De Werkgroep Morkhoven werkt sinds 1989 rond kinderpornonetwerken. De werkgroep stelde in 1989 vast dat een aantal kinderen van een Antwerpse kinderkliniek soms maandenlang naakt in onverwarmde isoleercellen werden opgesloten waarin een folterend licht scheen. Zij werden niet alleen geschopt en geslagen maar er was ook sprake van sexueel misbruik. De feiten werden eerst ontkend. Leden van de Werkgroep werden door de gerechtelijke politie op een intimiderende wijze ondervraagd. Er werden bij verschillende leden huiszoekingen verricht. Er werd een speciale 'onafhankelijke' onderzoekscommissie opgericht waarin personen zetelden die verbonden waren aan de kinderkliniek. Die kon natuurlijk niets foutief vaststellen. Vervolgens kreeg de Werkgroep Morkhoven een onwettelijk "pamflettenverbod" opgelegd. Het gerecht van Turnhout verplichtte enkele leden van de Werkgroep zelfs om zich psychiatrisch te laten onderzoeken. In de Vlaamse pers (Gazet van Antwerpen,) verscheen er vervolgens een bericht waarin stond dat 'een lid van de Werkgroep zich zélf schuldig maakte aan zedenfeiten'. Tenslotte werd een delegatie van de Werkgroep op het kabinet van de Vlaamse minister van Volksgezondheid, dhr. Hugo Weckx, ontvangen. De minister gaf toe dat er ernstige problemen waren in de kliniek en liet een isoleer-reglement opstellen dat door alle Vlaamse psychiatrische ziekenhuizen diende nageleefd te worden.
De wantoestanden inzake isoleercellen bleven wegens een gebrek aan inspectie bestaan. In 1995 startte de Werkgroep Morkhoven opnieuw een actie rond het kinderziekenhuis. Een lid van de Werkgroep Morkhoven werd aangeklaagd voor deze actie. Men liet de zaak verjaren toen de Werkgroep in het bezit kwam van enkele documenten van het gerechtelijk dossier waaruit bleek dat bepaalde kinderen niet alleen werden geschopt en geslagen maar dat er zelfs een vijfjarig kindje in verdachte omstandigheden in een isoleercel overleed. De Werkgroep ontdekte dat sommige jongeren uit de kliniek in de kinderpornoindustrie waren terecht gekomen. Dit leidde tot de ontdekking van het zogenaamde Temse-Madeira- kinderpornonetwerk waarvan de betrokkenen in 1999 werden veroordeeld. Vertrekkende vanuit het Temse-netwerk kwam de Werkgroep tenslotte op het spoor van een kinderpornonetwerk in Zandvoort (Nederland) en vond zij cd-roms waarop -volgens een rapport van de federale politie- 88 539 foto's van misbruikte jongeren, kinderen en baby's staan. Volgens de federale politie waren 70% van 'duidelijk kinderpornografische aard'. Justitie wilde niet dat een burgervereniging als de Werkgroep Morkhoven deze zaak verder onderzocht en beschouwde het onderzoek als de exclusieve bevoegdheid van Justitie. Het kinderpornomateriaal werd door Marcel Vervloesem in opdracht van de Werkgroep Morkhoven aan het gerecht van Turnhout en Procureur Bourlet (zaak Dutroux) voor onderzoek overgemaakt maar procureur-generaal An Thilly (zaak Dutroux) besliste dat het gerecht van Turnhout deze zaak verder moest onderzoeken. Turnhout vervolgde Vervloesem echter voor het 'bezit van kinderporno'. De misbruikte kinderen werden nooit door het gerecht van Turnhout geidentificeerd, de daders en kinderpornoproducenten werden nooit opgespoord. Turnhout deelde Justitieminister Onkelinx mede dat de Zandvoortzaak op de zitting van 10.3.04 in behandeling zou worden genomen maar bedoelde daar het proces tegen Marcel Vervloesem mee. 'Minister Onkelinx werd wellicht verkeerd ingelicht', schreef het gerecht van Turnhout achteraf. Op één van de cd-roms staat de foto van een Franse jeugdrechter waarvan Georges Zicot (zaak Dutroux) verkeerdelijk verklaarde dat het 'een man uit Charleroi' was... Marcel Vervloesem werd ook aangeklaagd voor 'kindermisbruik' en moest jarenlang de vernederingen van justitie en de Vlaamse pers ondergaan. Belgische justitieministers en politici zijn al jarenlang perfect op de hoogte van het dossier Zandvoort maar 99,99% van hen is niet geinteresseerd in de tienduizenden slachtoffers van het kindermisbruik.