Vergeving is de sleutel.

Jezus is ons model voor vergeving. Hij vergaf perfect, Hij vergaf op de manier waarop de Vader vergeeft. Tenslotte zijn Jezus en Zijn Vader één. Jezus is God die van de hemel naar de aarde kwam om in menselijke gedaante ons te tonen hoe we hebben te leven.

Wat kan een vrouw, van wie het hart en gezin verbroken werd door bijvoorbeeld overspel, leren over vergeving uit wat in Getsemané gebeurde?

Jezus startte met te zeggen "Ik wil het niet". Overspel is verraad. Misbruik is rampzalig. Zien hoe je kind verzwakt en sterft verwoest je. Als je denkt dat je zulke aanslagen gemakkelijk kunt vergeven, maak je een jammerlijke vergissing. Dus, "Ik kan het niet", is een goed vertrekpunt.

De wurgende strijd die Jezus doormaakte die nacht was nog maar het startpunt voor vergeving. Hij had onze vergeving nog niet gekocht. Hij had enkel uitgemaakt dat hij de prijs ervoor wilde betalen. Het kost een ernstige inwendige strijd en bloedzweet, alleen al om ertoe te komen dat je de mogelijkheid je man te vergeven wil overwegen na alle pijn die hij in je huis bracht door pornografie. Het besluit om te vergeven is slechts het begin van een proces. Het is slechts je afspraak om te gaan onderzoeken wat dit hele verraad je gekost heeft.

Om onze vergeving compleet te maken, moest Jezus het lijden van het kruis nog door, en dan had Hij nog drie dagen in de hel door te maken. Vergeving is hard. Het is het pijnlijk lijden van lichaam, ziel en geest. De mogelijkheid van vergeving overwegen is haast ondraaglijk, maar het echte lijden start pas wanneer je begint te voelen wat deze gruwel je gekost heeft. Dat is wanneer je valse beschuldigingen begint te voelen die je leven verbrandden, wanneer je de wrede spijkers van verraad voelt in je kracht die erin geslagen werden door herhaaldelijk bedrog, wanneer je je hart voelt verscheuren in een miljoen stukken van kapotgemaakte dromen.

Sommige mensen raken hierdoor in de war. Ze denken dat de pijn zou moeten eindigen op het moment dat je toestemt om te vergeven. Vergeving is niet een goedkope toga die we aandoen als een geestelijk kleed. Vergeving kost, vergeving kost veel. Het kostte Jezus alles wat Hij had; en als jij ervoor zou kiezen je man te vergeven, zal het je ook alles kosten wat je hebt.
 
 

Vergeving betekent eenzaamheid. Hoewel Jezus Zijn vrienden steun vroeg, begrepen zij niet echt waar Hij doorging. Dus niemand was in staat hem echt te vertroosten. Hij streed alleen, met zijn gezicht op de grond, voor Zijn Vader. Die strijd moeten we door als we vergever willen worden. Niemand begrijpt echt de diepte van onze pijn. Niet onze beste vriend(in), niet onze voorganger, niet onze moeder en zeker niet degene die ons kwetste. We voelen ons eenzaam, afgesneden van de vertroosting waar we zo wanhopig naar verlangen.

Wat een vertroosting is het te weten dat we een hemelse Vader hebben die in staat is ons te begrijpen en mee te leven met onze zwakte en machteloosheid. Hij bracht immers zelf tijd door met zijn gezicht op de aarde, eenzaam in de strijd waarin hij koos ons te vergeven. Hierdoor kunnen we zonder vrees en met vertrouwen en krachtdadig naar de troon van genade gaan waar we genade vinden om de pijn te overkomen. (Hebr. 4:15-16)

Jezus was vrij het verloop van het vergevingsproces te kiezen. Er zijn sommige mensen die eisen dat we vergevers worden. Ze citeren de Schrift "Vergeef ons onze schuld gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren" en ze zinspelen erop of zeggen onomwonden dat we de hel en verdoemenis riskeren als we onze echtgenoot niet vergeven. Ze werken op ons schuldgevoel en gevoel van waardeloosheid door te zeggen dat alleen de hardheid van onze harten ons tegenhoudt de opgestapelde schuld kwijt te schelden.

Dat is verontwaardigend. God heeft niet geëist dat Jezus ons zou vergeven. Het was iets waartoe Jezus de vrije keuze had. Hij koos er zelf voor na de overweging dat de wreedheid van het gescheiden zijn van ons afschuwelijker was dan de wreedheid van sterven op het kruis en drie dagen in de hel doormaken, waarna Hij terug met ons verenigd kon worden.

Liefde verplicht niet. Als je je verplicht voelt te vergeven, is het geen vergeving en zeker niet uit liefde. Er zijn verschillende redenen waarom het goed is te kiezen voor vergeving, maar het tot een verplichting maken neemt er al de kracht en schoonheid van af.

Vergeving herleiden tot een loutere verplichting betekent dat je de hele strijd van Christus in zijn beproeving verlaagt tot een ongemak. Vergeving verlagen tot een plicht is grijnslachtend, minachtend, neerbuigend voorbijgaan aan wat aan het kruis gebeurd is. Als we vergeving herleiden tot een daad die we "moeten" doen maken we de hartverscheurende schreeuw van eenzaamheid "Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?" tot een gewoon gekreun.

Vergeving is een keuze uit vrije wil en edelmoedigheid van de geest. Vergeving is een hartbrekende keuze om de zondaar meer lief te hebben dan je de zonde haat.

Wat vergeving niet is.

Dus wat kiezen we te doen? Laten we eerst kijken naar wat vergeving niet is.

Vergeving is niet een "goede draai" geven aan wat gebeurt

Ondanks Jezus' vermaningen om te wenen met de wenenden, is de kerk vaak snel geweest om ons te vertellen waarom we niet zouden moeten wenen.

"God doet alles medewerken ten goede", wordt aan de beschadigde mensen verteld.

"Dankt onder alles want dat is Gods wil voor jou", wordt tegen verscheurde mensen gezegd.

De geplunderde mensen worden vermaand met "God is meer geďnteresseerd in je houding dan in wat je doormaakt".

Jezus gaf niet een goede draai aan wat hij doormaakte in Getsemané. Hij vertelde zichzelf de waarheid over het afschuwelijke wat onze zonde Hem ging kosten. Als een vrouw in staat zal zijn om de ontrouw van haar man te vergeven, zal ze eerst voor zichzelf de verschrikkelijke waarheid moeten uitmaken over wat zijn zonde haar gekost heeft.

Het is waar dat God een reddende God is. Hij doet slechte dingen meewerken ten goede. Maar Hij noemt nooit het slechte goed eenvoudig omdat er verlossing komt. Voor Hij de jaren teruggeeft die de sprinkhanen hebben weggevreten, moeten we eerst de afschuw zien van wat deze insecten hebben aangericht. De focus op de bevrijding richten voor men het verlies volledig inschat, doet de bevrijding tekort, neemt weg van zijn kracht tot herstel. Alleen als we het verlies volledig gevoeld hebben kunnen we genieten van de winst.

Vergeving is geen verzoening

Toen Jezus stierf aan het kruis, opende hij de mogelijkheid tot verzoening, maar Hij vraagt eerst iets van ons: berouw. Onze vergeving is gebaseerd op Zijn onvoorwaardelijke liefde, maar onze verzoening is gebaseerd op onze onvoorwaardelijke toegeving dat we Hem onrecht gedaan hebben, dat we Hem zwaar onrecht gedaan hebben.

Je echtgenoot vergeven voor het wrak dat hij van je thuis gemaakt heeft door zijn gebruik van pornografie en de overspelige relaties die eruit voortkwamen betekent niet dat je je hoeft te verzoenen met hem. Vergeving opent de mogelijkheid tot verzoening, maar of die verzoening er komt, hangt af van de bereidheid van je man om berouw te hebben over het verbreken van de huwelijksbelofte. Berouw opent voor hem de weg om totaal bevrijd te worden van het vernietigende gedrag dat hem in de ban had, door een juiste relatie met God te herstellen. (zie Joh. 1:9).
 
 

Wat vergeving wel is.

Als we 'vergever' willen worden, moeten we weten wat vergeving is.

Vergeving heeft te maken met "niet rekenen op een resultaat"

Een van de moeilijkste dingen bij vergeving is de andere persoon toe te staan dat die eigen keuzes maakt, zelfs al leiden die keuzes tot het kapotmaken van het huwelijk. Op dat punt kan vergeving falen, blijft vergeving soms steken omdat we beginnen te zien wat dit alles ons gaat kosten. Vergeving kost ons alles, want in vergeving verzaken we het recht om de dingen zo te laten verlopen als we wanhopig wensen. We accepteren dat er misschien geen verzoening komt omdat we de andere persoon niet het gedrag kunnen doen stellen dat leidt tot verzoening.

Om het in een huwelijk tot verzoening te kunnen komen, moet je echtgenoot begrijpen dat hij onrecht gedaan heeft aan het huwelijk, zichzelf, God en jou. Je kunt je man er niet toe dwingen dit te begrijpen. Dat is de keuze die hij moet maken.

Vergeving heeft te maken met berouw

Volgens het huwelijksrecht heeft je man overspel gepleegd. Hij bracht een vloek op zijn hoofd door de belofte te verbreken die hij voor jou, God en getuigen gemaakt heeft. In het Oude Testament stond er doodstraf op overspel. Tegenwoordig stenigen we geen echtgenoten meer die hun eigen weg gaan, maar we komen tot echtscheiding, wat de dood van het huwelijk tot gevolg heeft. Hoewel een echtgenoot "onschuldig" kan pleiten, zal hij veroordeeld worden voor de misdaden die hij begaan heeft tegen het huwelijk vóór je hem kun verlossen van de straf die hij verdient. Dat is zo omdat er geen genade kan zijn zonder oordeel.

Om in de positie te komen waarin hij genade kan ontvangen, moet je echtgenoot gaan beseffen hoe vernietigend zijn gedrag geweest is. Theologisch kunnen we dat berouw noemen. Berouw is niet "kruipen". Het is het uitdrukken van diepe spijt over wat we gedaan hebben en het maken van de vastberaden beslissing om verstandiger te leven in de toekomst.

Je kunt in een huwelijk niet tot verzoening komen als je man onwillig is om tot berouw te komen over de dingen die hij deed om het te vernietigen. Dit toch proberen toont dat we niet beseffen hoe de reddende kracht van vergeving werkt als we onszelf gaan zien zoals we zijn en wat we gedaan hebben. Hoezeer je hart kan verlangen naar verzoening, als je je verlangen naar een relatie met hem plaatst boven de zorg voor zijn eeuwige ziel, zal het erin eindigen dat hij kan doorgaan in zijn zonde.

Net zoals vergeving niet goedkoop is, is berouw niet goedkoop. Berouw is niet gewoon spijt hebben omdat je betrapt werd. Berouw is in de eerste plaats bedroefd zijn over het feit dat we het gedaan hebben. Berouw is leren van onze fouten. Berouw is een kilometer wandelen in de schoenen van wie we beschadigd hebben.

Bij echt berouw voelen we de pijn die we anderen en onszelf aangedaan hebben. Als we de verwonding die we veroorzaakten niet volledig aanvoelen, kunnen we de vergeving die we krijgen niet ten volle appreciëren.

Berouw kan snel komen, maar meestal rijpt het traag. Voor er echt berouw komt, is er soms een hoop zelfmedelijden dat zichzelf tracht te vermommen als berouw. Dit vals berouw voegt nog toe aan de berg oneer omdat we onszelf daarin zien als slecht. Deze waarneming draagt bij tot gevoelens van "ik ben een slachtoffer" en slachtoffers hebben het gevoel dat ze niet de kracht hebben om te veranderen. Vals berouw kan een oneindige cirkel van zelfkastijding worden.

 

                                           Vervolg:  klik hier