Na de eerste kuur ben ik na een dag of 3 weer zo ver op de been
dat ik weer naar buiten ga. Of liever gezegd eigenlijk, ik ga een
pruik uitzoeken.Want het staat vast dat ik door deze kuur m'n
haren zal verliezen. Nou heb ik wel niet een prachtige kop met
haar maar het lijkt me vreselijk om m'n haren kwijt te raken.
In eerste instantie had ik besloten om geen pruik te nemen maar
Dre en een lotgenote, waar ik mee mail, hadden me aangeraden
om er toch 1 te kopen. Een beetje het idee van, beter mee verlegen
dan om verlegen ! Dus gaan Dre en ik nieuwe haren voor me
uitzoeken. Ik had eerst nog het idee, dit is m'n kans om eens
een prachtige bos haren te krijgen misschien dat er toch nog
een klein voordeel hier uit te halen is 
. Maar na een hoop passen besluit ik toch voor een pruik die kwa kleur en kapsel
het dichst bij m'n eigen haar kom.
We hadden natuurlijk, voor dit alles begon, al onze zomer
vakantie geboekt. Dat zou 2 weken Duitsland worden maar dat
stond nu toch een beetje op lossen schroeven. Want onze vakantie
stond precies 1 week na m'n eerste kuur gepland en m'n internist
vond het helemaal geen goed idee om dan op vakantie te gaan.
Na veel aandringen van ons, over hoe belangrijk het voor ons was
om er even tussen uit te zijn, wilde hij dan eerst 2 dagen van te voren
een bloedtest doen om te kijken of m'n bloedwaarden goed genoeg
waren. Gelukkig moest ik die week ook voor controle bij m'n chirurg
zijn, waarbij ik al die tijd onderbehandeling was geweest en die ons
dus al wat beter kende. Toen ik daar m'n probleem uit de doeken deed,
stond hij helemaal aan onze kant. Hij vond ook, net als wij zelf,
ga als jullie het nodig hebben. Wel werd me op het hart gedrukt om
rustig aan te doen en als er ook maar iets was gelijk kontakt op te
nemen met een ziekenhuis. Heerlijk, die bevestiging ! We zouden gaan,
even er uit, we konden dan wel niet de 2 weken die we gepland
hadden maar toch 10 dagen even weg . Zo hadden de meiden toch ook
nog echt even zomervakantie want voor de rest was ik bang dat het
niet echt veel voor ze zou worden door de rest van m'n kuren.
Gelukkig bleek een dag voor onze vakantie, dat m'n bloed goed was
dus ook van m'n internist kreeg ik groen licht, beter kon niet !!!
We hebben heerlijke dagen gehad, volop genoten, even lekker
bij getankt. Toen ik daar was, leek alles heel ver weg, ik had echt
rust in m'n hoofd, geen druk op m'n schouders. Heel gek was dat
maar heeeeeeeel fijn !
Precies 2 weken na m'n eerste kuur, we waren nog op vakantie,
begon m'n haar uit te vallen. Dat moment, toen ik s'morgens mijn
haren aan het kammen was en opeens zag hoeveel en hoe makkelijk
m'n haren los lieten, dat was een heel verdrietig moment. Niet alleen
van mij maar voor ons alle vier want opeens was de realiteit weer
heel dicht bij, veel te dichtbij ! En ja, ik heb gehuild ! Heel banaal
misschien om te huilen om je haren, er zijn toch echt ergere dingen
en dat weet ik veel te goed, maar dit kwam hard aan en bracht me
ook zo weer terug naar wat er speelde. Al die dagen dat we op
vakantie waren, was ik eigenlijk zo ontspannen en onbezorgd
geweest en nu werd ik met 1 klap weer op de aarde gegooid, het
effect van de kuren zou zichtbaar worden !
Zo gauw we weer thuis terug waren, was de rust uit m'n lijf ook
verdwenen. Nog een paar dagen en ik moest voor m'n tweede
kuur gaan. Ik zag er tegenop want nu wist ik wat me te wachten
stond en dat was bepaald geen picknick ! Ook m'n haren
vielen nu steeds meer uit, ook s'morgens als ik wakker werd
lag m'n kussen bezaaid er mee. Niet bepaald een fijne start van
een dag !
Toen ik eenmaal m'n tweede kuur had gehad, ging het helemaal
razend snel. Als ik alleen maar zat, zag ik het zo naar beneden
vallen. Toen er op een gegeven moment een vriendje van Samira
binnen kwam en ik hem zag schrikken van mij, wist ik dat het zo
niet meer kon. Dit moest ook vreselijk voor m'n meiden en Dre
zijn om aan te zien. Dus 1 dag later, 4 dagen na m'n tweede kuur,
ben ik naar de winkel gegaan waar ik m'n pruik had gekocht.
Ik had eerder met hun afgespoken om daar m'n hoofd te laten
scheren en m'n pruik goed aan te passen.
Wat was ik zenuwachtig, en huilerig, toen ik daar heen ging.
Ik had dan wel niet veel haar over maar een kaal hoofd daar
zag ik behoorlijk tegen op.
Maar wat viel dat reuze mee. Toen eenmaal dat kale hoofd me
aankeek vanuit de spiegel, en Dre de opmerking maakte dat
ik nu op Sinead O'Conner leek, was de spanning gebroken.
Het was goed, veel minder erg als ik had verwacht.
Het is misschien heel gek maar dat kale hoofd heeft me
sterk gemaakt, strijdbaar ! Ik kan dat gevoel eigenlijk
niet echt uitleggen. Je zou denken dat ik door dat kale
hoofd kwetsbaarder werd maar ik werd er juist sterker en
weerbaarder door. Ik heb ook maar weinig met met pruik
gelopen, vond het helemaal niets. Het kriebelde en jeukte,
juist met de pruik, m'n marmot zo als wij hem noemde,
voelde ik me onzekerder. Was ik bang dat mensen zagen
dat ik een pruik op had, ook al zeiden de mensen hoe mooi
en goed hij me stond. Het was niet IK !!! Dus na een paar
dagen heb ik aan de meiden en Dre gevraagd of ze het erg
zouden vinden dat als ik naar buiten ging, ik ook dan een
sjaaltje zou dragen. Want ik droeg thuis alleen maar een
sjaaltje om m'n hoofd. Gelukkig reageerde ze heel lief,
vonden dat ik moest doen waar ik me goed bij voelde dus
vanaf die dag heb ik bijna niet meer met m'n marmot op
gelopen !!! Heerlijk !
Ik ga niet meer uitgebreid over de kuren schrijven, dat is
me de vorige keer heel zwaar gevallen. Het licht kennelijk
toch nog gevoeliger dan ik zelf dacht, ik had dat niet
verwacht. Dus alleen nog even in het kort daar iets over.
De kuren vielen me elke keer weer zwaarder, had ook
na elke kuur meer tijd nodig om weer enigszinds op
de benen te komen. Na de eerste kuur was dat al na 3
dagen maar de laatste kuur was meer dan 1 week.
En dan nog, die onbeschrijvelijke vermoeidheid bleef !
Ik had totaal geen uithoudingsvermogen ! Winkelen ?
Ik hield dat geen 15 minuten vol ! De hond uitlaten ?
Het leek wel een marathon lopen, ik deed over het
normale rondje 10 keer langer. Nou klaagde de hond
daar niet over, lekker meer snuffeltijd, maar ik vond
het toch een stuk minder leuk 
. De chemo kuren zijn heel zwaar geweest, zwaarder dan
ik mezelf had voorgesteld maar ik ben er door gekomen !
Ik heb het toch gedaan, ook al wilde ik na elke kuur niet
meer. En eigenlijk, al zeg ik het zelf maar gelukkig ook
anderen, ben ik trots op mezelf. Ik heb het toch maar gedaan !
Maar ik heb het niet alleen gedaan, er waren zoveel lieve
mensen, familie en vrienden, die me hebben gesteund.
Maar vooral natuurlijk Dre en m'n meiden, voor hun heb
ik het gedaan maar door hun heb ik het gered. Door hun
liefde en door hun humor ! Want dat is er volop al die
tijd geweest, zonder humor bestaat ons gezin niet.
Dus zelfs in de allerslechtste tijden word er bij ons gelachen,
steken we de draak met ons zelf, een beter medicijn is er
volgens mij niet !
