Als ik mijn mond had gehouden, dan waren mijn kuren pas in
september gestart. Maar omdat ik voet bij stuk hield, kon
ik nu opeens 2 dagen later bij de arts terecht.
Dus 27 Juni maakte ik kennis met weer een nieuwe arts.
Echt sympathiek kon ik hem niet vinden, hij had totaal geen
tijd voor vragen. Deed domweg of hij ze niet hoorde, heel
vervelend maar ik bleef gewoon telkens de vraag herhalen
tot dat ik een antwoord had. Maar prettig is anders natuurlijk !
Na weer eens een lichamelijk onderzoek en een ,kleine, uitleg,
zei hij dat hij zo snel mogelijk met de kuren wilde beginnen.
Ik zou 1 keer in de 3 weken een AC-kuur krijgen en dat 4 keer.
En ik mocht het zeggen, wilde ik morgen of overmorgen
beginnen !!!!!!!!!
Zo, dat viel even koud op m'n dak ! Zo snel, daar had ik totaal
niet mee gerekend. De week erop zouden we op vakantie
gaan, kon dat dan nog wel doorgaan ?! We wilde zo graag en
hadden het ook zeer zeker alle vier nodig om er even uit te gaan.
De arts zelf had niet veel zinnigs daarop te zeggen dus was
de beslissing aan ons zelf. Verdwaasd heb ik ja gezegd dat vond
Dre prima maar dan wel voor overmorgen. Zo hadden we nog
1 dag om ons wat voor te bereiden !
Dus hop, een lading papieren mee ! Want ik moest eerst nog snel
gaan bloedprikken en moest me gaan aanmelden op de dagverpleging
want daar zou ik de kuren krijgen.
Wat een lieve mensen daar op die dagverpleging, alle tijd nemen
ze voor je. Ik kon alle vragen aan ze stellen en in alle rust, heerlijk !
Ik kreeg ook, heel lief, 2 boekjes mee. 1 ging over de chemo en
de andere over de bestraling. Beide zijn voor kinderen, er word in
uitgelegt wat het doet in je lijf. Ik vond dat zo'n lief gebaar dat er
aan m'n kids werd gedacht 
. Verder raadde ze me ook een goede pruikenzaak aan want het was zeker dat ik van deze kuur m'n haar
zou verliezen. Eigenlijk wilde ik zelf niet voor een pruik gaan, ik
had het idee dat ik die weinig zou gaan gebruiken. Maar op advies
van hun, van Dre en van een lotgenote, die ik heb leren kennen via
internet en waarmee ik nog steeds wekelijks mail, ben ik toch voor
een pruik gegaan. De volgende dag kon ik daar al terecht, na veel
passen heb ik toen een pruik uitgezocht die kwa kleur en kapsel
het meeste op m'n eigen haar leek.
Vrijdag 29 Juni, de eerste chemo ! Ik ben voor die tijd behoorlijk
rustig. Ik weet natuurlijk ook niet echt wat me te wachten staat.
Word ik er ziek van, zo ja hoe erg ? Hoe lang houd dat aan ?
Ik weet het allemaal niet en niemand kan me dat ook vertellen
want iedereen reageert weer anders op een chemo kuur. Dus,weer
eens 
, afwachten ! Maar zodra ik in het ziekenhuis ben, zijn de zenuwen er ook. Ze tieren welig door m'n lijf, helemaal als ik
de zakjes,met gif, zie. Want zo zag, en zie, ik het, het is toch
pure rotzooi wat ze door je lijf pompen. Het maakt zo veel
kapot in je lijf en je kunt alleen maar hopen dat het ook de
kankercellen kapot maakt.
Zodra ze het ,rode, zakje met chemo aansluiten op het infuus,
krijg ik een perenijsje. Ik voel me een beetje een klein kind 
, alsof ik een troostijsje krijg !! Maar ik krijg het ter verkoming
van een vieze smaak in m'n mond van de chemo. Ik vond de
tijd dat ik daar laag aan het infuus, vreselijk. Ik voelde namelijk
echt de chemo door m'n lijf stromen, heel vreemd, heel naar !
Nu ik dit alles hier neer zet, krijg ik weer dat zelfde nare gevoel
terug. Ik krijg zelfs accuut hoofdpijn, het is toch al weer 1 jaar
geleden maar de impact is zo groot. Het zelfde geld voor perenijs,
alleen dat woord al, dat brengt alles van de chemo kuren terug.
Alleen al van dat woord word ik misselijk. Bij elke kuur kreeg
ik perenijs, meestal 2 stuks maar ik zal ze nu nooit meer eten !
Maar goed, terug naar de eerste kuur. Na dat het infuus klaar is,
mag ik eigenlijk gelijk weer naar huis. Het heeft allemaal net 2
uur geduurd.
Het duurt niet lang of ik merk al het effect van de chemo ! In 1
woord, ellendig ! Ik heb me nog nooit zo gevoeld, het is eigenlijk
onbeschrijvelijk wat het met je doet. De eerste paar dagen na een
kuur dacht ik ook telkens het zelfde, DIT DOE IK NIET MEER !!
Vond het vreselijk maar niet alleen voor mezelf maar ook voor
Dre en de meiden dat ze me zo zagen. Maar die zelfde meiden
waren ook telkens weer de rede dat ik voor de volgende kuur ging.
Ik wilde alles doen wat ik kon, dus ook de chemo !
