True tango is subtle, so is jealousy. Popular shows make it more clear...
High heels, sexy underwear and knife fighters. The traditional themes of tango shows are the nuns in the bordello and the knife fight. Many knife-fighters are nothing more than poseurs. However, the true thing is a serious piece of art. A show must show some respect for the skill with the blade, the focus in tango is not always the female. Knife fighting is a fast, fluid and dangerous affair, to master this most lethal of martial arts demands self-discipline, physical sacrifice and years of intensive training. The experienced knife fighter will easily see an opening and go in for the kill without being countered. True knife fighting is no romantic fantasy.
In any Martial Art, the crucial factor is the game of legs, to walk with a perfect balance and grace. In Argentine tango, the body energy-center lies lower then in ballroom tango. A little downwards pressure in the hips, makes the knees bend more and gives a more centered body axes, a sneaking, gliding way of walking. This less royal way of moving is related to knife fighting. The classic story in tango spectacles is the scenario of a woman and two jealous men in combat. Domination, control and violence. Many shows are melodramatic, tangosteps athleticism and an in-your-face sexuality. Seen from a narrative point of view, a women in tango is finely a twist-apple. Beyond the show, one can see mirroring movements exactly like life, but civilized.
At such tango de salon, one can imagine Gustave Flaubert, at a table, writing Madame Bovary. In a socialized tango club, there are rules about inviting, where to sit and a thousand codes how to look. Who's dancing with whom? Rules restrict the social contact and a male is preferred to turn himself into a geisha, which can give a knife fighter some identity problems. And a tanguero? Promiscuity seems to be the nature of tango, envy is inevitable, to keep a true thing alive?

More: jealousy: Le vrai tango est subtil, la jalousie aussi.

Italian
Il vero tango è elusivo, dunque è la gelosia. Le mostre popolari lo fanno più chiaro....
Gli alti talloni, i combattenti di biancheria intima e coltello erotici. I temi tradizionali di mostre di tango sono le suore nel bordello ed il coltello lottano. Molti coltello-combattenti non sono niente più di il poseurs. Comunque, la vera cosa è un pezzo serio di arte. Una mostra deve mostrare del rispetto per l'abilità con la lama, il centro d'interesse nel tango non è sempre la femmina. La lotta di coltello è un digiuno, un liquido ed un affare pericoloso, approfondire questo più letale di stesso-disciplina di richieste di arti marziale, il sacrificio fisico e gli anni di allenamento intenso. Il combattente di coltello esperto vedrà facilmente che un'apertura e va in per l'uccide senza essendo contraddetto. La vera lotta di coltello è nessuna fantasia romantica.
In qualunque Arte Marziale, il fattore cruciale è il gioco di gambe, camminare con un equilibrio perfetti e con la grazia. Nel tango Argentino, le bugie di energia-centro di corpo abbassano poi nel tango di sala da ballo. Una piccola pressione giú nei fianchi, fa le ginocchia piegano più e dà a una più accette di corpo concentrate, un insinuare, scorrendo la maniera di camminare. Questa maniera meno reale di trasloco è raccontata alla lotta di coltello. La storia classica negli spettacoli di tango è lo scenario di una donna e due uomini gelosi nel combattimento. La dominazione, il controllo e la violenza. Molte mostre sono melodrammatiche, l'athleticism ed un in-il suo-il sexuality di faccia. Visto da un punto di vista di narrazione, une donne nel tango è bellamente una torsione-mela. Oltre la mostra, un può vedere rispecchia i movimenti esattamente come la vita, ma civilizzato. A tale salone di de di tango, un può immaginare Gustave Flaubert, a una tavola, scrivendo Madame Bovary. In un club di tango socializzato, ci sono delle regole di invita, dove sedere e mille codici come guardare.

Er bestaan verschillende theorieën over het ontstaan en de betekenis van afgunst. Elk van deze theorieën heeft een eigen invalshoek die bruikbaar kan zijn voor het begrijpen van afgunst in de groep.

De theorie van Melanie Klein

Freud theoretiseerde wat afgunst betreft alleen uitvoerig over penisnijd, 'penis envy'.
Melanie Klein met haar boek 'Envy and Gratitude' was de eerste met een uitgebreide theorie over afgunst. Zij stelt dat afgunst een constitutionele basis heeft en als zodanig een uiting is van de agressieve natuurdrift gekleurd
Klein beschrijft hoe afgunst tijdens de eerste ontwikkeling ontstaat als de baby woedend en angstig reageert op de confrontatie met zijn machteloze afhankelijkheid, die de baby beleeft bij separatie van de moeder . De baby wordt afgunstig op de moeder omdat ze iets bezit dat hij niet heeft en dat 'goed' is, namelijk de borst, iets wat hij zelf zou willen hebben en zijn. De baby reageert met elementaire destructieve emoties. De bron van goede dingen beleeft hij uitsluitend als slecht en hij neigt ernaar deze te vernietigen. Is de afgunst te sterk, dan stoort deze de ontwikkeling omdat goede introjecties dan niet meer mogelijk zijn. Is de afgunst niet te sterk, dan wordt deze in de loop van de ontwikkeling geïntegreerd en gematigd door gevoelens van dankbaarheid en bewondering

De theorie van Boris

Boris stelt dat afgunst niet constitutioneel bepaald is, maar plaatst de oorsprong in de relatie tussen moeder en kind. Zich gekozen voelen is volgens Boris een primaire behoefte ten dienste van psychologisch overleven. Dat gevoel komt tot stand bij het kind wanneer het door de moeder voor zijn onderscheiden kwaliteiten wordt gewaardeerd. Afgunst ontstaat binnen een relatie waarin het kind zich niet gekozen weet omdat zijn onderscheiden-zijn niet wordt verdragen of gewaardeerd. In plaats van haar baby houvast te bieden door haar waardering, houdt de moeder de baby een niet-adequate spiegel voor, waarin de baby alleen zijn eigen niet-voldoen ziet en zich voelt zoals hij gezien wordt: niet voldoend. Zo groeien gevoelens van minderwaardigheid in het zelf en wordt de ontwikkeling van afgunst mogelijk gemaakt. Vernietigende afgunstige neigingen moeten volgens Boris als overlevingstechnieken gezien worden, als reactie op de kinderlijke ervaringen binnen de originele relatie.

Van belang voor groepspsychotherapie is Boris' observatie dat de afgunstige persoon verschillen en onderscheid ten aanzien van anderen als bedreigend voor het zelf ervaart, omdat verschil wordt gedefinieerd als minder te zijn dan de onderscheiden ander. Het verschil te niet doen is een poging om het verzwakte zelf te versterken .

Dirk is een nieuw groepslid. In de groep is hij heel druk, in reactie op anderen zegt hij voortdurend dat hij het precies zo heeft meegemaakt. Onbewust doet hij daarmee de ervaring van de ander te niet en trekt hij de aandacht naar zich toe. De groep verdraagt zijn gedrag aanvankelijk, maar gaat zich meer ergeren naarmate hij langer in de groep is. Eén van de groepsleden benoemt zijn gedrag en vraagt wat hij heeft meegemaakt in vroegere groepen. Dirk geeft aan dat hij veel gepest is vanwege zijn donkere huidskleur, afgunstig was op anderen die erbij hoorden en dat hij nu in de groep voortdurend met deze oude gevoelens worstelt.Het wegmaken van het verschil met de anderen, de minderwaardigheidsgevoelens en de afgunst worden in relatie met elkaar duidelijk. 

De theorie van de zelfpsychologie

De zelfpsychologie, met Kohut als belangrijkste vertegenwoordiger, veronderstelt dat afgunst, eerder dan uit natuurdrift, voortkomt uit narcistische krenking, verminderde eigenwaarde en ontwrichting van de stabiliteit van het zelf. Neurotische reacties kunnen signalen zijn van een overbelast of fragmenterend zelf. Destructiviteit, in open en bedekte vorm, kan daarbij horen - kortom: alles wat ook maar helpt om het evenwicht in het zelf te bewaren. Manifestaties van destructiviteit zijn pogingen van het zelf om het object dat tot afgunst leidt, kwijt te raken en om tegelijk een krachtig zelfgevoel te bereiken. Afgunst kan dus het beste begrepen worden als een variant van narcistische woede, als reactie van een gekrenkt of fragmenterend zelf.

Deze theorie is met name van belang wanneer narcistische problematiek in de groep aan de orde is. In een groep zit Jan, hij lijkt zijn eigenwaarde aan zijn unieke belevenissen te ontlenen. In de groep gaat hij voortdurend het gevecht aan met andere groepsleden door te zeggen dat wat zij hebben meegemaakt nog niks is in vergelijking met wat hij heeft meegemaakt.