Ken jij dat schouderklopje dat je aanzet tot sterkte?
Ken jij dat schouderklopje dat evenveel moed inspreekt als duizend woorden?
Ken jij dat schouderklopje dat vrienden je willen aanvaarden?
Ken jij dat schouderklopje dat iemand naar je liefde verlangt?
Ken jij dat schouderklopje dat je troost in zwaar verdriet?
Kern jij dat schouderklopje dat vraagt naar een lach?
Dan ken je ook die schouderklop die naar krachten peilt,
of je kleineert als je het niet zelf vermijdt.
En ken jij die schouderklop die tot vechten verzoekt,
of die je ompraat, al heb je 't zo niet bedoeld?
Ken jij die schouderklop van valsheid beladen,
of die je bestal terwijl je echt zat te beraden?
Weet dan toch dat het schouderklopje, een teken is van iemand,
die echt om iets vraagt, met rede verzoekt, vurig verlangt,
naar die mens, naar die schouder, naar een reikende hand,
de hand op een schouder als een innige band.
Op je schouder geeft de hand van een blinde je een veilige weg,
beschermend, zonder hinder, vaak bekommerend en recht.
De wereld gaat open bij een hand op je schouder,
je kan er niet van weg, je gaat er van houden.
Wat is nu het belangrijkst, de schouder of de hand?
Alleen je gevoel zal 't zeggen, als je niet breekt met de band.
Geef mij je schouder, hier is mijn hand.
Toon mij maar de weg, ik vind het plezant.
Aanvraadt dan mijn kracht die ons beide verbind,
de macht van de vriendschap die nooit heeft verblind.
Steve Hereen
Copyright: Steve Hereen 1993
groetjes Petra
