Het gezin, een baken van vrede?!

"Ongelooflijk hevige stormen kunnen gezinnen tot rampgebieden maken. In sommige huishoudens heerst een zodanig emotioneel klimaat dat de weersverwachtingen bijna altijd onheilspellend zijn. In plaats van dat er vriendelijkheid en een goede verstandhouding heersen, wordt het gezin geteisterd door bitterheid, woede, wrok en zorgen."

Het bovenstaande citaat komt uit het boek "Ouders met gebroken harten" van John White. Als ouder kun je je enorm verward, boos, gekwetst en schuldig voelen. Je stelt jezelf honderd vragen waarop geen antwoord lijkt te bestaan.

Boosheid.

Boosheid is soms onvermijdelijk en het is gezond en wenselijk boze gevoelens te uiten, uiteraard zonder te zondigen (Vgl. Ef. 4:26). Soms zijn deze stormen echter onheilspellend en verwoestend. Waar komen ze vandaan en hoe kunnen ze voorkomen worden? Is het wel mogelijk ze te voorkomen? Of zijn ze onvermijdelijk, gezien de botsende persoonlijkheden in sommige gezinnen? Ten diepste verlangt iedere ouder ernaar dat er vrede en geborgenheid heerst binnen zijn/haar gezin. Bovenstaand citaat geeft echter een beschrijving van wat vaak de bittere realiteit is in een gezin. Het lijkt weinig uit te maken hoe 'geestelijk' of hoe idealistisch een gezin is. Alleen het verlangen om liefde te tonen en goed met elkaar om te gaan, is niet voldoende. Soms lopen de gemoederen hoog op en worden er dingen gezegd en gedaan, waar een ieder later spijt van krijgt.

Onrealistische verwachtingen.

Veel oorzaken van woede-uitbarstingen hebben te maken met onrealistische verwachtingen die ouders kunnen hebben. Bij onrealistische verwachtingen staan ouders en kinderen misschien onnodige pijn te wachten, omdat het allemaal niet zo loopt als zij dachten te mogen verwachten. Ten eerste zijn er onrealistische verwachtingen naar de kinderen toe: - Velen verwachten immers dat hun huis altijd een veilige en vredige plek zal zijn. Begrijpelijk, maar nauwelijks realistisch. Het is juist de taak van de ouders om van hun huis een vredige plek te máken, niet ter wille van zichzelf maar ter wille van het gezin.

- Verder verwachten ouders vaak meer van hun kinderen dan ze op het moment aankunnen.

- En soms verwachten ouders ook dat hun kinderen zich totaal anders gedragen dan andere kinderen van dezelfde leeftijd.

Ten tweede hebben ouders vaak onrealistische verwachtingen naar het eigen vermogen tot het controleren van het gedrag van hun kinderen. Ouders zien het als hun taak om ervoor te zorgen dat hun kind de gewenste karaktertrekken en gewoonten ontwikkelt. Gebeurt dit niet, dan hebben ouders het gevoel het niet goed gedaan te hebben. Gevoelens van angst, schuld en gefaald te hebben kan u dan plotseling overvallen.

Sleutel tot de oplossing.

Maar hoe maken ouders hun huis dan tot een vredige plek? Hoe bewerken ouders vrede tussen de gezinsleden onderling? John White stelt dat ouders de sleutel tot de oplossing bijna altijd zelf in handen hebben. De kunst is om zelf vrede uit te stralen. De Bijbel leert dat er zonder God, zonder Christus geen vrede mogelijk is. Innerlijke vrede en vrede tussen leden van het gezin onderling dienen gebaseerd te zijn op de vrede tussen God en mij, bewerkt door de Here Jezus. Zie Rom. 5:1, "Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door onze Here Jezus Christus...".

5 handvatten. 

Wanneer we dan zelf vrede met God hebben, hoe maken we dan van ons huis een vredige plek? John White geeft een vijftal handvatten om zelf die vrede uit te kunnen stralen:

- Realiseer dat er problemen zullen komen in uw gezin en besef dat dat niet noodzakelijkerwijs uw schuld is. Conflicten tussen broers en zussen zullen voorkomen, het is de manier waarop kinderen hun plaats moeten leren vinden in het gezin. Accepteren betekent niet dat u het goedkeurt, maar wel dat u er niet volledig door van slag raakt;

- Accepteer de karaktertrekken en/of gedragingen van uw kinderen zonder zelf van slag te raken. Weest u er in elk geval van bewust welke verwachtingen u ten aanzien van uw kinderen heeft: zijn ze, met het oog op hun ontwikkeling, realistisch?

- Probeer vrij te zijn van angst om uw gezin. Juist de angst dat het gezin uiteen zal vallen, zorgt vaak voor zulke grote spanningen dat woede-uitbarstingen bijna onmogelijk vermeden kunnen worden. Wanneer deze angst onderkend wordt, is de weg vrij voor een minder problematische relatie;

- Verlang niet van andere gezinsleden dat zij altijd vrede uitstralen. Wanneer u verwacht dat iemand anders voor uw innerlijke rust zorgt, bent u van uw stuk gebracht wanneer deze persoon eens geërgerd reageert;

- Erken dat het voor u niet mogelijk is zonden en/of zwakke plekken van anderen in het gezin uit te bannen. U kunt adviezen of straffen geven, maar uw gezinsleden zullen altijd zwakke momenten blijven kennen en zonden blijven doen.

Het gezin... een baken van vrede? Ook wanneer er moeite en pijn is? Ja, ook dan kan vrede een realiteit zijn. Een oud spreekwoord zegt: De beste manier om schaduw te vermijden is door naar de zon te kijken. Als je in het licht kijkt, zie je geen schaduw. Als u naar de Zoon van God kijkt, kunt u vrede hebben, zelfs midden in moeite en zorgen. Christus is onze vrede; we zijn geschapen voor de vrede; Christus Zelf schenkt ons Zijn vrede.

      

(Overgenomen van: http://www.chris.nl/)

email: help@chris.nl