4.

“Mam? Heb je nog wat eten voor me bewaard?” Probeert Nancy. “Wat denk je nou dat je hiermee hebt bereikt? Je kunt een boterham smeren.” Zegt haar moeder met een stem die trilt van woede. “En morgen blijf je de hele dag hier, en overmorgen ook.” Haar vader kijkt haar woedend aan terwijl hij deze zin uit probeert te spreken zonder de controle over zichzelf te verliezen. “Het spijt me, ok? Ik bedoelde het niet zo, maar iedereen gaat gezellig met elkaar dingen doen en ik moet de hele tijd maar hier zitten. Ik wil met mijn vrienden dingen doen!”  Probeert Nancy zich te verdedigen, maar het mag niet baten. “Je bent op vakantie met ons, niet met al die opdringerige jongens die uit zijn op maar 1 ding.” “Pap, ik ben geen 12 meer, ik ben uit genoeg om zelf te bepalen met wie ik omga en hoe.” “Mooi, dan zijn we nu uitgepraat, smeer maar een boterham en ik wil je de rest van de avond niet meer horen.” Nancy stampt als ze de caravan inloopt om een boterham te smeren. “Eikel.” Denkt ze koppig. “Hij kan mooi oprotten, ik ga morgen net zo hard weer weg.”
De avond verloopt kil. Niemand zegt een woord tegen Nancy en ze voelt zich afschuwelijk wanneer ze Danny, Merijn en Thomas moet vertellen dat ze die avond niet mee mag. Ze gaat vroeg naar bed en valt snel in slaap.

“Vet kut dat Nancy niet mee mag man.” Zegt Thomas teleurgesteld. Voorzichtig steken ze het stroompje over en gaan zitten op de nog warme kiezels. Het is inmiddels donker, maar een heldere, volle maan, zorgt voor een mysterieus licht. “Wat vind je eigenlijk van d’r?” Wil Danny van Thomas weten. “Een onwijs lekker ding natuurlijk.” Danny grinnikt, dit wekt achterdocht bij Thomas. “Wat weet jij dat ik niet weet?” vraagt hij nieuwsgierig. “Tja.” Antwoord Danny. “Sommige onder ons zijn daar misschien nog net iets te jong voor.” En hij keert zich naar Merijn. “Rot toch op joh.” Zegt Merijn beledigt. “Ik ben verdomme geen kleuter meer! Je durft gewoon niet.” Danny begint te lachen. “Ok, ok, jongens, ik zal het jullie vertellen.” Thomas zijn oren spitsen zich en hij schuift onbewust dichter naar Danny toe om hem goed te kunnen verstaan. Merijn’s adem stokt. “Ik heb het met haar gedaan.”
Thomas valt bijna stijl achterover en Merijn probeert zijn ademhaling weer op gang te brengen. Dit mislukt en hij verslikt zich. “Je lult man!” Zegt Thomas verontwaardigt. Merijn hoest luidt op de achtergrond, maar niemand schijnt zich daar druk om te maken. “Nee man echt, toen jullie gisteren pleiten gingen werd ze wakker en tja…toen ging het allemaal vanzelf.” “Vertel man, hoe was het?” Dringt Thomas aan, terwijl Merijn steeds harder begint te hoesten. “Tja, wat kan ik zeggen, ze is gewoon geweldig. Die meid heeft het lekkerste lichaam wat er bestaat, en ze is helemaal van mij.” Oppert Danny stoer. De mond van Thomas hangt inmiddels bijna tot op de grond en Merijn begint blauw aan te lopen. “Jongens....uche…uche…een beetje hulp…uche…” Merijn begint te hyperventileren. “He man, doe effe chill joh, zo erg is het toch niet?” Terwijl hij dit zegt slaat Thomas Merijn op zijn rug. “Ik zei toch dat hij daar nog te jong voor was.” Zegt Danny duidelijk geïrriteerd omdat hij zijn verhaal niet kon afmaken. Merijn weet gelukkig weer op adem te komen. “He man, ik verslikte me alleen hoor, dat kwam echt niet door dat gedoe van jou en Nancy.” “Ik ga naar huis.” Besluit Thomas abrupt. “He? Man, we zijn er net!” Zegt Danny verbaasd. “Ja, ik moet ook maar weer eens gaan.” Meld Merijn. “Jongens wat is er nou ineens? Heb ik iets verkeerds gezegd? Jullie wilden het zelf weten van Nance en mij toch?” Danny verbaasd zich over zijn vrienden en dat is duidelijk te merken aan zijn gezicht. Thomas en Merijn steken het stroompje over. “Jongens wat is dit?” Wil hij weten, zijn handen met de palmen omhoog gekeerd. “He, ik zie je morgen om 10 uur bij de bar Dan!” Schreeuwt Thomas vanaf de overkant. Merijn zwaait nog even. Kwaad gooit Thomas een steentje in het water. “Sukkels.” Mompelt hij.

“Jij ook he?” Vraagt Thomas aan Merijn. “Jep, ik ook.” “We zijn allebei verliefd op de vriendin van Danny.” Stelt Thomas duidelijk. “Sjezus man, wat doen we nou dan?” Vraagt Merijn aan Thomas. “Gewoon.” “Hoe bedoel je?” “We doen gewoon normaal.” Zegt Thomas enigszins aarzelend. “Ik weet echt niet of ik dat wel kan hoor, ik bedoel, ze is zo mooi. Ik probeer nu al de hele tijd een paar nummers over d’r te schrijven, maar de woorden beschrijven in de verste verte niet wat ik voor haar voel.” Merijn zucht. “Ik wist niet dat jij liedjes schreef.” Zegt Thomas enigszins verbaasd. “Mwoa, ik doe m’n best maar het is niks bijzonders ofzo hoor. Ik maak me echt zorgen over de rest van mijn vakantie.” Zucht Merijn. “Eh man, we gaan gewoon een gezellige vakantie hebben en we zien wel wat er gebeurt. Misschien maakt Nance het morgen wel uit met Danny. Weten wij veel? Misschien had ze gisteren teveel gedronken en was het maar voor een keer. Laten we gewoon afwachten.” Thomas schopt tegen een steentje. Het steentje stuitert een aantal keer en beland aan de voeten van iemand. “Waar kom jij ineens vandaan? Ik had je helemaal niet gezien.” Verbaasd kijkt Thomas naar het gestalte voor zich. “Tja, jullie waren zo druk bezig met naar de grond staren, ik dacht ik zeg wel niks.” Haar lange haren wapperden in de wind. “Ik dacht dat jij niet weg mocht?” Vraagt Merijn zich af. “Denk je nou echt dat ik me iets laat zeggen door iemand?” Nancy lacht. “Waar is Danny?” Vraagt ze. Merijn en Thomas kijken elkaar aan. “Danny is alweer terug naar de standplaats.” Antwoord Thomas na enige aarzeling. “Hij moest z’n moeder ergens mee helpen.” “Oh.” Zegt Nancy. En ze trekt een beteuterd gezicht. “Mar wij waren net een eindje aan het wandelen naar het meer. Ga je mee?” Waarmee Merijn meteen de sfeer redt. Nancy’s gezicht klaart ietwat op. “Is goed.” En ze wandelen richting het meer in het licht van de volle maan.

“Wat ziet dat er prachtig uit zeg, de reflectie van de maan in het meer.” Merkt Nancy op terwijl ze naar de schittering van de maan in het heldere water kijkt. Thomas en Merijn blijven een eindje achter haar staan. Beide voelen zich een beetje opgelaten en durven eigenlijk niet als eerste hun mond open te doen om iets tegen Nancy te zeggen. Nancy merkt dat ze een paar meter achter haar stil zijn blijven staan en draait zich om. De twee jongens staren haar aan en dat geeft haar het gevoel dat er iets mis is. “Is er iets?” Vraagt ze. De twee jongens schudden hun hoofd. “Jullie zijn zo stil vanavond.” Langzaam lopen de jongens richting Nancy. Nancy gaat zitten op het grind aan de rand van het meer. Thomas gaat naast haar zitten. “Ik..uh..” stottert Merijn. “Ik moet maar weer eens naar huis.” “Nu al?” vraagt Nancy verbaasd. “Ja, ik moet m’n moeder nog helpen met iets.” Verklaard Merijn. “Ok,” zegt Nancy “dan zien we je morgen wel weer.” “Dag mensen.” Merijn draait zich om. “Mazzel.” Groet Thomas hem.

Een stilte valt. Nancy laat zich achterover op haar rug in het grind vallen. Thomas doet haar na. “Vind je het niet prachtig om naar de sterren te kijken? Mijn oma was er altijd heel erg mee bezig. Astrologie enzo. Ik vond het als klein meisje geweldig om te luisteren naar haar verhalen. Ze kon machtig mooi vertellen over Godinnen en Goden, helden en fabeldieren.” Thomas luisterde aandachtig. “Zo vertelde ze mee eens over drie broers. Ver weg was een land wat een koning nodig had. En ze vertrokken. Vastbesloten te bewijzen dat zij de kroon meer waard waren dan de anderen. Twee van de drie hadden zichzelf bewezen als dapper en krachtig in de strijd, maar de jongste was maar net op weg een man te worden, en had het zwaar te verduren onder de minachting van zijn broers. Op een avond, tijdens hun reis, sloegen ze een kamp op in een donker bos. Toen ze van hun avondmaal genoten, verscheen er plotseling een lelijke heks met een grauwe huid en tandeloze mond. “Edele mannen, hebben jullie een brokje voedsel voor een oude vrouw?” vroeg ze. “Verdwijn, lelijk wijf.” Zei de oudste broer terwijl de tweede broer haar probeerde weg te duwen. Maar de jongste bood haar zijn eten aan, en toen ze had gegeten sloeg hij zijn warme mantel om haar breekbare schouders. Ze nestelde zich naast hem, lachte hem met een lelijke, tandeloze grijns toe en vroeg: “Heb je een kus voor een lelijke heks?” Zonder aarzeling kuste hij haar teder op haar harige wang, waarna ze samen bij het vuur in slaap vielen. Toen de jongenman de volgende ochtend wakker werd zag hij tot zijn verbazing dat de lelijke heks was veranderd in de prachtige Godin Sovereignty, de Godin van het land. En zij sprak: “Jij zult koning zijn, want alleen een man die meedogend is, is geschikt om het land en zijn volk te dienen en te beschermen.” “ Nancy zucht. “Wat een cool verhaal.” Merkt Thomas op. “Het was mijn lievelingsverhaal.” Verteld Nancy. Alweer valt een stilte. Ze kijken elkaar aan. Nancy voelt een drang om met Thomas te zoenen, ze voelt een ongewone stroom van liefde door haar lichaam vloeien. Thomas komt dichterbij haar liggen hun gezichten komen dichterbij elkaar, dan drukken ze hun lippen op elkaar...

“Hoe zit het nou met Danny en jou?” “Ik weet het niet. Ik voel ook zoveel voor jou. Ik weet niet hoe ik moet kiezen.” Een traan stroomt over haar wang. “He, kom hier.” Thomas slaat een arm om haar heen en drukt haar tegen zich aan. “Het geeft niet, van mij hoef je niet te kiezen. Als we niets zeggen zal hij het niet weten. Ik wil je geen verdriet doen. En ik ben ook gek op jou. Ik weet dat Danny veel knapper is dan ik, en ik weet dat je hem zal kiezen als ik je laat kiezen.” “Hoe kom je daar nou bij? Ik val niet alleen op uiterlijk hoor.” “Laten we het maar stil houden, dat is het beste voor iedereen.” Nancy knikt. “Ik ga naar de standplaats, voordat m’n ouders doorhebben dat ik weg ben.” Ze staan op en lopen arm in arm terug. Voordat ze de brug oversteken geeft Thomas haar nog een zoen en dan gaan ze beiden hun eigen weg.