Kinderen en eenzaamheid

In de loop der tijd is er veel geschreven en gedicht over en voor eenzame mensen. De wijze uitspraak: 'eenzaam maar niet alleen' klinkt u vast bekend in de oren. Eenzaamheid komt overal voor, bij alle volken en door alle tijden. David schreef al in Ps.25:16, "Eenzaam ben ik en ellendig" Kortom, het is een ongekend groot probleem. Ook onder kinderen! Daarom proberen we meer begrip te krijgen voor eenzame kinderen en inzicht in manieren om hen te helpen.

Een belangrijk uitgangspunt is dat God de mens heeft geschapen om een relatie te hebben, en dat mensen ook relaties met elkaar moeten hebben. ("Het is niet goed dat de mens alleen zij"Gen.2:18) Als kinderen zich ontwikkelen naar volwassenheid moeten zij verschillende vaardigheden aanleren zoals het aangaan van relaties en vriendschappen. Het is belangrijk dat een kind zich kan ontwikkelen in een omgeving waar onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen in het kind is. Het zelfvertrouwen zal groeien en het kind kan zo zelf vriendschappen kunnen en durven aangaan. Er zijn verschillende oorzaken aan te wijzen waarom een kind niet capabel is om relaties te leggen.

Mogelijke oorzaken

- Sommige kinderen stellen zich van nature passief op. Zij doen wel mee als ze gevraagd worden, maar uit zichzelf leggen zij geen contact met anderen. Zij zijn voor andere kinderen daarom minder aantrekkelijk en worden al gauw aan hun lot overgelaten.
- Irritant of afwijkend gedrag kan ook een reden zijn waarom kinderen in de steek gelaten worden. Een kind dat altijd de leider wil zijn en de regels wil bepalen of gemakkelijk agressief wordt, zal minder snel vriendjes hebben.
- Verlegen kinderen en kinderen die niet voor zichzelf op durven te komen, trekken zich vaak zelf terug, omdat de omgang met anderen bedreigend is. Ze weten niet hoe zij zich moeten gedragen en hebben soms geen idee wat er van hen verwacht wordt. Ze zijn gauw bang gek gevonden te worden. Deze kinderen hebben onvoldoende vertrouwen in hun eigen kunnen, ze denken negatief over hun uiterlijk, gedrag en functioneren.
- Als kinderen regelmatig ziek zijn of langdurig in een ziekenhuis moeten worden verpleegd, worden ze in het begin van de ziekte nog wel eens bezocht door andere kinderen. Deze aandacht ebt na een poosje weg en dan blijven zij alleen in hun bed achter. Ook bij terugkomst na een periode van afwezigheid is het moeilijk om hun plekje in de groep te heroveren. Alle kinderen lijken al vriendjes of vriendinnetjes te hebben en daar passen zij net niet meer bij.
- Het kan ook zijn dat een kind de aansluiting met leeftijdgenootjes mist, omdat het bijvoorbeeld minder begaafd, hoogbegaafd is of andere interesses heeft. Een jongen die niet van stoeien en vechten houdt, kan buitengesloten worden als de groep dit wel veel doet.

- Slechte relaties binnen gezinnen kunnen ook een oorzaak van eenzaamheid zijn. Omdat kinderen zich bijvoorbeeld niet goed hebben kunnen hechten aan hun ouders en relaties oppervlakkig blijven, kunnen kinderen zich later alleen voelen. In sommige gezinnen leren kinderen weinig vaardigheden die ze nodig hebben om contact te leggen waardoor ze sneller alleen komen te staan.

Het lijkt in deze maatschappij een trend om een onafhankelijke houding aan te nemen. Onze kinderen worden via de media en op school al jong geconfronteerd met het idee dat we onafhankelijk van God en anderen moeten zijn. Muziekgroepen en allerlei soapseries hebben dergelijke uitgangspunten. De vruchten van deze houding zien we echter om ons heen. Eenzaamheid is er een van.

 

Eenzaamheid herkennen

De wijze waarop kinderen uiting geven aan gevoelens van eenzaamheid varieert. Ze kunnen er slechter door slapen of meer of minder gaan eten. Hun houding straalt eenzaamheid uit en ze zijn stil en teruggetrokken. Een eenzaam kind denkt dat het is mislukt en het zelfvertrouwen daalt. Het zal zich soms erg afhankelijk van anderen gaan opstellen en alle aandacht gaan opeisen. Andere kinderen kroppen hun gevoelens op en zijn bang om te laten zien wat ze voelen of weten niet hoe dit te doen. Ook agressief gedrag kan een signaal zijn. De eenzaamheid neemt alleen maar toe...

Eenzaamheid begrijpen

Voor betrokken volwassenen zoals ouders en kinderwerkers is het belangrijk om na te gaan waar de kern van het probleem zit en om te leren begrijpen wat een eenzaam kind voelt. Ook al is met name dit laatste erg moeilijk als u dit zelf nooit heeft meegemaakt.
Misschien is nog bekend wanneer het terugtrekken begon. Na de geboorte van een broertje of zusje, een verhuizing of verlies van iemand? U kunt vragen hoe de jongen of het meisje zich voelt. Dan zijn er al enkele aanknopingspunten om het kind te gaan helpen.
Bijvoorbeeld: Een kind dat onvoldoende zelfvertrouwen heeft, zal moeten leren dat het waardevol is in Gods ogen (Joh.3:16). Dat u het kind de moeite waard vind om mee om te gaan. Zo'n kind moet vaker geprezen worden door aan te duiden wat zijn of haar sterke kanten zijn, en door minder te mopperen wanneer het kind onhandig is. Misschien is het kind alleen al geholpen wanneer u afspreekt dat het elke week op de woensdagmiddag een ander kind zal uitnodigen om te spelen. Spelenderwijs zal het kind zich gemakkelijker onder leeftijdgenootjes gaan mengen. Daarnaast zou het probleem ook met de leerkracht besproken kunnen worden. Hij of zij kan in de groep ongemerkt het kind en de andere kinderen stimuleren om samen te werken.

Samen is niet alleen! Wij kunnen een brug slaan naar een kind dat alleen staat. Hoe kunnen wij het hart raken van een eenzaam kind? Door in afhankelijkheid van God te handelen. We mogen in kinderlijk vertrouwen Hem vragen om wijsheid en liefde voor deze kinderen. We kunnen ons ook verdiepen in de belevingswereld van een kind.
Juist nu de vakantie er aan komt zullen er kinderen in uw buurt, gezin of kindergroep alleen zijn omdat beide ouders werken, vriendjes op vakantie zijn en er geen school is. Laten we waakzaam zijn en proberen het Samen op te lossen.

 

(overgenomen van: http://www.chris.nl/)

email : help@chris.nl