Boek der boeken.
De Heilige Schrift of het geïnspireerde Woord van Jehovah, geldt als het grootste boek aller tijden vanwege zijn ouderdom en vanwege de invloeden naar anderen die het teweegbracht. Zijn verbreiding, het aantal talen waarin het vertaald is geworden, het aantal aanhalingen in andere werken, laten ons zien dat het een enorme belangrijkheid heeft voor de gehele mensheid.
De Bijbel zelf is een volledig op zichzelf staand werk dat eigenlijk geen aanvullingen meer nodig heeft. Het is geen nabootsing of een kopie van een ander werk. De Bijbel beveelt zichzelf aan door zijn absoluut originele inhoud en door het literair meesterschap.
Alle eer voor het boek gaat echter uit naar één persoon, die men als de opdrachtgever en voorlezer kan betitelen. Het is namelijk de Schepper zelf die als Auteur zijn Woorden en gedachten heeft laten opschrijven door mensen, zodat andere mensen deze woorden ook ter harte zouden kunnen nemen.
De boeken
Het woord Bijbel komt van het Griekse biblia, dat boeken (meervoud) betekent. De Bijbel is niet één boek, maar een verzameling boeken, door meer dan 35 schrijvers, geschreven over een periode van meer dan 2000 jaar.
Het bestaat uit een:
· Oude Testament (de boeken van het oude verbond) - 39 boeken, geschreven over een periode van tenminste 1500 jaar.
· Nieuwe Testament (het nieuwe verbond) - 27 boeken, geschreven over een periode van ongeveer 50 jaar.
Deze vormen tezamen de boeken van de ‘kanon’ (de verzameling schriften die tot de Bijbel gerekend worden), in totaal 66 boeken.
Andere boeken
Er zijn ook een aantal andere Oud Testamentische boeken die niet tot de kanon worden gerekend. In protestantse kringen heten die Apocrieve (letterlijk: verborgen) boeken, en in katholieke kringen de Deutero-canonieke boeken (de 2e canon). Deze maakten geen deel uit van het Hebreeuwse Oude Testament. In katholieke Bijbelvertalingen zijn deze boeken wel opgenomen. De reden hiervoor is dat zij waren opgenomen in de Griekse vertaling van het Oude Testament, en later ook in de Latijnse vertaling (de Vulgaat). In oude protestantse Bijbels zijn ze soms opgenomen als een apart ‘blok’ tussen het Oude en Nieuwe Testament, of helemaal achteraan, en met een uitleg dat ze wel nuttig zijn om te lezen, maar dat ze niet tot de kanon behoren.
