Gisteren was het moederdag en daarmee was het voor mij 2jaar geleden dat ik het knobbeltje ontdekte. En dat doet veel bij mij ! Alles komt terug en gek genoeg, wat ik al die tijd niet heb gehad, zit ik nu in een behoorlijke dip. Het lijkt wel of ik al die tijd op een koord heb gedanst en dat nu het koord is geknapt ! En eigenlijk ben ik daardoor weer kwaad op mezelf want het is alweer 2 jaar geleden. Alles is achter de rug, op de controle's na, lichamelijk gaat het goed ! Dus waarom gaat het nu niet ?! Het meeste wat er speelt is angst, angst dat het terug komt ! Want als dat gebeurt weet ik dat er weinig meer te doen is. Ik probeer die angst en die gedachten steeds weg te duwen maar op het moment lukt dat niet en ik weet niet waaraan dat ligt, ik zit gewoon niet lekker in m'n vel op dit moment. Ik kan en wil ook met niemand uit m'n omgeving hier over praten. En dat komt omdat ik heb gemerkt dat mensen vinden dat het tijd word dat het over is, ik ben toch genezen ! Dus niet meer over praten, ik zie er goed uit dus niet zeuren ! En dat begrijp ik ook wel aan 1 kant, het leven gaat door maar ik ben al die tijd sterk geweest, althans dat vind ik zelf, maar nu gaat het even niet. Dre heeft al voorgesteld dat ik misschien met een psygoloog moet gaan praten. Daar ben ik dus nog niet uit, voel er toch niet zo veel voor om met een vreemde te praten. Nu ik dit op schrijf is dat eigenlijk een beetje vreemd, want ik zet wel m'n hele hebben en houwen hier op deze site zodat iedereen het kan lezen . Maar goed, het komt er eigenlijk op neer dat ik het zelf wil proberen, om weer uit dit dal te komen ! En dat zal vast wel lukken, misschien moet ik niet zo ongeduldig zijn en accepteren dat dit misschien niet te vermijden was. Misschien klopt het dus toch dat je altijd die klap nog krijgt !