord van God? Bij velen is het zo dat ze het alleen kunnen 'geloven' als ze het ervaren, als ze het voelen "diep in hun binnenste." Daarom willen ze het steeds voelen en als ze het niet voelen zijn ze van streek. De oorzaak van deze houding is in feite ongeloof of kleingeloof. Men heeft niet genoeg aan de verzekeringen uit Gods woord, die in het geloof aanvaard moeten worden. Men wil het ervaren in plaats van het te geloven. In plaats van in geloof te gaan staan op de in de bijbel vermelde feiten en beloften. Het komt er op neer dat niet meer geloof, maar ervaren, het principe is van waaruit men leeft.
Hoe weet ik dat God mij liefheeft? Is dat omdat ik zijn liefde voel stromen, diep in mijn binnenste? Het juiste en bijbelse antwoord is treffend geformuleerd in een bekend Engels kinderliedje dat als volgt luidt: "Jesus loves me this I know, for the bible tells me so." Ik weet dat Jezus van me houdt want dat staat in de bijbel. Dat Jezus van mij houdt is daarom een feit. En of ik dat op dit moment nu wel of niet voel of ervaar verandert niets aan de waarheid van dat feit. "Uw woord is de waarheid" (Johannes 17:17). Zoals Gods woord het zegt zo is het. Dat is het uitgangspunt. Gelukkig doet de Here God ons ook vaak zijn liefde op allerlei wijzen ervaren, maar dat is niet de grond voor onze zekerheid geliefd te zijn.
God heeft zijn liefde jegens ons bewezen. En als iets bewezen is dan kunnen en mogen we daar niet meer aan twijfelen. "God echter bewijst zijn liefde jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is" (Rom. 5:8). De Here Jezus had zoveel voor ons over dat Hij voor ons de moeilijke weg van het kruis is gegaan. En dat nog wel terwijl we het helemaal niet verdienden of het waard waren. Onverdiende goedheid, genade, onbegrijpelijke liefde. Hoe kunnen we in het licht van dit vaststaande feit ooit twijfelen aan Gods liefde jegens ons? Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken?
Een ieder die wandeltochten heeft gemaakt weet uit ervaring dat het heel prettig is om onder begeleiding van een muziekcorps te marcheren. Zonder begeleiding van de muziek gaat het zwaarder. Toch moet je ook dan, zonder de muziek, blijven marcheren, wil je het doel, dat is de eindstreep, halen. Zo is het ook in het geestelijk leven. Als God gevoel geeft (als God je b.v. zijn liefde in je gevoel doet ervaren, diepe gemeenschap met Hem, vreugde) dan is het veel makkelijker marcheren, maar ook zonder de muziek, zonder dat gevoel, moeten we blijven marcheren en God gehoorzamen.
