Deze verzuchting, deze klacht, komt nogal eens uit de mond van christenen. Men beleeft blijkbaar weinig of niets van de ervaringen, die men met God kan hebben volgens de Bijbel.
Wat kan hier de reden van zijn?
Het heeft altijd te maken met één of meerdere van de volgende drie dingen.
1) Er is zonde, wellicht subtiele zonde, in het leven die niet is beleden, die niet onder ogen wordt gezien.
2) Er is gebrek aan overgave, beschikbaarheid, gehoorzaamheid. De Geest van God spreekt ergens op aan maar er wordt niet geluisterd.
3) Er is gebrek aan geloof, aan vertrouwen op God, in plaats daarvan is men bezig in eigen kracht en naar eigen inzicht. Men is los van God, niet in afhankelijkheid, bezig als christen te leven en voor God te werken.
Reiniging van zonde, overgave en wandelen door geloof zijn de drie voorwaarden waaraan we moeten voldoen wil de Geest van God ons vervullen. De Geest van God bewerkt in ons christelijke ervaring. Als we, over een langere termijn gezien, weinig ervaren komt dat omdat de Heilige Geest niet de ruimte krijgt. Zonde bedroeft de Geest van God. Als de Geest ons ergens op aanspreekt en wij weigeren daar op in te gaan dan doven we de Geest uit. Dit is telkens weer het kritieke punt in onze wandel met God. Wat doen we op zo'n moment? Stel dat de Geest ons aanspreekt op een concreet punt b.v. in een meningsverschil met onze partner, snauwen we tegen hem/haar en lopen vervolgens kwaad weg. Praten we dit dan goed, rechtvaardigen wij onszelf (want we hadden toch gelijk, hij/zij moet het eerst maar goed maken) of verootmoedigen wij onszelf, erkennen wij onze zonde en belijden we die zonde tegen God en tegen onze partner (of iemand anders)? Want ongeacht wie er gelijk had, wij hadden niet mogen snauwen en zo ongeduldig reageren. God wil dat wij goed maken wat wij fout hebben gedaan, ongeacht wat de ander doet, ongeacht hoe fout ook de ander is geweest. En dit is niet altijd makkelijk, weten we vast uit ervaring; jezelf vernederen voor een ander. Of stel dat de Geest van God ons roept om een bepaalde taak te doen, terwijl we er tegen opzien, terwijl we zelf andere plannen hadden. Wat gaan we dan doen? Is ons hart week of verharden we onszelf? "Heden indien, gij zijn stem hoort, verhardt uw harten niet" (Hebr. 4:7) Dit is bijna altijd de diepste reden van geestelijke stagnatie in het leven van christenen. Zelfhandhaving, niet ingaan op de stem van de Heer, die ons persoonlijk door de bijbel en Zijn Geest ergens bij bepaalt. Verder is het zo dat, als we in eigen kracht en naar eigen inzicht, los van Gods Geest, bezig zijn, we de Geest van God voor de voeten lopen.
Als je over een langere periode bezien niets merkt van Gods werk in en door je heen dan is er iets mis met je geestelijk leven. Geestelijk leven begint met de wedergeboorte. Zonder wedergeboorte is er geen geestelijk leven. Dus als je helemaal niets beleeft dan is het zinvol om jezelf af te vragen of je wel wedergeboren, of je wel bekeerd bent. Waar sta je op dit punt?
Misschien is er wel geestelijk leven, maar is dat leven heel zwak. Als je niet in geloof en gehoorzaamheid wandelt, als je het regelmatige contact met de Here God door het lezen van de bijbel en het gebed verwaarloost, als je in een omgeving verkeert waar weinig geestelijk voedsel beschikbaar is, dan zal het geestelijk leven daar onder leiden.
Als je het gevoel hebt dat er iets mis is met je geestelijk leven dan is het tijd om je voor de Heer te verootmoedigen. Vraag aan de Heer wat er aan de hand is: "Heer ik ben vastgelopen, wilt U me weer op het goede spoor zetten? Wilt u vaart in mijn leven brengen? U bent de voleinder - Hebr. 12:2 - wilt U het in mij afmaken? Wat is er aan de hand Here God, ik ben bereid om het onder ogen te zien, wat het ook is."
We moeten wel opletten dat we niet in onszelf gaan graven. Als de Here God je ergens op aanspreekt dan is het duidelijk, dan weet je het. Als er iets mis mocht zijn dan zal God het ons wel duidelijk maken, als we ons door Hem laten onderzoeken. Het eigen menselijke hart is arglistig, alleen de Here kan het doorgronden (Jeremia 7:9,10). Daarom moeten we niet aan introspectie aan zelfontleding, doen. In plaats daarvan moeten we ons door God laten doorlichten.
Psalm 139:23,24 
"Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart, toets mij en ken mijn gedachten; zie, of bij mij een heilloze weg is en leid mij op de eeuwige weg." Dit is een goed gebed. Het is een gebed "naar Gods wil" en zulke gebeden zullen zeker verhoord worden (1 Joh. 5:14,15).
