donderdag 3 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Van 11 tot 15.15 zijn we weer weggeweest, om Milan een uur en een kwartier te kunnen zien. Dat begint toch door te wegen, vooral onze ruggen moeten het ontgelden in de oude auto elke dag op van die slechte wegen…
Maar we hebben beloofd om niet te klagen, dus…
<o:p></o:p>
We hebben 45 minuten moeten wachten voordat ze het eten van Milan brachten, ze waren ons gewoon vergeten.
Fijn, nu kreeg het manneke koude puree. Daar moest hij dus zeker al helemaal niks van hebben. Maar goed dat wij weer vanalles bij hadden. We gaven hem zijn eerste fruitpapje, en hmmmmmmmm, dat smaakte hem precies. Op de foto kan je zien dat er wel veel gesmodderd werd, maar dat hoort erbij. Daarna gaven we hem zijn fles, die we overgoten in onze fles. Anders verslikt hij zich constant met dat grote gat in die tut. Achterna ging er ook nog vlot een petit gervaiske in.
Terwijl hij nog het laatste aan het eten was, kwamen ze al zeggen dat onze tijd om was. Potverdorie, dan hadden ze zijn eten maar wat vroeger moeten brengen. We hielden hem nog even bij tot hij tenminste 2 keer kon boeren, anders legden ze hem weer voor de rest van de dag plat en zou hij een deel terug geven in zijn bedje. Als we hem maar vlug bij ons hebben, zodat we hem fatsoenlijk kunnen verzorgen…
<o:p></o:p>
Vandaag hadden we de videocamera mee van Marc en Nancy. We filmden o.a. hoe de omgeving eruit ziet, jullie zullen dan met je eigen ogen kunnen zien wat voor een smerige boel het hier is langs de kant van de weg, en in wat voor krotten de mensen allemaal wonen. Het mooiste wat we konden vastleggen zijn de besneeuwde bergen, en die zijn dan ook echt de moeite waard om te zien.
<o:p></o:p>
Volgens Indira is Irena vandaag naar Astana vertrokken, om met de minister te praten.
Ze zei er ook nog bij dat de kans erin zit dat wij volgende week ook naar Astana moeten.
We zullen wel zien.
<o:p></o:p>
Ondertussen zijn we stikkapot omdat we vannacht niet hebben kunnen slapen door het vele speculeren.
Iedereen die zelf kinderen op de wereld heeft gezet, zou zich nu eens mogen realiseren wat een voorrecht dat dit is.
Besef maar heel goed hoe gelukkig jullie zijn met zo een wereldwonder en wees blij dat we in een land als België leven, want zoals hier wonen wens je je ergste vijand nog niet toe (als je die al hebt natuurlijk).
<o:p></o:p>
Wat gebeurt er nu met kinderen die niet geadopteerd worden? Wel, de eerste 5 jaar blijven ze in het oorspronkelijke weeshuis. Daarna gaan ze naar een weeshuis voor grotere kinderen. Vanaf 6 jaar moeten ze naar een speciale school, opgericht voor de weeshuizen. Deze scholen zijn van lage kwaliteit, omdat ze ervan uitgaan dat weeskinderen toch niet slim zijn en erg onderontwikkeld.
De meeste kinderen kunnen na hun 16de dus ook niet verder studeren omdat ze geen basis hebben. Dus worden ze op straat gezet en moeten ze hunne plan maar trekken…
Stel u voor, dat zijn dus echt vogels voor de kat. We worden er echt mottig van. Te weten dat hier nog zoveel kinderen zitten, maar dat ze dikwijls ook niet eens ter adoptie worden toegestaan. We snappen het niet. We zijn blij dat wij er tenminste 2 een betere toekomst kunnen geven.
<o:p></o:p>
Zo, we gaan jullie laten en nog even op bezoek bij Marc, Nancy Kyle en Alycia.
Tot morgen !
<o:p></o:p>
Bart en Greet
VRIJDAG 4 maart ’05<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Gisteren hadden we afgesproken dat we vandaag naar Issyk zouden gaan om Xander te bezoeken om 13 uur.
Dus konden we op ons gemakske om 10 uur opstaan, eten en dan naar de winkel.Maar hier is niks voorspelbaar. Om 10.05 kregen we telefoon van Indira, dat we binnen 20 minuten moesten buitenstaan omdat we naar Karakastek zouden gaan, en daarna rechtstreeks door naar Issyk.
Amai seg, wat moesten wij vliegen. Dat werd dus de ganse dag zonder eten als we niet vlug iets uitvonden.
Het laatste wat we nog in huis hadden werd in de rugzak gestopt : wat cracotten, 2 yoghurtjes, een pak koeken en een fles water.
Natuurlijk moesten we niks vergeten voor de kindjes. Maar het is ons gelukt, we stonden juist buiten toen ze aangereden kwamen.Eerst moest Irena nog op enkele plaatsen zijn, voordat we in het weeshuis bij Milan aankwamen.
Toen ze hem brachten, hebben we hem maar meteen fruitpap en een fruitdrankje gegeven. Dat had hij dan toch al gehad tenminste. Enkele minuten nadien, kwamen ze afgedragen met zijn fles melk. Voor éne keer was die eens niet snikheet, zodat we ze vrij snel moesten geven. Maar voor onze stoere bink was dit geen probleem, dat ging er ook nog wel bij.
Als gevolg kreeg hij wel de hik, maar hij had een zeer voldaan gevoel. Hierdoor werd het spelen met de blokken weer plezant.
We lieten hem ook voor het eerst kennismaken met een ballon. Daar is hij gek van, als ene wilde klopte hij ertegen, en dan maar lachen…Op de terugweg moesten we nog bij enkele plaatsen stoppen, en toen was het al 16 uur. We hebben dan zelf maar beslist om niet meer naar Xander door te rijden, want dan zouden we pas om 20 uur terug zijn. Dan is het stikdonker en durven we niet meer de straat op. We moeten echt dadelijk nog gaan winkelen, want hier is niks meer om te eten of te drinken. Morgen is het “the big day”. Om 12 uur begint onze rechtszaak in Karakastek.
Normaal gezien gaan we daarna eten, en volgt de uitspraak op papier. Hierna mogen we Milan voorgoed uit het weeshuis halen en hem definitief in onze armen sluiten. Wat zal dat een zalig gevoel zijn, we worden ECHT mama en papa.
Vanavond gaan we hierop klinken en samen gezellig zijn kleertjes klaarleggen en plannen maken.
Misschien dat we morgen niet meer in het internetcafé geraken. Vanaf dan zal ook meestal Bart alleen moeten gaan want ik durf niet alleen op de straat rondlopen. Tenzij het warm en veilig genoeg is om Milan mee te nemen in de rugdrager, dan kunnen we nog eens samen gaan.
<o:p></o:p>
Salukes,
<o:p></o:p>
Bart en Greet
Zaterdag 5 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Deze morgen om 9.55 ging de GSM. Indira : wij staan voor uw deur, zijn een half uurtjes te vroeg, maar kunnen jullie nu al doorkomen ? Daar gingen we weer. Per geluk beginnen we ze te kennen, en laten we ons niet meer vangen. We waren zo goed als klaar.
<o:p></o:p>
Eigenlijk waren we allebei heel kalm. We wisten ondertussen wat ons te wachten stond. Ik denk dat ze in Diepenbeek minder kalm waren als wij, aan het vroege smsje van Omie en Bompa te zien.
<o:p></o:p>
Om 11.05 kwamen we al aan bij de rechtbank, maar de rechter (vrouw) liet ons wachten tot 12.45 voordat ze begon.
Natuurlijk begonnen toen de zenuwen wel op te komen.
We hadden op voorhand enkele simpele vragen en antwoorden ingestudeerd, maar blijkbaar was de rechter niet zo goed gezind vandaag. Ze bleef soms maar doorvragen over hoeveel bvb het gemiddelde inkomen is in België en of we cursussen gingen volgen over opvoeden enz. Maar ja, we hebben ons er door geslagen, en Indira heeft ook weer enkele vragen bij om de volgende koppels voor te bereiden.
<o:p></o:p>
Toen de beslissing viel dat we geaccepteerd waren als de ouders van Milan, hadden we het eerst nog niet door.
Je verstaat er ook geen letter van hè. Totdat Irena mij een kus gaf, ja natuurlijk waren we toen happy.
<o:p></o:p>
Het is de gewoonte dat het koppel na de rechtszaak trakteert op een etentje voor Indira, Irena, de chauffeur en enkele mensen die in de rechtbank werken. Wij hadden pech (of geluk) want er was geen enkel restaurant open. Ofwel waren ze pas ’s avonds open, ofwel waren ze al gesloten voor de feestdagen. Dinsdag is het namelijk vrouwendag. Dan moet elke man voor iedere vrouw waar hij regelmatig mee in contact komt, iets kopen. De chauffeur had het dus begrepen, en kocht voor mij, Indira en Irena een rode roos. Toch sympathiek van de man hè. Ze staat hier nu te blinken in een spafles, want ik heb natuurlijk geen vaas.
<o:p></o:p>
We zijn dan gestopt bij een bakker, zodat we in de auto allemaal konden picknicken terwijl we naar Milan reden.
<o:p></o:p>
In het weeshuis stonden al 4 verpleegsters en de directrice klaar om afscheid van hem te nemen.
Ze keken mij allemaal op mijn vingers terwijl ik Milan zijn kleren aandeed, en ik kan je verzekeren dat dat nog niet zo vlotjes gaat…
Alle 5 hebben ze hem nog eens goed geknuffeld, hij was precies ene graag geziene jongen.
<o:p></o:p>
Je moet weten dat hij nog nooit in zijn leven is buitengeweest. Hij ging zonder verpinken mee naar buiten, de auto in.
De eerste 20 meter trok hij maar een raar gezicht, maar hij heeft geen traan gelaten. Wel wilde hij natuurlijk veel naar buiten kijken, maar hij was echt super rustig.
Toen we op ons appartement kwamen, hebben we hem even laten drinken, en is hij in een omgedraaide zetel dadelijk in slaap gevallen. Je zou hem nu echt moeten kunnen bewonderen, zo schattig met zijn 2 vingertjes in zijn mondje.
<o:p></o:p>
We hebben een heel gelukzalig gevoel. Nu Xander nog. Ze gaan proberen op 16 maart om de minister nog eens om te praten.
We zullen zien. Maandag gaan we hem bezoeken. Per geluk wordt hij heel goed verzorgd, zodat we ons daar al geen zorgen over hoeven te maken.
<o:p></o:p>
Morgen vertrekken Marc en Nancy naar huis. Om 8.10 vertrekt hun vliegtuig, ze zullen dus heel vroeg uit de veren moeten.
We zullen hen echt missen. Het zijn super toffe mensen, met een heel groot hart. KNUFFELS VAN ONS !!!
<o:p></o:p>
Hierbij ga ik het laten voor vandaag,
<o:p></o:p>
Groetjes en tot morgen,
<o:p></o:p>
Bart en Greet
zondag 6 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Sinds gisterenavond hebben we al goed kunnen oefenen om mama en papa te zijn.
<o:p></o:p>
Er zijn al heel wat snottebellen geveegd, zever afgekuist en pampers ververst.
<o:p></o:p>
Milan sliep van 21.30 tot 7.30. ’s Morgens lag hij met zijn ogen open, maar hij liet geen kik. Ik heb hem dan maar opgehaald om zijn flesje te geven, anders komen we niet aan genoeg voedingen per dag.
In het weeshuis hadden ze opgeschreven dat hij zijn eerste fles moest hebben om 6 uur. Wat zijn wij blij dat dit niet het geval is. Hopelijk was dit geen toevalstreffer, want tot nu toe zijn we het niet gewoon om zo vroeg op te staan…
<o:p></o:p>
Namiddag zijn we voor het eerst gaan wandelen. Het was zo’n 15 graden in de zon. Milan ging maar al te graag mee in de rugdrager. En bekijks dat we hadden. Ze kennen zoiets hier niet denk ik. Wij moesten zelf ook de hele tijd lachen. Het was echt een schattig zicht als je de ponponnetjes van zijn muts zag op en af gaan langs Bart zijn hoofd af.
<o:p></o:p>
We zijn in de bazaar toch maar een buggy gaan kopen, want het is toch een heel gewicht op de schouders. Dan kunnen we Xander nog in de rugdrager zetten.
<o:p></o:p>
Milan heeft wel rare gewoontes om in slaap te vallen. Hij bonkt constant met zijn voorhoofd op de matras. Dit kunnen we toch niet tegengaan, het zal een ingebakken gewoonte zijn. Wat we wel proberen af te leren is dat hij constant zijn tong uitsteekt en extra speeksel produceert om zichzelf bezig te houden. Dat heeft hij geleerd in het weeshuis.
<o:p></o:p>
Hij is tijdens het eten helemaal aan het herkomen. Na elk hapje slaat hij een vreugdekreetje. Dat is echt wel plezant.
<o:p></o:p>
Je merkt ook dat hij veel meer energie heeft sinds hij fatsoenlijk eten krijgt.
<o:p></o:p>
Zo, we gaan jullie laten. Tot morgen dan maar weer.
<o:p></o:p>
Bart en Greet
maandag 7 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Gisterenavond was het hier spektakel, en ik hoor ons ma al hardop lachen als ze dit leest.
<o:p></o:p>
Milan was in zijn ondergoed aan het spelen op de mat, want het is hier binnen altijd rond de 26 graden, soms meer.
<o:p></o:p>
Ik nam hem op om zijne pamper uit te doen, voordat hij in bad zou gaan. Voordat ik zijne body kon losmaken, rook ik zo hard de geur van kaka. Bleek dat hij de diarree had, die was helemaal langs zijne pamper uitgekomen. Door hem op te pakken, hingen mijn jeansbroek en mijn T-shirt echt serieus vol. Mensengod wat ene stank. Dan hebben we maar gauw ene plastieken zak onder hem gelegd, want ik heb hier geen verzorgingsmatras. Er waren serieus wat doekjes nodig om hem zuiver te krijgen.
En hij en papa maar lachen. Bah, ik riek de geur nog als ik eraan denk. Gelukkig is het hier een bruine mat …
<o:p></o:p>
Bedankt tante Ine voor de rijstcrème, ik kon het al dadelijk gebruiken.
<o:p></o:p>
Vanmorgen niet veel raars gedaan, wat gespeeld, was geplooid, badkamer gepoetst…
<o:p></o:p>
Eigenlijk missen we het wel om te gaan werken. Hier tussen 4 muren zitten is toch maar niks. Je kunt ook geen contacten leggen met anderen, want je verstaat ze totaal niet. En de politie is ook nog steeds niet onze vriend…
<o:p></o:p>
Ik (Greet) ben vandaag alleen naar Xander geweest. Eerst mochten we het weeshuis niet binnen, want het was feestdag en we hadden geen schriftelijke toestemming. Na enkele telefoontjes mochten we een kwartier later toch binnen.
Er zat nog een andere vrouw met haar 6 weken oude baby die ze bij de geboorte had afgestaan. Ze was constant aan het wenen en kon niet beslissen of ze haar kind terug wou of niet. Daar moest ik dan blij bij zitten, terwijl ik met Xander speelde. Niet zo plezant. Ik had echt medelijden met die vrouw.
Xander was super actief in het begin. Hij gooide zich constant achterover en probeerde vanalles om zijn tandpijn te verlichten. Ik denk dat hij de actiefste zal worden van de twee en de sterkste.
Op het einde is hij weer in mijn armen in slaap gevallen.
<o:p></o:p>
Dat was het voor vandaag, groetjes en tot morgen,
<o:p></o:p>
Bart en Greet
