Op 15 augustus 1769 zag de man, die de geschiedenis danig zou beïnvloeden, het levenslicht: Napoleon Bonaparte. De afkomst van Napoleon is niet helemaal zeker, de een zegt uit het huis van de Gibellijnen, een ander zegt dat hij zeker "Latijns" is, wat ook zijn constructieve houding zou verklaren, die rechtstreeks van de grote bouwer, G.J. Caesar, zou komen. Wat in ieder geval wel zeker is, is dat Napoleons vader, Carlo, een advocaat is in Ajaccio, Corsica. Hij is de vierde in het gezin, en vernoemd naar een neef, die was gevallen in de Corsicaanse vrijheidsstrijd tegen de Fransen. Hij heeft een vrij normale jeugd gehad, met zijn broertjes en zusjes. In 1778 verhuist de familie Bonaparte naar Frankrijk, waar Napoleon een gedegen opleiding krijgt. Hij leert Latijn, aardrijkskunde en geschiedenis. Hij krijgt zelfs schrijfles, waar helaas weinig van is blijven hangen, aangezien hij op latere leeftijd zelfs zijn handtekening gedeeltelijk door een ander liet schrijven (het moeilijkste gedeelte wel te verstaan). In het leger Als hij volgens zijn vader genoeg geleerd heeft, mag hij naar de militaire academie. Nog tijdens die opleiding sterft Napoleons vader, waardoor Napoleon de volledige verantwoordelijkheid over zijn familie te dragen krijgt. Ondanks die zware last slaagt hij in 1785 op zestien jarige leeftijd voor zijn examen en verlaat hij de school als tweede luitenant. Hij krijgt een aanstelling bij het regiment in Valence (Zuid Frankrijk). Na een jaar gaat hij met verlof terug naar Ajaccio, zijn geboorteplaats. Zijn verlof duurde wat langer dan gepland; wegens ziekte moest hij zijn verlof tweemaal laten verlengen, zodat hij pas in 1788 terug kon keren naar zijn regiment, dat inmiddels naar Auxonne was overgeplaatst. Zijn periode als jong officier werd gekenmerkt door grote armoede. Hij had amper een cent om van te leven. Om zijn moeder te laten geloven dat alles nog goed met hem was, schoof hij zijn ellende op het werk en schreef haar: "Werken en nogmaals werken is al wat ik tot mijn ontspanning kan doen. Maar één keer in de acht dagen kan ik uit gaan. Ik slaap heel weinig sinds mijn ziekte. Om tien uur ga ik naar bed, om vier uur ben ik weer op. Ik eet maar één keer per dag. Hierbij vergeleken maak ik het nog goed.” In 1789 vroeg hij opnieuw verlof aan en vertrok weer naar Ajaccio. In die periode begon in Parijs de Revolutie. Napoleon, zelf fervent aanhanger van de ideeën van J.J.Rousseau, was in die periode vaak te vinden op plaatsen waar de Revolutie verkondigd werd. Pas in 1791 keerde hij weer terug naar Frankrijk, waar hij de zorg van zijn jongere broertje Louis op zich nam. Net in januari teruggekomen, gaat hij in oktober weer met verlof naar Corsica. Doordat zijn oom Lucien was overleden, kwam er een kapitaal vrij, waardoor de Bonapartes stemmen voor zich konden kopen. Daardoor werd Napoleon benoemd tot luitenant-kolonel van een bataljon van vrijheidsstrijders. Hierdoor had Napoleon geen zin om na zijn verlofperiode terug te keren naar zijn regiment. Hij schreef een brief naar de Commissaris van Oorlog in Valence, waarin hij de situatie uitlegde. De regering zag er wel voordeel in, een Fransgezinde op Corsica, maar Napoleons kolonel dacht daar anders over en schrapte hem van de officierslijst. Napoleon had zijn baan verloren. Als hij dan weer teruggaat naar Corsica, krijgt hij problemen met de revolutionist Paoli. Als ik ga uitleggen wat die problemen precies inhouden, dan wordt dat ten eerste te lang, en ten tweede draagt het niet bij aan de overzichtelijkheid van het verhaal. Het heeft te maken met de rol die Napoleon speelde bij de vrijheidsbewegingen op Corsica, waar ik het hierboven al over gehad heb. De problemen escaleerden en leidden tot de noodgedwongen vlucht van Napoleon en zijn familie naar Frankrijk. Om voor zijn familie te kunnen zorgen en om zelf te overleven, zoekt Napoleon weer een baan in het leger. Omdat er een schreeuwend tekort was aan officieren, was er zeker wel interesse voor dit kleine mannetje. Hij wordt aangenomen als artillerie-officier bij een legerafdeling die de sterk Contra-Revolutionaire stad Toulon belegert. Napoleon was degene, die met zijn meesterlijk strategisch inzicht een punt ontdekte van waar de Franse artillerie de haven, en daarmee de vijandelijke schepen, kon bestoken en hij was ook degene die een aanval opzette, om dat punt te veroveren. In veel bronnen staat dat dit beleg tekenend was voor de Franse geschiedenis, maar dat is dus niet zo. De tijdgenoten besteedden amper aandacht aan de prestatie die Napoleon hier had geleverd. Alleen bij zijn meerderen maakte Napoleon enige indruk. Zijn optreden in Toulon resulteerde in het driemaal verhogen van zijn rang in enkele maanden, tot brigadier-generaal. Zijn toekomst leek verzekerd rooskleurig te worden, tot 27 juli 1794: de val van Parijs. Het bewind van Robespierre en al zijn aanhang valt. En omdat Napoleon ook tot zijn aanhang behoorde, werd hij al snel gearresteerd. Maar hij wordt al snel weer vrijgelaten en in zijn oude rang verheven. Hij krijgt de leiding over een voor Frankrijk zeer belangrijke veldtocht, namelijk die naar Italië.