dinsdag 8 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Eerst en vooral willen we iedereen hartelijk danken, die tot nu toe in ons dagboek schreef of ons mailde.Elke dag opnieuw is het een hoogtepunt om te zien wie er geschreven heeft. We stellen ons regelmatig de vraag : “wie zou er vandaag aan ons gedacht hebben ?” Het doet deugd om te zien dat er met ons meegeleefd wordt, want we zijn het hier stilletjesaan beu aan het worden. Dus, volhouden allemaal, wij kijken er naar uit…Toen we gisterenavond naar het internetcafé wandelden, hebben we Milan gewogen. En weet je waar ? Bij een fruitkraam langs de weg, vroegen we met hand en tand aan de kramer, of we Milan even op zijn weegschaal mochten zetten.Hij deed het met plezier, we kochten wat fruit, en hij wou gene tenghe méér aannemen. Milan weegt dus maar 6 kilo, en dat is vrij weinig voor zijn 14 maanden. Even later kochten we een meter, en hij is dus 70 cm groot.Tegen dat we thuis zijn, zal hij al wel wat bijgekomen zijn…Vanmorgen liep Milan zijne ingebouwde wekker weer mooi om 7.30 uur af. We hebben de indruk dat hij vlug moe is door het vele ontdekken en spelen. Na een uurtje ligt hij al weer op de mat met zijn vingers in zijn mond. Dan leg ik hem maar weer in zijn geïmproviseerde bedje, en slaapt hij weer een uurtje.Hierna proberen we hem wel 2 uur wakker te houden, maar het laatste half uur is het af zien.Volgens ons was hij in het weeshuis geen activiteiten gewoon en moest hij vooral liggen en stil zijn.Hij moet nog aan zijn conditie werken om met zijn nichtjes en andere vriendjes mee te kunnen spelen.We hebben deze middag voor het eerst zijn tanden gepoetst met zo een soepele tandenborstel om op de vinger te zetten.En we waren verwonderd, maar het was een succes. Hij dronk zelfs water na uit een gewoon bekertje. Dat weten we ook al weer.Ook at hij voor het eerst wortelpap. Hierbij trok hij zelfs geen vies gezicht, wat bij andere nieuwe dingen wel altijd het geval is.Milan heeft het opdraaimuziekje ontdekt dat hij kreeg van Lore en Dries Kerkhofs. Dit is echt te gek, hij ligt constant met zijn hoofd en benen te schudden en wil precies mee zingen. Als het beertje zijn hoofd beweegt, duidt hij er de hele tijd met zijn vingertjes op. We krijgen er de slappe lach van.Dus, Lore en Dries, heel fel bedankt hiervoor, Milan en Xander zullen er nog veel plezier aan beleven.Seffens gaan we nog even wandelen, daarna naar het internetcafé en dan is deze dag ook weer bijna voorbij.
Knuffels,
Bart en Greet
Woensdag 9 maart ’05<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Gisterenavond hadden we hier concert. Het was precies of Milan het doorhad dat hij nu altijd bij ons moest blijven. Telkens hij ons zag of we naar hem keken, begon hij te wenen. Echt hartverscheurend. We voelden ons er slecht bij.Nadat we hem in bad stopten (weer hevig protest) was alles vergeten. Toen wist hij niet meer van ophouden met lachen.Net nadat Omie belde is hij begonnen met zich te amuseren, tot 23.30. Een heerlijke nacht volgde, zelfs tot 8.30 en ik werd onthaald door een brede smile toen ik hem ophaalde.Vanmiddag gingen we met ons drietjes naar Xander. Toen we bijna aan het weeshuis waren, werd de chauffeur door de politie aangehouden. Hij had blijkbaar geen keuringsbewijs, en hierdoor verloren we drie kwartier met wachten.Toen we in het weeshuis aankwamen, was er opnieuw een probleem.We hadden geen schriftelijke toestemming om Milan mee te brengen en de directrice was er niet.Weer wat telefoontjes en na een kwartier brachten ze Xander dan toch.Het was een zalig gevoel om met ons viertjes verenigd te zijn.Ook de kinderen reageerden goed op elkaar. Zoals alle broertjes wilden ze natuurlijk allebei dezelfde rammelaar…Het ging echt goed, ze wilden elkaar aaien en lachten beiden om papa die poppekast speelde met de grote pluche beer.Xander viel deze keer ook niet in slaap, hij wilde ook mee plezier maken met Milan.Morgen hebben we weer een vrije dag. Al onze boeken zijn uit, dus nu breekt de tijd van scrabble en kaarten aan.
Daaaaaaaaaaaag,
Bart en Greet, Milan en Xander
<o:p></o:p>
Hallo België !
Hier de Kazachskes nog eens ene keer.
Bij deze doen we een oproep : wil iedereen die in ons gastenboek schrijft zijn naam onder de mails zetten aub ?Het is heel fijn om een mail te lezen van iemand die onze pa ziet rondlopen met zijn sjakochke, op de bank met Myriam babbelt en het over ons heeft terwijl hij zijn gazet koopt. Maar het is jammer als je niet weet wie dit schrijft…Troost je, jij was niet de eerste die dit vergat, maar we zouden toch graag weten wie dit schreef.Dus, denk eraan aub, ok ?Voor wie meer persoonlijke zaken wil schrijven dan wat in het gastenboek kan, mag ook altijd mailen naar thysgreet@yahoo.com. Voor gewone zaken en te supporteren, gelieve toch het gastenboek te gebruiken, want het internet is hier zo traag dat het soms tot 5 minuten duurt voordat een mail open gaat.Rond de middag zijn we een fikse wandeling gaan maken. Niet dat we hier goede lucht kunnen opsnuiven, maar we hebben toch een zonnestraaltje meegepikt. Het was hier namelijk 20 graden in de zon. Zalig. Wel jammer dat we enkel winterkleren bijhebben, op 2 t-shirten na. Hopelijk moeten we niet meer te lang blijven en is het even goed weer als we in België aankomen.(Daarvoor mogen jullie ook al mooi weer krijgen hoor, maar daar hebben wij niet nu zoveel aan … hihi)Tot nu toe loopt alles met Milan nog steeds perfect. Zelfs zijn nageltjes knippen laat hij goed toe. Hij begint zelf serieus zijn taal te oefenen. Het eerste echt te verstane woord is wel nog in het Russisch : dada = jaja.We leren hem papa en mama zeggen. Meestal komt er alleen nog mm mm uit, maar een enkele keer zei hij toch al per ongeluk papa. En fier dat den deze was !Als middageten probeerden we hem bloemkool met aardappelen en vlees te geven uit een potje, maar dit was helemaal geen succes. Wat een vies gezicht ! We kregen prompt de slappe lach. En na enkele lepels begon hij te braken, dus zijn we maar vlug opgehouden. Eerst de groenten alleen laten wennen dus. Weer een lesje geleerd voor de kersverse ouders…Vanmiddag zijn we gaan eten in de Mc-Burger. Het was vooral de bedoeling om Milan eens mee te nemen tijdens een kort restaurantbezoek. We zouden graag nog eens bij onze favoriete Italiaan gaan eten, maar we hebben gemerkt dat hij zijn tafelmanieren nog wat moet bijschaven : hij liet na zijn fles zo ene dikke boer, dat iedereen het kon horen. We kregen prompt de slappe lach natuurlijk.Altijd iets te beleven met zo ene kleine…voor de rest ging het eigenlijk vrij goed, als hij maar lintjes in zijn handen heeft of een plastieken bekertje is alles in orde…Morgen gaan we naar onze Xander in Issyk. Ze hebben ons uitgelegd dat Issyk “deur” betekent. Dit vinden we wel toepasselijk. De deur naar een nieuw leven is opengezet (allé, bijna toch). Elk dorp of stad staat hier op 2 manieren op de wegwijzers geschreven. In dit geval staat er eerst ECIK. Dit is de Kazachse schrijfwijze, en ISSYK de Russische.
We gaan u laten, de rest is voor morgen.
Salut en de kost !
Greet en Bart
Vrijdag 11 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Hallo,
<o:p></o:p>
Hier zijn we dan met SLECHT nieuws.
Gisterenavond kregen we te horen, dat de minister niet van haar standpunt wil afwijken.
Vanaf de 5de april zal ze pas tekenen, ALS ze al zal tekenen. Vanaf dan heeft ze sowieso nog 14 dagen de tijd hiervoor…
Nu gaan ze proberen om volgende week een ontmoeting te regelen tussen ons en de minister, maar Greet schat de kans dat dit lukt vrij klein in. Zelfs al zou ze met ons praten, nu zal ze ook niet ineens met de wind mee draaien. <o:p></o:p>
We zijn hier dus nog niet weg…Vandaag gingen we naar Xander, zonder Indira.
Aan de ingang van het weeshuis stond diezelfde afstandsmoeder van in de week.
Ze ging met ons mee naar de wachtruimte, en probeerde met ons te converseren, wat dus super moeilijk was.
We hebben er niet veel van begrepen, en zij van ons weten we niet. Voordat Xander kwam, oefende Milan nog even zijn kunstjes om recht te staan. Dit zien jullie op de bijgevoegde foto.Ja, hij gaat echt snel vooruit. Na het stevige zitten, wil hij nu veel staan. Wie weet loopt hij tegen dat we terug zijn…
De broertjes hebben leuk samen gespeeld, of zoiets dat ervoor moest doorgaan. Ze willen alleszins constant zien en horen wat de andere doet.De directrice is ook nog langsgekomen, en genoot ervan. Ze liet verstaan dat Xander nu veel lacht sinds hij ons kent.Het is ook een geboren verleider. Maar ook ene die weet wat hij wil. Als het hem niet aanstaat, gooit hij zich naar achter.Ogen met staarten moet een mens hebben.
Dit weekend is er niks te doen, en is er ook niemand van de begeleiding. We zullen dus super voorzichtig moeten zijn voor de politie, want de papieren van Milan zijn nog niet in orde. En wij kunnen hun dit niet uitleggen…We zullen ons best doen om elke dag te blijven verslag uitbrengen, maar als er echt niks gebeurt is dit wel moeilijk.
We kunnen moeilijk elke dag de menu van Milan duursturen en van die onbenulligheden schrijven; het moet ook interessant zijn hé.
<o:p></o:p>
Groetjes en tot gauw (per mail natuurlijk).
<o:p></o:p>
Bart en Greet
<o:p></o:p>
Zaterdag 12 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Gisterenavond, nadat we het internetcafé verlieten, zijn we met ons drietjes binnengelopen bij onze favoriete Italiaan.
<o:p></o:p>
Het was niet zo een super idee, want Milan had ’s namiddags maar een half uurtje kunnen slapen ipv 2 uur.
We konden hem moeilijk tevreden houden, en moesten dus vrij vlug eten en afrekenen.
Hij moest ook zitten in een kinderstoel zonder tafeltje, en hij kon ook niet onder de tafel ingeschoven worden.
Het is niet dat hij kabaal maakte, helemaal niet, maar zo zeuren en vanalles op de grond gooien.
De mensen rondom ons hadden niet hun gehoopte rust, dus verdwenen we maar snel.
<o:p></o:p>
Vanmorgen gingen we al opnieuw naar het internetcafé, want we hadden gisterenavond nog enkele mails voorbereid die dringend doorgestuurd moesten worden.
Er was daar een poetsvrouw bezig, die het nodig vond om mij er op te wijzen dat we daar niet moesten komen met een baby.
Alstublieft seg, we zullen haar eens enkele maanden aan de andere kant van de wereld droppen, eens zien wat zij zou doen om contact met haar land te houden.
In het internetcafé zijn een 60 tal computers. Op de meeste zitten jongeren spelletjes te doen, en een 5-tal wordt maar voor internet gebruikt. Milan amuseert zich juist om al die schermen te zien. Om hem kalm te houden loop ik daar dus enkele keren een rondje. Daar heeft zij of iemand anders geen last van, dus doen we zo verder !
<o:p></o:p>
Sinds gisterenavond is het hier aan het regenen. Het is nog maar een 8-tal graden en dus erg somber.
Er zit niks anders op dan binnen te blijven en te poetsen.
De eigenaar van dit appartement zal tevreden zijn als hij zijn eigendom terug bewoont. Het is nog nooit zo proper geweest denken we.
<o:p></o:p>
Natuurlijk zijn we ook veel met Milan bezig. Nu heeft hij het vandaag op de kabels gemunt. Er zijn er van de TV, van de telefoon, de computer, de gsm… De woordjes NEEN en AF zal hij vlug door hebben. We moeten alleen nog eens goed nadenken hoe we dat gaan doen als we thuis zijn, want onze hond Luca kent die zelfde woorden maar al te goed. Seffens denkt dat beest dat we iets tegen haar hebben. Maar het is een reflex die er ondertussen ingebakken zit. WE ZIEN JE NOG SUPER GRAAG LUCA EN MISSEN JE ELKE DAG !!!
Bedankt Miel en Lutgart om tot nu toe zo goed op Luca te passen. Vanaf morgen gaat ze terug naar ons thuis en zal Nele haar verder verwennen tot onze thuiskomst die hopelijk sneller volgt dan dat het er nu naar uit ziet.
<o:p></o:p>
Geniet van de foto’s en tot morgen !
<o:p></o:p>
Bart, Greet en Milan (Xander in gedachten)
<o:p></o:p>
zondag 13 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Vandaag niet veel nieuws onder de … hemelsluizen.
Het heeft echt onophoudend geregend vandaag, gewoon om depressief van te worden.Om de verveling te doorbreken hebben we dan maar voor de zoveelste keer scrabble gespeeld, en natuurlijk heeft Bart weer gewonnen. Maar ik geef niet op, mijn wraak zal zoet zijn…Milan heeft weer wat nieuws uitgevonden. Na elke hap zuigt hij zijn wangen naar binnen en trekt hij zo een mondje zoals de konijntjes. Gieren van het lachen natuurlijk. En dan moet ge u achter hem verstoppen, want anders blijft hij dit doen.
Door deze rare mondjes was het natuurlijk wel moeilijk om telkens zijn mondje met de lepel schoon te schrapen.En dan heeft hij nog een nieuw favoriete speeltje ontdekt. Alles waar koordjes of lintjes aanzitten is goed.
Aan een pot waar rammelaars inzaten, was een kaartje aan vastgemaakt met een koordje.Dit heeft hij heel zorgvuldig losgepeuterd, en daar kruipt hij overal mee rond.Nu weten we wat we moeten bijeen zoeken tegen dat we ooit met hem het vliegtuig opmoeten.
Vanalles met koordjes en lintjes is goed. We gaan een verrassingszak maken en er telkens iets anders uithalen als de verveling toeslaat.
Maar zover zijn we nog lang niet.
Als we nu eens een datum voor ons konden zien naar waar we konden aftellen hè. Maar niks, we zitten hier maar te wachten en te wachten. Petra en Wim zitten ook hier in Kazachstan. Wel vele kilometers van ons af, maar zij hebben draadloos internet op hun appartement, lazen we op hun site.
We vroegen hun per mail om meer uitleg over die i-card en hopelijk kunnen wij dit dan ook gebruiken. Dan kunnen we toch shatten om de verveling en eenzaamheid te doorbreken.
Hopelijk antwoorden ze vlug, want dit is toch weer een sprankeltje hoop…
<o:p></o:p>
Groetjes en tot morgen,
<o:p></o:p>
Bart, Greet en Milan (Xander in gedachten)
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
