Buikvliesontsteking

Een buikvliesontsteking kan zowel acuut als chronisch zijn. De ontsteking kan op zichzelf staan, maar kan ook veroorzaakt worden door een andere ziekte.

Iemand met acute buikvliesontsteking heeft meestal eerst last van de ziekteverschijnselen van een andere aandoening. Pas later ontstaan de symptomen die horen bij (acute) buikvliesontsteking. Iemand met deze aandoening is uitgeput en ernstig ziek. Het belangrijkste verschijnsel is hevige buikpijn. Bij diep zuchten neemt de pijn toe. Dit gebeurt ook bij voorzichtig voelen en kloppen. Misselijkheid, braken, en koorts horen daar ook bij. Daarnaast blijkt uit bloedonderzoek dat iemand met acute buikvliesontsteking een aanzienlijke verhoging van het aantal witte bloedcellen en een verstoring van de zout- en waterhuishouding heeft. Dit uit zich o.a. door verschijnselen van uitdroging. Bewegingen van de darmen worden door een buikvliesontsteking meestal helemaal verstoord, waardoor maagdarmsappen- en gassen zich ophopen.

De voornaamste oorzaak van buikvliesontsteking is de aanwezigheid van bloed in de buikholte. Bloed in de buikholte kan veroorzaakt worden door bloeding na het barsten van een cyste (meestal aan de eierstok), een buiten-baarmoederlijke zwangerschap, een gescheurde milt, het barsten van een bloedvat of perforatie van een maag- of darmzweer. De ware oorzaak van de ontsteking wordt meestal pas tijdens een operatie duidelijk. Perforatie of scheuren van de galwegen of de galblaas leidt ook tot prikkeling en uiteindelijk tot een (bacteriële) ontsteking van het buikvlies. Andere veroorzakers van buikvliesontsteking zijn: een doorgebroken appendixontsteking (ontsteking van het wormvormig aanhangsel van de blindedarm), een doorgebroken maag- of darmzweer, een galblaasontsteking, een darmafsluiting door afklemming of een acute ontsteking van de eileider.