Identiteitsproblemen:

Hoe ik denk over mezelf staat altijd erg wankel en voelt altijd dubbel. Nooit zal ik het écht eens zijn met wat ik over mezelf denk. Soms geloof ik dat ik waardevol ben, maar als iemand me dan uitscheld weet ik dat ik dat verdiend heb. Soms geloof ik dat ik een slecht mens ben, maar als iemand me zegt dat ie van me houdt omarm ik die woorden en laat ze op me inwerken.

Ik kan slecht tegen kritiek, omdat ik dat in mijn mengeling van gevoelens niet kan plaatsen. Kritiek voelt altijd als een persoonlijk aanval op mij als persoon i.p.v. iets wat ik doe of zeg. Dat ik mezelf afkraak om elke fout die ik maak, projecteer ik hiermee op anderen… ‘zij zullen me ook wel slecht vinden’.

Mijn perfectie komt mede door het jarenlang ‘doen alsof’-leven wat ik heb geleid. Niemand mocht iets merken aan mij en ik mocht geen fouten maken, dat had gevolgen (misbruik, mishandeling). Als ik lief was, als ik me zou gedragen zou het misschien ophouden… Ik groeide op met het besef dat fouten maken vreselijke consequenties had en ik me die dus absoluut niet kon permitteren. Dit sloeg door naar alles.

Vaak voel ik me leeg van binnen. Ik voel me gevangen door mijn heftige emoties, zie dat ik daar mensen mee afschrik of pijn mee doe. Maar het stoppen kan ik niet, de emoties regeren mij i.p.v. andersom en ik besef me meestal pas achteraf wat ik veroorzaakt heb door mijn gedrag. Ik schaam me en voel me schuldig en kruip weg in een hoekje. Ik heb het gevoel dat niemand het toch zal begrijpen en zo ontstaat het lege gevoel. Niemand begrijpt me en ik vind mezelf een stomme trut.

Ik voel me ook snel in de steek gelaten en gekwetst door gedrag of woorden van iemand. Als iemand na een fijn bezoek weggaat, kan ik gigantisch kwaad worden omdat diegene weer naar huis wil en ik ga denken dat ik saai ben omdat diegene weg wil. Ik voel me verlaten en val in een zwart gat. 

Stemmingswisselingen:

Ik voel mezelf heen en weer springen tussen zwarte en witte gedachten, over mezelf en anderen.

Het is alsof ik bij twee grote sluisdeuren sta, de stroom water staat voor alle emoties die zich daarachter opstapelen. Zwart en wit staan dag in dag uit met elkaar te bekvechten. Zwart vindt dat de deuren kostte wat kost moeten dichtblijven, wit vindt juist dat het water de ruimte moet krijgen omdat de druk anders veel te groot wordt. In dat geharrewar gebeurd het dat de sluisdeuren in rap tempo open en weer dicht gaan, open en dicht, open en dicht… het hangt er net vanaf wie een grotere mond heeft, zwart of wit. En ik zelf kijk toe bij de sluisdeuren, krijg soms een enorme plens water over me heen, soms hou ik een tijdlang droge voeten. Zowel zwart als wit jagen me weg als ik dichterbij probeer te komen, ze gunnen me geen van beide de controle over de deuren.

Dit heeft niet alleen effect op hoe ik mij voel en hoe ik over mezelf denk, maar ook mijn kijk op anderen en situaties. Als zwart de touwtjes in handen heeft, kan ik niets goeds zien in een persoon. Zwart zal altijd wel een gedachte verzinnen om iets positiefs toch te kunnen ombuigen. Zo wordt een persoon tot een onbetrouwbaar, gemeen mens gemaakt waar ik ver uit de buurt moet blijven of waartegen ik mezelf moet verdedigen door bijvoorbeeld harde woorden te gebruiken.

Als wit de touwtjes in handen heeft, zullen juist alle negatieve gedachten over een persoon goed gepraat worden. Degene komt op een voetstuk te staan en er is in mijn ogen werkelijk niets wat diegene fout kan doen. Haar/zijn mening wordt mijn mening. Mijn eigen gedachten en meningen doen er niet meer toe, die persoon staat centraal en heeft gelijk. Ik voel me gelukkig in de nabijheid van die persoon en eigenlijk mag die persoon helemaal niet meer uit mijn nabijheid verdwijnen. Maar dat doet diegene toch niet, want die is perfect en zal dat wel aanvoelen.

Zwart en wit hebben ook diezelfde controle over situaties. Als voorbeeld neem ik een dagje winkelen. Als zwart de baas is, zal ik vrijwel niets kopen omdat ik geen enkel recht zie mezelf een plezier te doen. Ik zoek expres plekken op waar ik me niet op mijn gemak voel, zoals hele drukke winkels waar mensen tegen je aanduwen. Ik voel me achterdochtig en achtervolgd en mijn ademhaling is razendsnel.

Als wit de baas is, zie ik het dagje shoppen als een ontspanning en zal ontzettend veel spulletjes kopen die ik eigenlijk niet nodig heb maar die me blij maken. Ik vind dat ik mezelf wel eens mag verwennen en over dat geld moet ik me niet zo druk maken. Ik loop rustig door de stad, zal mensen bij de kassa vriendelijk groeten en geniet van alles om me heen. 

Ook heb ik enorme concentratieproblemen, omdat ik het vaak veel te druk heb met afwegingen maken en mezelf vermanend toe te spreken en omdat mijn gevoelens van de ene naar de andere kant schieten. Ik heb het veel te druk met denken en opletten hoe ik overkom op anderen, om daarnaast nog eens hetgene te doen wat ik eigenlijk moet doen. Vaak loop ik ook constant heen en weer van het ene naar het andere ding, zal niet een uur lang kunnen puzzelen maar telkens om de vijf minuten even iets doen wat me dan te binnen schiet.

In uitersten denken:
Dit heeft alles te maken met wat hierboven staat. Afhankelijk van welke kant de baas is, zal ik in een bepaalde richting denken. Als ik beslissingen moet nemen, zijn beide kanten even luidruchtig aanwezig en voel ik me verscheurd tussen deze twee verschillende kanten en kan geen keuze maken omdat niet de één sterker is dan de ander en het elkaar dus in evenwicht houdt.

Dit kan ook weer betrekking hebben op mezelf, op de ander of op een situatie.

Hoe ik me al voelde in zo’n periode (meer zwart of meer wit) geeft vaak de doorslag in hoe ik denk over iets en wat mijn uiteindelijke beslissing zal zijn. 

Impulsiviteit:
Mijn impulsiviteit zit vooral vast aan mijn witte kant. Ik kan geen maat houden. Als ik iets graag wil hebben, dat moet dat ook nu en niet een dag later. Ook al zeg ik tegen mezelf dat ik het geld nodig heb voor iets anders, ik zal datgene die dag toch kopen. Als ik depri ben geweest en mezelf wil opvrolijken, koop ik niet iets kleins maar gelijk een heleboel of iets duurs en zal me daarna schuldig voelen over al die dingen die ik niet nodig heb en het feit dat ik mijn geld er doorheen heb gejaagd.

Impulsiviteit uit zich ook in de dingen die ik onderneem. Ik krijg ineens een briljant idee en ga dat onmiddellijk helemaal uitwerken en aan iedereen vertellen. Vaak gaat het een dag of een paar dagen goed, vervolgens is alle interesse verdwenen en zit ik met iets waar ik helemaal geen zin of energie meer voor heb.

Ook kan ik heel enthousiast aan een opleiding beginnen die ik echt helemaal zie zitten, maar het kan zijn dat ik een week later of een paar maanden later alle interesse verlies en het niet meer vol kan houden. Dan wil ik ook accuut stoppen, niet morgen of later. 

Vaak ontstaan eetbuien ook in deze impulsiviteit en kan ik óf ontzettend veel lekkers kopen en allemaal in één avond opeten, óf ik eet juist niets.

Geestelijke spanningen:
Als ik me rot voel of als ik in lastige situaties verwikkeld raak, gaan mijn gedachten al gauw uit naar zelfmoord(pogingen). Ik vind het mezelf niet waard om te leven, ik kan de spanningen en verwachtingen niet aan. En tegen mezelf zeggen dat het morgen vast allemaal wel beter zal zijn, heeft geen zin want dat zie ik op dat moment niet. De wereld is ingestort en het komt nooit meer goed. Ik kan er maar beter mee kappen, want het wordt alleen maar erger.

Maar tegelijk denk ik aan anderen die ik hiermee pijn zal doen en ik vind dat ik de enige moet zijn die er onder lijdt.. en dus uiten deze gevoelens zich over het algemeen in krassen en snijden of het slikken van meer medicijnen dan toegestaan maar niet teveel om er iets aan over te houden.

Psychotische symptomen:

Hier zal ik vooral last van hebben als zwart de baas is en erg tekeer gaat. Ik voel me dan angstig en heb het gevoel dat er op elke hoek van de straat gevaar is. ’s Avonds voel ik me achtervolgd door iemand die achter me fietst, zie ik elke boom aan voor een verkrachter en zal pas weer ademhalen als ik veilig thuis ben. Maar ook thuis loeren de gevaren. Elk kraken van de trap is iemand die naar boven komt om me pijn te doen, alle geluiden geven me het gevoel dat ik niet alleen ben in mijn kamer.

Overdag kan ik er ook net zo g0ed last van hebben, kijk voortdurend over mijn schouder en laat mijn blik constant over de hele omgeving dwalen want ik heb sterk het gevoel dat iemand me in de gaten houdt en dat ik gevaar loop.

Ook heb ik het vaak het gevoel dat ik niet echt deel uit maak van de wereld om mij heen. Ik voel me een uitzondering en afgesloten van de rest. Ik voel me anders, voel me door anderen ook zo behandeld en kruip in een hoekje waaruit ik de wereld langs me heen zie trekken. Temidden van een hele grote groep mensen, zal ik mij nog de uitzondering voelen en het idee hebben alleen te zijn. Niemand ziet me en als ze me zien, is het negatief of ze willen iets van me.  

Bron: klik hier