Niemand van ons wordt als een vulkaan geboren, vol met emoties en opgekropte gevoelens en frustraties. Wij Bordy's moeten onze emoties niet loslaten, zoals bij een "normaal mens"maar wij moeten ze juist opbouwen.
Ook is bij ons elk klein dingetje gauw al een heel groot probleem, en ja dan zitten we weer bordevol, omdat we vanaf het begin niet van binnen de dingen hebben kunnen loslaten of een plaats hebbe kunne geven.
En dan is er op gegeven moment ook niets meer te overzien, en je moet je toch ontladen, maar dan wacht je net op die laatste druppel.
Wat heel goed is, per dag, dat je gaat zien vanaf een afstand gaat bekijken, naar de situaties waar jij effe niet mee overweg kan.
Dat kunne veel dingen zijn, maar blijf t bekijken en vraag je vragen af zoals:"Hoe komt het dat dit gebeurd en waar zit ik nu, (blijf vooral reeel met waar je zit, b.v je zit op een stoel voel dan met je handen naar de handvaten v.d stoel ) of je voeten op de grond richt je op dat moment effe op datgene waar jij ben.
Geef dan direct voor jezelf een grens aan, hier ga ik niet in mee, vooral als je de emoties voel aankomen, je voelt het omhoog komen, blijf dan gericht effe op je voeten of kijk effe weg van het probleem, dan kijk je dr weer naar, en betrek het niet op jezelf.
Je gaat vooral erover nadenken, "Moet ik me hiermee bemoeien of niet? , Kan ik dit over me heen laten komen? moet ik hierin meegaan? , dat soort vragen.
Dan mag je vanuit je bewust zijn keuze's maken, dat kan zijn dat je b.v effe wacht met antwoorden te geven op resolute wijze b.v een ja of een nee.
Doe dat niet maar zeg b.v dat je t effe nog wil bedenken of effe nog wil bezien voor jezelf.
Daarna ga je vooral uitrusten, leer uit te rusten met je lichaam als je merk dat je te moe bent.
Pak een of ander stom tijdschrift en richt je op de stomste dingen, soms moet je dr nog om lachen ook.
Bekijk de situatie waar je niet meer overweg kan ook de andere dag nog eens.
Moet je eens zien hoe je dr dan tegenaan kijkt.
Kom je dr nog niet uit, ga dan naar een goede kennis of vriend vriendin en leg de situatie uit.
Vraag wat hij of zij dr van denk.
En als je dr alleen voor sta, en je moet op de seconde iemand beantwoorden en je weet niet wat je moet zeggen of je wordt boos of pijn gedaan. Probeer jezelf dan te uiten, in door vragen te stellen ;'of door te zeggen dat die ander je pijn doet, ;'of dat je jezelf in een hoek gedreven voelt.
Probeer vooral uit te drukken als je dingen niet snap of jezelf onbegrepen voel.
Ga er niet vanuit dat die ander je ooit zal snappen.
Hoef ook niet meer, als jij jezelf maar tot de 100 procent zo heb kunnen uiten, zodat je er vrede mee heb dat je het gedaan. Of de ander het snap of niet, dat laat je bij die ander.
Moet je zien hoe bevrijdend dat kan werken.
Geef jezelf ook geen schuldgevoel daarna,
leer negatieve gedachten van je af te zetten door b.v naar goeie muziek met goeie relaxte teksten te luisteren.
Probeer je te richten op de Heer en jezelf en neem b.v een lekkere douche in een stress situatie, of ga een wandeling maken, of ga zwemmen, maar doe in ieder geval iets waarbij je merk dat je je gedachten effe op andere dingen kan zetten.
En als je dan erdoorheen ben, maak dan een keuze of je nog een beslissing wil maken.
Nogmaals, niemand zegt dat jij t niet goed doet in je leven, zei een keer een therapeut tegen mij, Jij bent degene zelf die het zegt 'dat je het niet goed doet'.
Voortgedreven worden door angsten en eenzaamheid, kan doorbroken worden, je zegt het zelf al ; je voel je voortgedreven. En dat is zeker niet iets wat positief is, ga dan precies het omgekeerde doen, ....ga lekker plat ergens liggen opde grond en luister naar je ademhaling en probeer naar God te gaan in een gesprek.
Je schrijft ook dat je in een onbehagelijke toestand zat omdat je in een bikini zat, en dat je daardoor niet kon bidden.
Antwoord is zorg dat je niet meer in zon toestand komt dat je je onbehaaglijk voel en als het weer gebeurd sta op en ga je aankleden en zoek een plek waar je God wel kan ontmoeten.
Je schreef ook :'ik wil nu even niet naar God.....
v.d week had ik een gesprek met iemand die ook zei:"ik wil nu even niet naar God, uiteindelijk kwam het eruit ik wil effe helemaal niks meer, ik wil terug de wereld in ik wil weer naar houseparty's ik wil genieten zoals de wereld het doet.
Hij zei:"mot je mij nou eens zien ik ben een christen en nog ongelukkiger dan de wereld. Terwijl de wereld erop los feest zit ik hier te siekeneuren omdat ik christen ben en niet mee kan doen.
En waar ik ook van baal is dat enorme pakket van zonde wat elke keer weer terug kom.
Voor mij hoef t allemaal niet meer ik weet het niet meer ik ben in de war.
En toen ineens besefte ik het,.....als je ooit je hartje echt aan de Here Jezus hebt gegeven dan heb je in feitte ook je leven aan Hem gegeven. (beseffe we niet altijd).
Maar dan begint het pas, vooral als je dr achter komt, dat je niet meer terug kan in de wereld met alles dr op en dr an, omdat je doodeenvoudig niet meer gelukkig kan zijn.
En niet in de wereld en ook niet in het geloof.
Om de doodeenvoudige reden, omdat je niet .vd 100 procent aan God gegeven heb, wel je hartje je ziel is behouden, maar je leven is een grote rommel en dat komt omdat je aan de ene kant de wereld wil, met al het nepgeluk en alles dr op en an, maar dat is ook het antwoord niet, en je bent ook niet vol v.d Heilige Geest omdat t half om half is.
Geen wonder dat zoveel christenen mank gaan, vele vele heb ik zo zien gaan ze kunnen t nergens vinden, en uiteindelijk komt men erachter :"er blijft niks over....ja alleen nog de Heer.
Sommige komen dr nooit achter, en sterven als de armste en eenzaamste mensen v.d wereld terwijl we een leven hadde kunne leiden, in alle overvloed in ons geloof zoals God het bedoelt had.
Lijkt wel alsof we nog niet doorhebben nog niet althans vele nog niet, dat je niet gelukkig word in deze wereld maar t geluk alleen te vinden is, als je met al je sores naar Hem toe gaat. En ja zolang we dat nog niet doen, wacht God rustig af totdat je in voledige overgave kom.
Die jongen zei: t lijkt wel alsof ik nog niet genoeg ben pijn gedaan dat ik nog meer moet hebben, om t begrijpen waar ik aan toen ben.
En het deed mij pijn, te zien dat met hem nog duizenden anderen lijden, die t niet zien zoals God het bedoelt had, en maar blijven doorgaan in alle ellende, terwijl het antwoord heel dichtbij ligt in je eigen hartje althans als je echt je hartje aan Hem gegeven hebt.
Ik hoop dat je lieve mensen in je omgeving mag vinden waar je mee verder kan, die je ook een stukje verder de weg op kunnen helpen. Zelf mag ik de Here Jezus al 17 jaar kennen, maar ik kan je zeggen zonder Hem is er geen leven.
Bron: http://groups.msn.com/Christenenborderline/general.msnw?action=get_message&mview=0&ID_Message=577&ID_CLast=594&CDir=1
