vrijdag 25 februari 2005<o:p></o:p>

 <o:p></o:p>

Vandaag hebben we nog eens kunnen uitslapen. We hebben er maar van geprofiteerd, want het zal voor lange tijd gedaan zijn…Om 13 uur stond de chauffeur ons op te wachten. We gingen met hem alleen naar Issyk om Xander te bezoeken.De wegen waren vandaag weer sneeuwvrij, maar het was heel druk verkeer.Voor de zoveelste keer werd de wagen door de politie tegengehouden onderweg, gewoon om geld af te troggelen.Nu had de chauffeur weer 500 tenghe moeten betalen (125 BEF). Als je dit bijna elke dag moet betalen, weegt het op het einde van de maand toch wel door…Xander had een beetje wateroogjes toen ze hem bij ons brachten. Hij was stikkapot. Vanaf het begin was hij op zijn duimpje aan het zuigen. We hebben een beetje kunnen spelen. Zolang mama gek doet verschijnt er toch altijd een lachje op zijn leuke snoetje.Na een klein uurtje was zijn kaars uit, maar we hadden nog een half uur om bij hem te zijn. Dan maar sussen en rondwandelen. Eerst papa, daarna mama. Na 2 rondjes rond de kamer op mama’s arm, is hij zachtjes ingedommeld. Hij weegt nog niet zoveel, maar dat begint na een kwartier toch door te wegen. Maar ik heb volgehouden.Op het einde van het bezoek moesten we het aanwezigheidsregister nog tekenen en gaven we stiften, kleurpotloden, ballonnen en chocolade af. Hier waren ze weer heel blij mee.Toen we terug naar huis reden, had de chauffeur zijn vrouw en dochtertje van 2 in de auto zitten. Zij gingen naar Almaty.Het was niet zo simpel om het vertrouwen te krijgen van een kind dat je totaal niet verstaat, maar het is me toch gelukt.Mijn rugzak heeft een flexibele sleutelhanger en er zijn vreemde ritssluitingen aan. Hiermee kon ik haar na een 20 minuutjes toch mee bezig houden. Op het einde kwam ze helemaal tegen we aanliggen en ik kreeg een kushandje toen we uitstapten.Dat deed toch deugd. Meestal lukt het me wel vlugger, maar nu was het toch ook geslaagd.Nu gaan we nog even naar het internetcafé om dit bericht door te sturen, en dan zoeken we voor een hapje te eten.

De dag zit er al weer op.

 <o:p></o:p>

Tot morgen !

 <o:p></o:p>

Bart en Greet (en in gedachten Xander en Milan)

zondag 27 februari 2005<o:p></o:p>

 <o:p></o:p>

Vandaag een saai verslag, want we hebben onze schatjes niet mogen zien…

Deze voormiddag hebben we een fikse wandeling gemaakt, naar een shoppingcentrum met alleen maar kinderspullen.

Had ene mens toch maar veel geld…

We kochten er een paar schoentjes voor Milan en 7 bloesjes. Nu kunnen we weer even verder.

Nadat we nog even bij Marc en Nancy binnenliepen om hun pispotje te brengen, gingen we nog even winkelen.

Onze voorraad groente- en fruitpapjes is nu goed aangevuld. Xander en Milan zullen gene honger lijden als ze bij ons zijn.

 Namiddag was het poetstijd. Vermits hier geen producten of vodden waren, hebben we deze ook nog zelf aangeschaft.

Van ene aftrekker hebben ze hier nog nooit gehoord, dus heb ik de vloer maar op mijn knieën gepoetst.

Nu ruikt het hier tenminste een beetje normaal, en moet je zo niet meer uitkijken waar je alles legt of zet.Nu gaan we even naar het internetcafé en daarna strijken bij Marc en Nancy. Wij hebben een wasmachine en zij hebben een strijkijzer met plank. Maar goed dat we het zo kunnen gefikst krijgen, anders zaten we daar mooi gekrunkeld op de rechtbank.

 <o:p></o:p>

Salukes en tot morgen.

 <o:p></o:p>

Greet en Bart

 <o:p></o:p>

PS in bijlage zie je de foto’s van ons appartement en een sip kijkende Greet bij een standbeeld van spelende kindjes…

maandag 28 februari 2005<o:p></o:p>

 <o:p></o:p>

Toen we gisterenavond in het internetcafé zaten, werden we door Indira gebeld, dat de eigenaar ons dadelijk een strijkijzer zou brengen. Dus hebben we alles vlug afgesloten en naar huis gespurt (op het gladde ijs).

De man kocht een heel nieuw strijkijzer voor ons.  Nu heb ik dus voor de eerste keer in mijn leven moeten strijken op de keukentafel, met een donsdeken als ondergrond… Sensatie verzekerd.Vanmiddag mochten we naar onze schattige Xander. Het is echt een lief snoetje. We hebben fijn samen op de mat gerold en tegen het einde aan, viel hij weer in mijn armen in slaap.

Vandaag kregen we zijn overzicht over zijn eet- en slaapgewoontes. Van die eetgewoontes ga ik mij niet teveel  aantrekken. Er staan verschillende dingen op die wij niet kennen, zoals een half eigeel in de pap doen enz. Als ik mij aan de tijdstippen hou, 3 flessen geef en groentepap en fruitpap zal het ook wel goed zijn.

Het zal zich wel allemaal uitwijzen.Er is een kleine verandering in onze planning. Morgen is er geen rechtszaak voor Milan. De minister die het papier moest ondertekenen was er enkele dagen niet voor onderhandelingen. Spijtig maar niks aan te doen. Vrijdag zal de rechtszaak zijn voor Xander en zaterdag voor Milan.

We nemen Milan zaterdag onmiddellijk mee, maar Xander brengen ze ons zondag (anders moeten we tijdens de rechtszaak proberen flessen warm te maken, dat gaat gewoon niet).Irena was in de auto in alle staten. Ze kreeg telefoon dat er in België een koppel rondvertelt dat ze niet met Ekaterina moeten werken, omdat er alleen maar zieke kinderen ter adoptie worden aangeboden en dat de contacten slecht verlopen. Dit heeft tot gevolg dat er weer een koppel dat eerst met Ekaterina wilde werken heeft afgehaakt.

Wij weten wel beter. Daarom hopen we ook dat deze praatjes stoppen, zodat onze zaak hier ook niet in het gedrang komt. Er wordt hier zelfs getwijfeld of ze in de toekomst nog wel met Belgen willen werken. Zelfs de minister raadt hun aan om alleen nog met Amerikanen te werken, omdat er al problemen waren met Belgische koppels.

We hebben echt niet te klagen hier. De contacten lopen vlot en ze hebben ons beloofd dat we nog altijd rond de 15^de thuis zullen zijn. En daar zijn we super tevreden mee, dan zijn we maar een maand hier geweest. Via andere bureaus duurt het meestal 8 weken of langer en kost het nog meer geld.

Ze geven wel toe dat ze over ons en over Marc en Nancy helemaal niet te klagen hebben, en daarom wachten ze nog even af wat ze nu in de toekomst gaan doen.

 <o:p></o:p>

Wij gaan jullie laten en dadelijk op zoek naar een lekker hapje.

 <o:p></o:p>

Salukes,

 <o:p></o:p>

Bart en Greet

<o:p></o:p> 

dinsdag 1 maart 2005<o:p></o:p>

 <o:p></o:p>

Vannacht hebben we allebei heel slecht geslapen. Het was hier binnen weer 25 graden, slaap daar maar eens in. We durven geen venster meer openzetten, want nu zijn we bijna genezen. Als de kindjes komen moeten we toch gezond zijn hé.Om 11 uur vertrokken we naar Karakastek om Milan te bezoeken. Het was weer zeer druk onderweg. Dit is dikwijls de chauffeurs hun eigen fout.

Er staan bijna geen lijnen getrokken op de weg, en op een bepaald moment, maken ze gewoon rijstroken bij. In de tegenovergestelde richting reden ze op een bepaald moment met 6 auto’s naast elkaar, zodat onze richting over 1 rijstrook moest. En toeteren dat ze dan kunnen, dat is hier de nationale sport…

We hebben genoeg smog ingeademd voor de rest van ons leven. Hier rijden zoveel oude roestbakken rond die enorme grijze wolken veroorzaken.

En wij in Europa maar aan het milieu werken…

 We hebben erop aangedrongen om Milan zelf zijn eten te mogen geven, zodat we eens konden zien wat hij normaal krijgt.

Nu kwamen ze af met een bordje puree, met heel weinig stukjes wortel onder en de ministukjes vlees kon je ook op 1 hand tellen.

Hij vond het precies niet zo lekker, en nu bleek ook dat het de eerste keer was dat hij dit kreeg. Tot nu toe krijgt hij alleen nog maar de fles.

Dan zijn ze verwonderd dat hij ijzer tekort heeft… Ze brachten even later nog een fles melk. Deze voelde veel te heet aan, en ik wilde ze op de muis van mijn hand testen. Op de foto kan je die fles zien : een oud chocoflesje met een gele tut overgetrokken. Het gat in die tut was zo groot, dat ik helemaal onder de melk hing.

Die melk was vuurheet. We hebben ze dan maar buiten op de vensterbank even laten afkoelen.

De fles dronk hij in enkele tellen leeg, niet normaal. Dit kan niet meer gezond zijn, zo een geslok. We hebben dan nog maar vlug een petit gervaiske achterna gegeven, en dit ging al even vlot binnen.

 Milan gaat er al echt op vooruit, je ziet het volgens ons ook aan zijn blik op de foto’s. Hij krijgt nu wat meer aandacht, beter eten en is heel leergierig.

We zijn er dus gerust in dat alles zeker op zijn pootjes terecht komt. Zeker als meter Nele haar ergo-oefeningen op hem kan loslaten…Gisteren vergaten we nog te vertellen dat Marc voor de 3^de keer is tegengehouden door de politie. Deze keer in de hal van zijn eigen appartement. Hij moest mee naar het bureau, en daar heeft het hele circus 2,5 uur geduurd. Hopelijk was het nu de laatste keer, en wij willen ze ook niet meer tegenkomen…

 <o:p></o:p>

Dit was het weer voor vandaag.  Tot morgen !

 <o:p></o:p>

Bart en Greet

woensdag 2 maart 2005<o:p></o:p>

 <o:p></o:p>

Op de foto’s in bijlage zien we er vandaag nog gelukkig uit, maar ik kan u verzekeren dat dit nu niet meer het geval is…

Sommigen schreven in ons gastenboek dat ons dagboek leest als een roman, wel misschien wordt het nu wel eerder en thriller.Op het einde van ons bezoek, kreeg Irena telefoon van een medewerker van de minister uit Astana.

Xander staat nog maar 2 maanden geregistreerd als “adoptabel”, en dit moet 3 maanden zijn. Wie de fout heeft gemaakt met hem zo laat in te schrijven, laten we in het midden. Dat geeft toch niemand toe. Hij is nochtans van bij zijn geboorte afgestaan voor adoptie, maar pas later geregistreerd. Wij hebben zelf de afstandsakte van de geboortemoeder in onze handen gehad en gefotografeerd. Hierover bestaat geen discussie, het gaat enkel over de registratie.Nu wil die minister dus niet vóór 5 april de toestemming geven om de rechtszaak van Xander door te laten gaan.

Dat wil dus zeggen : hier blijven tot 20 april.

Wij kregen bijna een beroerte.

De minister uit Taldykurgan had nochtans de toestemming gegeven om het nu laten door te gaan, maar deze uit Astana heeft de eindbeslissing.

Wat we gisteren dus met onze natte vinger voelden aankomen, komt nu uit. Het is dezelfde minister in Astana, die niet meer met Belgen wilde werken na enkele incidenten, die nu deze beslissing neemt…

Volgens Irena zijn er nog eerder dossiers geweest van kinderen die geen 3 maand geregistreerd waren, maar heeft ze er eerder geen probleem van gemaakt.

We hebben heel wat op en af gediscussieerd en gejankt natuurlijk (Greet), iedereen zat er mee verveeld.

Wat er nu uiteindelijk verder gaat gebeuren, moeten we afwachten. In de auto zei Irena al, dat het goed was als we zouden blijven, dan zal Nathalie enkele keren per week opnieuw gaan zagen bij de minister om het toch vlugger rond te krijgen.Ze schatte dat dan de rechtszaak kan doorgaan rond 20 maart en dat we dan voor het einde van de maand terug zijn.

We zullen wel weer zien zeker, “go with the flow” zeiden ze ons nog voor ons vertrek.

We blijven natuurlijk hopen dat het niet duurt tot 20 april, want dit is voor ons ook nog eens een financiële ramp.

Geen werk, geen inkomen als zelfstandige…

 Duim maar allemaal met ons mee, we kunnen het zeker gebruiken. Ga desnoods in groep te voet naar Scherpenheuvel of neem het vliegtuig naar Lourdes…

Wij zien onze zoontjes als onze talismannen.

 <o:p></o:p>

Morgen meer nieuws.

 <o:p></o:p>

Groetjes,

 <o:p></o:p>

Bart en Greet