Zondag, moederdag, het is een prachtige dag en ik probeer er zo
veel mogelijk van te genieten zonder me al te veel zorgen te maken.
De meiden hebben me heerlijk verwend met een ontbijt op bed en
zelfgemaakte, kado's 
. De rest van de dag zijn we lekker buiten in de tuin. Halverwege de middag komt Dre thuis, ik laat hem eerst
vertellen over zijn weekend. Op die manier kan ik ook nog even zoeken
naar woorden om hem te vertellen dat ik een knobbeltje in m'n borst heb.
Ik wil hem niet gelijk een ongeluk laten schrikken, zolang er niets
zeker is wil ik proberen rustig te blijven. Maar ook omdat hij, zoals velen,
bang is voor kanker dat komt omdat zijn moeder is overleden aan kanker.
En ik ben nu een beetje bang dat hij van het ergste uit zal gaan
als ik het van mij vertel !
Ik verzamel al m'n moed en vertel wat ik heb ontdekt, hij reageert
heel rustig. Gek is dat hoe kalm en rustig we alletwee reageren,
nuchter is misschien een beter woord. Hij oppert dat het misschien
een onsteking is maar daar geloof ik niet echt in, het doet namelijk
totaal geen pijn !
Dan probeerd hij me gerust te stellen met dat het misschien een
cyste is, dat zo natuurlijk ook nog kunnen. We houden op met
speculeren, dat heeft zo weinig nut. Morgen de huisarts bellen, dan
weten we meer !
Maandagochtend de meiden zijn nog niet naar school of ik heb de
telefoon al in handen. Maar dat zal je altijd zien, ik ga er bijna nooit
naar toe maar nu ik ze nodig heb zijn ze op vakantie. Heel even
overweeg ik om naar de vervanger te gaan maar besluit dat ik toch
liever naar m'n eigen huisarts ga. Dus word het een week wachten tot
dat ze terug is, achteraf zou ik die keus nu niet meer maken.
Die week wachten duurde wel erg lang en we zouden nog vaak
moeten wachten, vaker dan me lief is !
Eindelijk de week is om en ik kan bellen, als ik vertel waarom ik wil
langs komen is er gelijk tijd voor me. Dus gaan we gelijk er heen.
Dre gaat mee zoals hij later overal mee naar toe is geweest, ik
stond er nergens alleen voor. We hebben het echt met z'n tweeen gedaan !
Als de huisarts me onderzocht heeft, is ze gelijk heel eerlijk. Het
bevalt haar niet zegt ze en ze wil dat ik gelijk naar het ziekenhuis ga.
Ze gaat gelijk bellen voor een afspraak en een uur later kan ik al komen.
Woh, dit gaat snel ! Hier schrik ik toch wel van, zoveel vaart als ze
er achter zet maar ook fijn dat ik serieus word genomen, je hoort
wel eens andere verhalen.
Dus een uur later word ik onderzocht door de volgende arts en ook
die bevalt het niet wat hij voelt. Een duidelijke knobbel zegt hij maar
hij kan me niet zeggen wat ! Nee, dat had ik ook niet verwacht.
Dus moeten er afspraken gemaakt worden voor mammografie, echo
en punctie. Voor die onderzoeken moet ik twee dagen later komen.
De onderzoeken vallen mee, alleen de punctie is wat pijnlijk. Maar
dat heb ik er graag voor over, ik wil weten wat er aan de hand is en
heb daar alles voor over !
En dan is het weer wachten, 10 dagen !!! Wat duren die dagen
oneindig lang.Er lijkt geen eind aan die dagen te komen. Ondertussen
hebben we voorzichtig wat familie en vrienden ingelicht, iedereen schrikt
en weet niet goed hoe hij moet reageren. De meeste zeggen dat ze
denken dat het wel goed komt. Misschien komt het daardoor dat ik
steeds meer aan m'n eerste ingeving ga twijfelen. Want hoe langer ik
moet wachten, hoe meer ik denk dat dit niet waar kan zijn. Ik ben 33,
heb 2 jonge kinderen, ben gelukkig en voel me gezond. Dan kan ik
toch geen borstkanker hebben, dat gebeurt toch ook alleen
bij anderen ?! Dus, twijfel,twijfel,twijfel !
De meiden heb ik nog niets vertelt, daar wil ik mee wachten tot dat
het zeker is wat het is. Dan kan ik ze duidelijker vertellen wat er
gaat gebeuren, stel je voor dat het loos alarm is dan hebben zij
ook de hele tijd in onzekerheid gezeten. Dat wil ik ze niet aandoen.
Eindelijk is de dag van de uitslag, op naar het ziekenhuis. Vandaag is
de dag van de waarheid.
Na lang wachten worden we eindelijk binnen geroepen in
de onderzoekkamer. Na een tijdje komt ook m'n arts binnen, hij kijkt
even in zijn papieren en zegt dan tegen ons "we kunnen dit beter
even in mijn kamer bespreken, gaat u mee ". Dre en ik kijken elkaar
aan en weten dan al eigenlijk genoeg. Als we zitten krijgen we
inderdaad te horen wat ik van het begin af aan heb geweten.
Ik heb kwaadaardige borstkanker !! Geen tranen maar rust , althans
van buiten want van binnen is het chaos bij me. Dit kan niet denk ik,
ik droom, ik maak dit niet echt mee !! Gek genoeg dringt alles tot
me door. De arts vertelt namelijk dat ik een borstbesparende operatie
kan hebben, m'n tumor is namelijk bijna 3 centimeter en dan mag
dat nog. Ja, dat wil ik !
Verder zegt hij dat ik een afspraak moet maken voor de schildwachtkliertest.
Met dit onderzoek kan je de eerste lymfeklier opsporen. Uitzaaiingen
van borstkanker zitten bijna altijd daar en is de schildwachtklier schoon
dan is de kans op uitzaaiingen klein. Dan hoeven de lymfeklieren
niet te worden weggenomen dus geen okseltoilet.
En ik moet een afspraak voor opname regelen, dus dat doen we en
even later heb ik een afspraak in handen voor een week later. Het is
allemaal heel onwerkelijk, over een week word ik geopereerd !!!
