 Me llamo Regina Louf y hablo en nombre del Partido Radical Transnacional. Antes que nada, me gustaría agradecer a la ponente especial Ms. Ofelia Calceta-Santos por su ejemplar informe que por vez primera refleja algunos aspectos de la prostitución infantil forzada en Bélgica y en los Países Bajos.
Tenemos derecho a no ser creídos cuando hablamos de abusos sexuales, organizados y en grupo, en Europa.
Tenemos derecho a contemplar cómo la prensa, los políticos y nuestros sistemas judiciales se ríen de nuestros testimonios. Cómo retuercen nuestras palabras y ridiculizan nuestras declaraciones.
Tenemos derecho a ver cómo los abogados de los culpables de abusos se ven asistidos por jueces incompetentes, oficiales de policía quemados y psiquiatras que sólo desean probar que los niños mienten con facilidad.
Tenemos derecho a callarnos y alegrarnos porque nosotros - los menores europeos - tenemos comida y escuela. El terror y los abusos, el abandono y el abuso sexual están bien escondidos tras los muros de nuestras casas y países.
Tenemos derecho a constatar que, a pesar de lo que hemos declarado, quienes abusaron de nosotros pueden seguir viviendo en nuestro barrio, nuestra calle o nuestra casa. No se les castiga porque son adultos inteligentes y con éxito, mientras que nosotros somos tratados como niños con una sobredosis de imaginación.
Tenemos derecho a ver cómo nuestras fotos pornográficas, tomadas por quienes abusaron de nosotros, se publican en Internet, por todo el mundo, sin que haya un sistema adecuado para castigar a quienes las incluyen ahí, puesto que los gobiernos de Europa desprecian el problema.
Tenemos derecho a reír y a parecer normales, porque si no, quienes abusan de nosotros torturarán a nuestra hermana, a nuestros amigos o a nuestros animales. Si damos aviso a alguien, nos dicen, seremos responsables de esos castigos y torturas. Y les creemos, porque hemos comprobado que sus amenazas van en serio.
Tenemos derecho a sufrir invisibles y aislados, en una guerra que sólo existe en Filipinas - donde la prostitución infantil se practica abiertamente -. Según nuestros políticos y sistemas de justicia, la prostitución infantil no es visible - así es que no existe en absoluto -.
- Tenemos derecho a no tener derecho alguno, puesto que tenemos que sobrevivir bajo la amenaza de nuestros bien adaptados e inteligentes verdugos, y, si tenemos el coraje de hablar, nadie nos protegerá de ellos.
- Tenemos derecho a no ser escuchados por los jueces en una sala de juicio. Los menores no tienen voz en absoluto en nuestro sistema de justicia.
- Tenemos derecho a sentirnos culpables, ya que no tenemos capacidad de ayudar a otras víctimas. Éstas - de generación en generación - no tienen voz en la sociedad occidental. Sólo los niños normales, que cuentan con el apoyo de una familia normal, tienen oportunidad de hablar y son exhibidos al mundo.
Tenemos derecho a ser sometidos a careos por los pequeños errores que declaramos, como el color de un coche en el que nos llevaron de noche a alguna orgía. Si cometemos cualquier error la policía, los jueces y los abogados declararán nuestro testimonio inválido.
Tenemos derecho a ver cómo quienes abusaron de nosotros pueden volver a empezar de nuevo, cómo recuperan su honorabilidad y consiguen terapia gratuita; mientras que nosotros tenemos que sufrir y pagar nuestras terapias sin esperanzas de reconocimiento.
Tenemos derecho a ser tratados sin consideración alguna hacia nosotros mismos, hacia nuestros testimonios y nuestros traumas, del mismo modo que los jueces y policías tratan el abuso de menores, su prostitución y pornografía como inexistentes, cuentos tirados por los pelos. Leyendas urbanas.
Esos son los derechos de los menores en las redes de explotación sexual en Bélgica y en Europa.
A veces vemos a quienes han abusado de nosotros en la televisión, negando, por supuesto, el hecho de que abusen de menores de ninguna forma.
A veces vemos y probamos que nuestros oficiales de policía falsifican nuestros testimonios para mostrar que estas redes de explotación sexual no existen y los supervivientes sólo están intentando llamar la atención.
Un hecho: una de cada ocho chicas sufre algún abuso sexual, y uno de cada diez chicos también.
E incluso cuando mi alcahuete admitió a la policía sus actos contra mí -desde mis doce a mis dieciséis años- un oficial de la justicia dijo a la prensa de mi país que la culpa había sido mía; puesto que yo a los doce años tenía ya un tipo casi maduro y femenino, y estaba enamorada del hombre que me prostituyó.
Mi testimonio está siendo usado ahora en Bélgica para reprimir al resto de las víctimas del abuso sexual organizado.
Gracias, señor presidente. | Mijn naam is Regina Louf en ik spreek in naam van de Transnationale Radicale Partij.
Eerst en vooral wens ik de speciale rapporteur Mevr Ofelia Calcetas-Santos te bedanken voor haar mooi rapport waarin voor het eerst een aantal aspecten vermeld worden van gedwongen kinderprostitutie in België en Nederland.
Wij hebben het recht om niet geloofd te worden wanneer we spreken over seksueel misbruik, in groep en georganiseerd, in Europa. - Wij hebben het recht om te zien hoe de pers, politici en ons gerechtelijk systeem lachen met onze getuigenis. Hoe ze onze woorden verdraaien en onze getuigenis belachelijk maken. <?/smaller>- Wij hebben het recht om te zien hoe de advocaten van de misbruikers worden ondersteund door incompetente rechters, vermoeide politiemensen, en psychiaters die ervan houden te bewijzen dat kinderen gemakkelijk liegen. - Wij hebben het recht om te zwijgen en gelukkig te zijn omdat wij, kinderen uit Europa, genoeg te eten hebben en een opvoeding krijgen. De mishandelingen, de terreur, de verwaarlozing en het seksuele misbruik wordt goed verborgen gehouden binnen de muren van onze huizen en in ons land. - Wij hebben het recht ons te realiseren dat, ondanks het feit dat we getuigd hebben, onze beulen in ons huis, onze straat, onze buurt kunnen terugkeren en voortleven. Zij worden niet gestraft omdat ze intelligente, succesvolle volwassenen zijn, maar wij worden beschouwd als kinderen met een overdosis aan verbeelding. - Wij hebben het recht om pornografische foto’s van ons, die genomen zijn door onze misbruikers, gepubliceerd te zien op het Internet, over de hele wereld, zonder dat er een goed systeem is om diegenen die de foto’s daar geplaatst hebben te bestraffen. De Europese regeringen besteden immers geen aandacht aan het probleem. - Wij hebben het recht om te lachen en ons normaal te gedragen, want anders mishandelen de misbruikers onze zus, vrienden of huisdieren. Indien we durven iemand te alarmeren, zo zeggen ze ons, zal het onze schuld zijn dat zij worden gefolterd en gestraft. En dus geloven we hen omdat we al ondervonden hebben dat ze hun bedreigingen uitvoeren. - Wij hebben het recht om in stilte en eenzaamheid te lijden, in een oorlog die zogezegd enkel echt bestaat in de Filippijnen, waar kinderprostitutie openlijk plaatsvindt. Volgens onze politici en gerechtelijke autoriteiten, is er geen enkel zichtbaar bewijs van kinderprostitutie en dus bestaat het niet. - Wij hebben het recht geen enkel recht te hebben, omdat wij moeten overleven onder constante dreiging van onze intelligente en goed ingeburgerde misbruikers en, zelfs als we de moed opbrengen om te spreken, niemand ons tegen hen zal beschermen. - Wij hebben het recht om niet gehoord te worden door de rechters in de rechtszaal. Kinderen hebben geen stem bij ons. - Wij hebben het recht om ons schuldig te voelen omdat we niet de mogelijkheid hadden om andere slachtoffers te helpen die, generatie na generatie, niet gehoord worden in onze Westerse samenleving. Enkel “normale” kinderen, gesteund door hun “normale” familie krijgen de gelegenheid verklaringen af te leggen en worden aan de wereld getoond. - Wij hebben het recht geconfronteerd te worden met kleine vergissingen die we gemaakt hebben, zoals de kleur van de auto waarin we ’s nachts naar een sexfuif gebracht werden. Als we ook maar één fout maken oordelen de politiemensen, rechters en advocaten dat onze getuigenis waardeloos is. - Wij hebben het recht te zien hoe onze misbruikers kunnen herbeginnen, hoe zij eerherstel krijgen of gratis therapie, terwijl wij alles zelf moeten doorstaan en onze therapie zelf moeten betalen zonder enige hoop op eerherstel. - Wij hebben het recht om zonder enig respect behandeld te worden, voor onszelf, onze getuigenis en onze trauma’s. En we horen onze rechters en politici kindermisbruik, - porno en - prostitutie bestempelen als onbestaand, als wilde verhalen, stadslegendes. Dat zijn de rechten die kinderslachtoffers van seksnetwerken krijgen in België en in Europa.
Soms zien we onze misbruikers op televisie koudweg ontkennen dat ze op enige wijze kinderen misbruikt zouden hebben.
Soms zien we, en kunnen we bewijzen, dat politiemensen onze getuigenis zelfs vervalsen om te kunnen aantonen dat seksnetwerken niet bestaan en dat overlevenden enkel uit zijn op aandacht.
Feit : Eén meisje op acht wordt seksueel misbruikt; één jongen op tien wordt seksueel misbruikt. En, toen mijn pooier de misdaden die hij tegen mij gepleegd had - tussen mijn twaalf en mijn zestien jaar - bekend had aan de politie, verklaarde een gerechtelijk verantwoordelijke in mijn land aan de pers dat het mijn eigen schuld was omdat, op mijn twaalfde, ik een bijna volgroeid vrouwenlichaam had, en ik verliefd was op de man die mij prostitueerde.
Mijn getuigenis wordt nu in België gebruikt om al de andere slachtoffers van georganiseerd kindermisbruik in diskrediet te brengen.
Dank u Mijnheer de Voorzitter 2 reacties |
