GERECHT OPENT ONDERZOEK NAAR OUDERS WEGGELOPEN TIENER - T. KLAAGT OVER JARENLANGE MISHANDELING - "IK HEB HET RECHT HAAR TE ZIEN, ZE IS MIJN EIGENDOM"
Het parket van Namen is een opsporingsonderzoek begonnen tegen de ouders van de 16-jarige T., het teruggevonden meisje uit Namen dat 13 maanden lang spoorloos was. Aan de politie verklaarde ze dat ze thuis jarenlang geslagen en mishandeld is. ,,Een huisslaafje'', zo omschrijft ze zichzelf. Het parket onderzoekt of de ouders zich schuldig maakten aan slagen en verwondingen.
"We hebben onze dochter nooit geslagen. Een tik. Dat gebeurde misschien wel eens, maar meer zeker niet.'' De ouders van T. schreeuwen de jongste dagen hun onschuld uit. Ze begrijpen niet dat hun dochter hen niet meer wil zien en beschuldigen het gerecht ervan dat het het meisje tegen haar ouders heeft opgezet.
De 16-jarige T. heeft de jongste dagen echter enorm belastende verklaringen afgelegd over haar ouders. Ze zou jarenlang mishandeld en vernederd zijn. Daarom zou ze er op 7 augustus vorig jaar ook zijn vandoor gegaan. Ze wilde wegblijven tot ze 18 was en niet meer naar huis kon worden gestuurd.
Het parket van Namen voert nu tegen de ouders een onderzoek op verdenking van het toedienen van slagen en verwondingen. Dat ze de ouders zijn van het meisje is een verzwarende omstandigheid.
Hoewel de zaak er voor de ouders dus steeds moeilijker uitziet, hoopt het parket nog steeds het conflict via bemiddeling te kunnen oplossen.
In de buurt waar het gezin woont, regent het intussen belastende verklaringen tegen de ouders. Volgens de buren, die T. na haar vlucht verstopten, wist ,,iedereen'' dat het meisje geslagen werd, maar liet iedereen begaan. Volgens haar tante, die ook in de buurt woont maar in onmin leeft met de ouders van T., heeft het meisje jarenlang vernederingen moeten ondergaan. ,,Ze kreeg constant van haar moeder te horen dat ze haar beter geaborteerd had. Ze behandelden haar als een slaafje dat voor alles moest opdraaien. Het meisje heeft dat jarenlang verdragen. Dat ze er uiteindelijk vandoor ging, verbaast mij niets.'' - Het Nieuwsblad 7.9.2005
GERECHT OPENT ONDERZOEK NAAR OUDERS WEGGELOPEN TIENER - "IK HEB HET RECHT HAAR TE ZIEN, ZE IS MIJN EIGENDOM" - MOEDER AANVAARDT NIET DAT TERUGGEVONDEN DOCHTER GEEN CONTACT WIL
Het gerecht heeft een onderzoek geopend tegen de ouders van T., het 16-jarige meisje uit Namen dat dertien maanden spoorloos was. Toen ze vorige vrijdag werd teruggevonden vertelde het meisje dat ze thuis werd geslagen en vernederd. De ouders ontkennen in alle toonaarden, maar in de buurt regent het bevestigingen. ,,Haar moeder vertelde geregeld dat ze haar beter had geaborteerd.''
Toen ze vrijdag werd gevonden, was de 16-jarige T. met de fiets - een gammel vehikel dat ze langs de kant van de weg gevonden had - op weg naar Marseille. Ze had de actiefilm Taxi gezien en de Zuid-Franse stad die daarin het decor vormt, zag er zo gezellig uit. Natuurlijk wist ze dat het een roteind fietsen was, maar ze hield zich voor dat ze tijd genoeg had. Tot haar achttiende verjaardag. Zo lang wilde ze zich immers verborgen houden voor haar ouders. Maar de reis van het meisje van zestien dat dertien maanden van de aardbodem verdwenen leek, eindigde in Hastière, op honderd meter van de Franse grens.
,,Ik stond samen met een vriend te kijken bij enkele vissers toen er plots een jong meisje bij ons stopte'', vertelt Michel Taillepied. ,,Eerst wilde ze weten of we haar rode pull niet gezien hadden. Een beetje een vreemde vraag, want we zaten daar al enkele uren en we hadden haar nog niet voorbij zien komen. Ze draaide terug richting Dinant, maar kort nadien was ze daar terug. Toen herkende een van de vissers haar van de opsporingsberichten. Jij bent dat verdwenen meisje, zei hij. Ze gaf het direct toe. Ze vertelde dat ze absoluut niet meer naar huis terug wilde, want dat ze daar geslagen werd. Ze wilde naar Marseille vluchten. Maar we konden haar overtuigen zich toch maar aan te geven bij de politie. Eigenlijk kostte het ons niet veel moeite. Ik denk dat ze aan het einde van haar krachten was, dat ze - misschien onbewust - gevonden wilde worden.''
,,Ik was op de vlucht voor de slagen thuis'', is ook wat T. de onderzoekers vertelde toen die haar ondervroegen. En dat ze absoluut niet meer naar huis wilde. Haar ouders zelfs niet meer wilde zien.
,,We vreesden vrijdag dat ze haar moeder de ogen zou uitkrabben als ze bij haar in de buurt zou komen. Zo woedend was ze'', vertelt een van de onderzoekers.
Luid ontkennen - Het gerecht wil onderzoeken wat er waar is van de verklaringen van T. Vandaar dat er een onderzoek is geopend tegen de ouders.
,,Het is nog veel te vroeg om ons al uit te spreken over de afloop'', zegt de Naamse parketmagistraat Vincent Macq. ,,We sluiten nog altijd niet uit dat we het probleem via bemiddeling kunnen oplossen.''
De ouders van T. weten ondertussen niet hoe luid ze het allemaal moeten ontkennen. Zij hun dochter slaan? ,,Nooit'', blijven ze herhalen. ,,Een lichte tik. Dat misschien wel, maar meer zeker niet.''
Hun deur blijft ook openstaan voor hun dochter. Hoewel ze het ongehoord vinden dat ze hun dochter niet mogen zien. ,,Ik vraag mij af of dat wel echt haar eigen vraag is en haar niet is ingefluisterd door het gerecht'', zegt haar moeder. ,,Maar ik heb het recht om haar te zien. Ze is mijn eigendom.''
Ondertussen blijft het een raadsel hoe het 16-jarige meisje dertien maanden lang heeft kunnen overleven zonder dat iemand haar heeft opgemerkt. En dat ondanks de verspreiding van vele tienduizenden affiches.
Op 8 augustus 2004, om 4 uur 's morgens, was het spoor doodgelopen. Een dikke twaalf uur nadat het meisje er thuis met een smoes vandoor was gegaan. Aan haar ouders had ze gezegd dat ze haar lievelingstas zou ophalen die ze bij haar vriendin Sandrine, het buurmeisje, vergeten was. Maar volgens Sandrine had die tas er helemaal niets mee te maken. ,,Er was weer eens ruzie geweest en ze was weer geslagen. Ze kwam hier aan in tranen. Ze wilde niet meer terug. Daarom hebben we haar verstopt.''
Toen haar broer T. haar kwam zoeken, vertelden de buren hem dat ze het meisje niet gezien hadden. Hetzelfde verhaal toen de politie laat op de avond kwam informeren. De agenten namen wel een kijkje in het huis, maar niet in de kamer van zoon Rudy, waar T. verstopt zat in de kleerkast.
Om 3 uur 's nachts sloop het meisje door de achtervenster naar buiten. ,,Ze beloofde nog dat ze een seintje zou geven om mij te laten weten dat alles oké was'', zegt Sandrine. En toen vertrok ze.
Daarna niets meer - Over het juiste traject bestaat geen zekerheid, maar vermoedelijk sloop ze de woonwijk uit langs de achterkant van het huis van haar ouders. Even buiten de wijk loopt er een smalle voetweg steil naar beneden. Huizen staan er amper. Het weggetje leidt langs de achterkant van tuinen en langs een verwilderd stuk bouwgrond. Diep in de nacht is het er pikdonker en totaal verlaten. Beneden eindigt het weggetje aan een rotonde. De weg leidt links naar de autosnelweg, rechts naar Namen en rechtdoor naar Bouge.
Die laatste weg heeft ze waarschijnlijk gekozen. ,,Ik ga naar een vriendin in Bouge'', had ze tegen Sandrine gezegd. En toen T. omstreeks 4 uur belde om te zeggen dat ze was aangekomen, deed ze dat inderdaad vanuit een publieke telefooncel in Bouge. Dat was het laatste teken van leven. Daarna niets meer. Tot vorige vrijdag.
Zelf zegt ze dat ze al die tijd tussen de daklozen geleefd heeft. Waar precies kan ze zich niet meer herinneren. ,,Overal zo'n beetje'', ontwijkt ze de vraag. Ze kleedde zich met oude kleren uit containers en bedelde geld bij elkaar om eten en drinken te kopen.
Binnen de kleine zwerversgemeenschap van Namen wordt zoiets niet uitgesloten. ,,Maar dan moet ze wel mensen gehad hebben die haar aan onderdak hielpen en verborgen hielden'', zeggen John en Marc, twee jonge zwervers die rondhangen in de stationsbuurt. ,,Alleen red je het niet.''
Bij het gerecht van Namen noemen ze de reconstructie van de gebeurtenissen van het voorbije jaar ,,voorlopig geen prioriteit''. ,,Eerst moeten we ervoor zorgen dat T. weer een toekomst krijgt'', zegt Vincent Macq. ,,Als ze tot rust komt en weer wat vertrouwen krijgt in de mensen die haar nu omringen, zal ze vanzelf wel wat meer over het voorbije jaar vertellen. Het belangrijkste is dat ze in goede gezondheid verkeert.''
Steven DE BOCK - Het Nieuwsblad 7/09/2005
groups.msn.com/werkgroepmorkhoven
groups.msn.com/FondationPrincessedeCROY
