Revelatie van de maand november: Dries Busselot
Dries Busselot kennen we al lange tijd, een vechtjas die wel 15x in één wedstrijd kan sterven en dan toch nog een verschroeiende laatste 300m kan presenteren. Liep in het verleden meestal wat in de schaduw van de toppers van zijn generatie maar sinds een zestal maanden loopt Busselot zichzelf meer en meer in de kijker, kwalificeerde zich o.a. voor het EK-beloften op de 3000m-steeple. Bij de CC-relays viel hij ons al op, schoof toen op van rang 11 naar rang 3 en zette Van Hooste in een zetel af voor de slotloop. Tijdens de eerste 2 crosscup-manches werd hij respectievelijk 5de en 4de. Vooral de manier waarop maakte indruk. Dries Busselot is een trainigsbuddy van Pieter Rijnders (die andere stuntman in Roeselare), staan beiden op de drempel van de doorbraak ??? Dries Busselot aan het woord :
1. Knap seizoensbegin ! Binnen of buiten de verwachtingen ? Train je anders, harder dan andere jaren ? Bedankt! Twee jaar geleden boekte ik al grote vooruitgang en streed mee voor de Top-5 in de CrossCup. Op 1 september vorig jaar trok ik voor het eerst als leerkracht naar school en dat slorpte zoveel energie dat rusten en deftig slapen er niet meer bij was. Lesvoorbereidingen maken, cursussen opstellen, website van school ontwikkelen en iedere donderdagavond en zaterdagmorgen nog naar de bijscholing. De dagen dat ik voor 23u30 in bed lag waren vrijdag of zaterdag. Zondagavond zat ik na de wedstrijd alweer achter de PC te tokkelen.
Trainen deed ik wel 100% en dat had ik misschien beter niet gedaan. De CrossCup manches van Gent en Roeselare waren nog van een aanvaardbaar niveau, maar de andere wedstrijden waren één groot fiasco. Ik kon geen 2 weken na elkaar trainen zonder ziek te vallen. Dan keelontsteking, dan griep, dan buikgriep. Alles is de revue gepasseerd en de trainingen werden steeds enkele dagen onderbroken. Als ik de situatie van Veerle Dejaeghere bekijk en haar prestaties zie. Chapeau!!! Daar neem ik mijn hoed voor af.
In juni dit jaar begonnen de examens voor de leerlingen en vanaf dan zette ik alles op de atletiek voor 3 maanden. Voor het eerst in mijn carrière kon ik meerdere keren per week tot 2x daags trainen. Wat een luxe! Vroeger lukte dat maximaal 3 dagen en dan lag ik voor enkele dagen in de lappenmand. Mijn conditie verbeterde zienderogen en in extremis kon ik me op de 3000m steeple plaatsen voor het EK beloften. Het 1e doel van mijn langetermijnplanning(die ik als cadet opstelde) was behaald. De reeksen op het EK waren toen de grootste ontgoocheling uit mijn carrière. Op 1200m van het einde haperde mijn voet achter een tegenstander en boem op de grond. Net ervoor dacht ik "Wat gaat het prima. Hier zit iets in.". Toink! Ipv naar de finale werd ik doorverwezen naar het plaatselijke ziekenhuis. Daar kwam de klik. Ik zag in dat ik iets kon bereiken met en in de atletiek en begon ervoor te trainen en leven. Alle wedstrijden die ik achteraf liep waren, rekening houdend met de omstandigheden, een schot in de roos. Mijn ouders, zus, trainer(Michel Jordens), trainingspartners hebben daar zeker hun verdienste aan.
In augustus kwam het mindere nieuws dat ik vanaf september slechts 5 uur meer kon lesgeven. Financieel niet meteen een meevaller, maar sportief misschien de kans van mijn leven. Na lang wikken en wegen koos ik ervoor om het bij die 5 uur te laten. Vanaf september ben ik dus, dankzij mijn ouders, een part-time prof. Na nieuwjaar maak ik een balans op en bepaal dan wat ik de rest van het schooljaar zal doen. Extra werk zoeken of niet.
2. Wat zijn de resterende ambities deze winter ? Kandidaat top 3 Cross-Cup en podium BK ?
Ik wou vooral progressie maken deze winter en mijn schitterende zomer bevestigen. Dat begint aardig te lukken. Hoofddoel in het begin van het seizoen was en blijft de CrossCup Brussel en (natuurlijk) het BK. Brussel is één van de enige wedstrijden met veel bergop en bergaf, wat me op het lijf geschreven is. Het ligt bij de deur en er staat een heel legioen supporters klaar om me naar voor te schreeuwen.
3. Zal je ooit je pijlen richten op de lange cross (Cross-Cup) ?
Binnen 2, ten laatste 3 jaar, is het van dat! De korte cross is niet meer dan een voorgerecht. Dat er geen WK meer voor gehouden wordt en dat Sporza tijdens de uitzending van de lange cross niet eens de winnaar vermeldt zegt genoeg. Als 1e jaars senior liep ik steeds lange cross, maar als je op 3/4e van de crosscuppen merkt dat de omloop al wordt afgebroken als jij nog aan het afzien bent, dan is dat dan niet echt motiverend. Het nieuwe "Euro Millions"-beloftenproject is een stap in de goede richting.
4. Sterk van je buddy Pieter Rijnders ! Wedstrijd van zijn leven en op de drempel van een mooie doorbraak ?
Ik denk dat Pieter 3 jaar geleden al doorbrak in het shirt van ACHL, maar dat iedereen dat door de tegenslagen die hij de laatste jaren kende, vergeten is. Pieter is niet de man van veel woorden en heeft in de zomer in alle "stilte" aan zijn come-back gewerkt.
Dat hij 4e Belg werd in Roeselare was niet echt een verrassing. Dat hij 4e Belg zou worden met zoveel panache, dat verwonderde mij wel. Pieter liet op training al knappe dingen zien, en dan heb ik het niet over de sterretjes die hij mij liet zien.
5. Waar je die kracht om zo diep te kunnen gaan op het einde van een wedstrijd ? Met Busselot naar de meet en je bent eraan luidt het gezegde.
En komt dat in de nieuwe uitgave van "van Dale"? Wauw!
Van kindsbeen af draaide ik de laatste meters de gashendel helemaal open. Bij de jeugdcategorieën was dat vooral omdat ik als laatste uit de startblokken stoof en me niet al te hard forceerde in de beginfase van de wedstrijd.
Misschien heb ik die eigenschap geërfd van mijn moeder, die ook van het principe is "Sterven kan je maar één keer. Bijna sterven kan je altijd.". Het is vooral een mentale kwestie.
Als scholier liep ik tijdens het Kampioenschap van Vlaanderen 3000m totaaaaaaaaal onverwacht op 600m van de finish met Lander Tytgat(toen Belgisch Kampioen veldlopen en een palmares van hier tot in Tokio achter zijn naam) naar de finish. Als broekventje en een palmares van hier tot Ninove achter mijn naam dacht ik "Oei, en nu?". Ik ben op 400m van de finish zonder nadenken beginnen sprinten voor dood en viel op 200m volledig stil. Het gat van 10m dat ik had geslagen was binnen de kortste keren dichtgelopen en op de streep had ik maar een halve seconde meer over op Stijn Van Es die 3e werd. Na de wedstrijd vertelde Lander me "Wacht je 200m verder, dan win je de wedstrijd". Dat moest hij maar één keer zeggen. Die 600m leerde ik misschien het meest uit heel mijn carrière. Ga van je eigen sterkte uit, al zijn de concurrenten 100x sneller en sterker. Zonder die gedachte werd ik vorig jaar nooit 3e op de 1500m AC en gaf ik zondag Tom Van Rooy nooit het nakijken, want die is in principe sneller op het einde.
6. Waar kan jij nog het meeste progressie maken ?
Vooral training en continuïteit. Als ik kan voortdoen waar ik nu aan bezig ben, dan ziet het er goed uit. De progressie die ik van juni tot nu maakte is enorm. Eens ik het trainingsvolume aankan, kan de intensiteit nog opgevoerd worden. Door gebrek aan voldoende training kon ik ook nog nooit een deftige 5000m afwerken. 3000m is momenteel het maximum.
7. Krijgt atletiek in Vlaanderen voldoende positieve aandacht ?
Laat ons eerlijk wezen, we mogen intussen niet klagen. Hoe meer hoe beter natuurlijk, maar de "Live" uitzendingen van de CrossCup zijn al iets hé.
Ik vind het wel jammer dat er in de nationale pers meer aandacht uitgaat naar het "babe" en "hunk" gehalte dan naar de prestaties en dat het steeds dezelfde "vedetten" zijn die in the picture komen, omdat ze het "gaan" presteren. Wie was er vorige zondag 5' in beeld in Sportweekend? Niet Tom Van Hooste of Veerle Dejaeghere en dat is verschrikkelijk jammer rekening houdend met die mensen hun prestatie. Als Kristof Beyens op het BK de 3e tijd loopt van Europa, dan is daar buiten Atletiekleven weinig over te lezen. Ik denk dan, laat de helft van het verhaal over Kim Gevaert dat we al 100 keer konden lezen vallen en schrijf iets over die jongen zijn super prestatie. Niet dat ik Kim haar succes niet gun, verre van zelfs, maar a.u.b. schrijf ook iets dat we nog niet weten en liefst over de sport zelf. Vandaag stonden de kranten vol Ronaldinho als Europees voetballer van het jaar. Morgen staan ze weer vol Beckham, Rooney,Totti en is er voor oersaaie Ronaldinho zijn prestaties geen plaats meer.
8. Wie zijn je voorbeelden ?
Goh, het waren er enkele, maar de laatste jaren doen die voorbeelden hun best dat lijstje flink in te korten. Ik denk dat de schrapping van Filip Merhaeghe weinig uitleg vraagt. Doping? Er uit! Ik zou het dan ook jammer vinden moest hij terug beginnen MTB'en, als hij zelf toegeeft dat topniveau niet kan zonder. We zijn niet achterlijk hé.
Staan er nog steeds in: Vincent Rousseau, William Van Dyck en Mario Cipollini. Ik moet stiekem bekennen dat Tom Van Hooste er bijna instaat, al is dat niet zo'n god als die 3 andere. Ik heb die al aangeraakt en dat kan natuurlijk niet voor een god! Als hij in Tilburg over 2 weken op het podium staat, staat hij er toch in.
Mijn grootste voorbeeld is en blijft Rousseau. Als manneke van 8 was die god en nu zal ik nog steeds niet in een straal van 10m rond hem staan. Wat ik me vooral herinner waren de oersaaie BK veldlopen waar hij voor zorgde en zijn eerste marathon van Rotterdam dia hij als "haas" uitliep in 1993 of 1994(sla me hier niet op dood). Met zijn 2u 07'20" zou hij dit jaar 4e staan in de wereldranglijst. Hoeveel Belgen doen beter? William is uit dezelfde periode en behaalde, net als Patrick Stevens, een medaille op het EK van 1994. Mijn mond viel er als kind van open. Die 3 op in de Memorial in de Cabrio. Een beeld dat ik nooit zal vergeten.
Vreemde eend op mijn lijstje is ongetwijfeld Mario Cipollini. Erbij omdat maar weinig sporters zoveel show verkochten als hij maar het dan ook nog eens waarmaakte op sportief gebied. Hij zou Zolder, Milaan-San Remo, Gent-Wevelgem, een rit in de tour en de Giro winnen en hij deed het. Misschien droeg hij gewaagde en lelijke pakjes. Sommige atletiekclubs doen toch aardig hun best om er op te lijken.
