dinsdag 15 februari
Dinsdag 15 februari.
<o:p></o:p>
Goeiemorgen allemaal. We zijn aangekomen. Gisteren kwamen we om 11.40 aan in Zaventem. Daar stelden ze ons voor om dadelijk de vlucht te nemen van 12.20 ipv om 14 uur omdat het slecht weer was. Ze konden niet garanderen dat het vliegtuig van 14 h op tijd zou vertrekken en dan zouden we onze aansluiting in Londen missen. OK dus, hierdoor was het een heel kort afscheid van ouders en schoonouders, waar de tranen rijkelijk vloeiden. Zelfs het meisje aan de incheckbalie had het moeilijk.Ik weet eigenlijk niet waarom er nu juist geweend werd. Is het het afscheid of omdat er een nieuw en onbekend leven aanbreekt. Alleszins, het was moeilijk.Op het vliegtuig ging alles heel goed, we kregen zelfs lekker en veel eten. Dit hadden we totaal niet verwacht.in Ekaterinburg was het – 27 graden. Hierdoor bevroren de leidingen om te tanken en stonden we er 45 minuten langer dan normaal. Vermits we in Londen ook al een kwartier later waren, landden we dus pas om 4 h vanmorgen.Hier in Almaty was het toen 9 h. Er ligt een goede laag sneeuw en het is – 10.Onze vertaalster Indira en Irena wachtten ons op. We reden dadelijk in een Passat break (15 J oud) naar ons appartementje.Het is een oud en groezelig kot, met heel veel stof onder het bed, een hele vieze frigo, als bestek alleen lepels en 1 vies brood-mes en 1 glas. Tien verschillende borden, klein livingske en idem bed. Maar ja, we zitten warm en veilig binnen.Ze namen onze reispassen mee om ons in te schrijven. Deze krijgen we straks terug. Hopelijk mogen we morgen naar een beter appartement verhuizen, net als Marc en Nancy die hier eerder zaten.We mogen pas morgen naar het weeshuis, omdat ze vandaag een ander probleem op te lossen hadden. Enkele briefjes geld van Marc en Nancy waren niet meer al te nieuw en dit betrouwden ze niet in het weeshuis. Hiermee moesten ze dus vandaag naar de nationale bank. Ondertussen hebben we hen al gezien en is het probleem opgelost. Zij zijn nu naar hun weeshuis met de vertaalster. Binnen een uur of 2 -3 komen ze langs hier om ons de stad te leren kennen en inkopen te doen.We hebben draadloos internet bij, maar helaas, we krijgen geen verbinding. Misschien wel in ons volgende appartement. Het was nochtans ideaal geweest. We zullen voorlopig dus vanuit een internetcafé onze mails versturen. Of we kunnen shatten is af te wachten. Het is hier 5 h later, dus dat moet al juist uitkomen.
Groetjes en tot gauw,
Bart en Greet
woensdag 16 februari 2005
Rond 11 uur vanmorgen vertrokken we met Indira en Irena naar het weeshuis in Issyk.Daar kregen we eerst enkele onverwachte vragen van de directrice (= hoofdarts). Ze vroeg ons doel van het bezoek, waarom in Kazachstan …Ze vertelde ons dat ze een leuk jongetje had van ongeveer 5 maand oud. Zijn officiële naam is Alexander, maar ze noemen hem Sacha, wij noemen hem ... Meisjes had ze niet, misschien nog wel een jongetje.We hadden eerder de indruk dat ze er ons geen 2 wilden geven, want we kregen constant vragen over de tijd die we hadden om aan de kinderen te besteden.Ook liet ze uitschijnen dat ik nog wel eens zwanger zou kunnen worden. Hierop hebben we dan maar geantwoord dat dit medisch uitgesloten is, maar ze hapte niet dadelijk toe.Morgen gaan ze verder onderhandelen. Misschien vinden ze toch nog een adoptabel kind in Issyk, anders gaan we om 7.15 naar Taldykorgan, 300 km verder.We will see zeggen ze constant, dus wachten we af. We hebben in ieder geval al een prachtige, gezonde zoon. Jullie kunnen hem op de foto’s bewonderen. Er is ook een foto bijgevoegd van het weeshuis, gelegen tussen de bergen. Deze bergen zijn moeilijk te fotograferen door de zon en de mist. Hopelijk kunnen we vannacht eens fatsoenlijk slapen. Doordat hier zoveel stof ligt, krijgen we geen lucht en loopt onze neus constant,…Er is een grote kans dat we binnen enkele dagen verhuizen.
Tot morgen !!
Bart en Greet
<o:p></o:p>
donderdag 17 februari 2005
<o:p></o:p>
Wat een lange dag vandaag… Om 7.15 kwamen Indira en Irena ons halen om naar een weeshuis te gaan in Taldykurgan. Hier hadden ze nog geen connecties, maar het werd hun aangeraden.
We reden meer dan 3 uur tot daar. Onderweg bevroren onze voeten in de auto (het was – 25 °C), de ruiten vroren aan de binnenkant volledig dicht. De chauffage werd constant op het maximum gezet zodat we zweetten en geen lucht kregen. Als ze het zelf na een paar uur te warm kregen, werden er gewoon ruiten opengezet ipv eens aan die knop van de verwarming te draaien.
Het was wel een prachtig landschap. Alles wat volledig wit gevroren met cm dik ijs op de bomen. We reden precies over de Route 66, maar dan besneeuwd. Er waren grote vlaktes, en dan plots doken er bergen op. Hier en daar een klein dorpje, kuddes wilde paarden, koeien en ezels die zomaar de straat overstaken of midden op straat liepen.
Eerst ging Irena binnen bij het ministerie van Educatie om inlichtingen te vragen.
Na 15 min kwam ze melden dat we eerst naar het weeshuis moesten en daarna nog eens terugkomen.
Bij het weeshuis aangekomen ging Irena alleen binnen om te onderhandelen, terwijl wij voor de poort in de auto moesten blijven wachten. Dit duurde meer dan een uur.
Dit is wat ze nadien te vertellen had : “er zijn hier alleen maar zieke Kazachse kinderen. We konden eventueel een ziek kind van 3,5 jaar adopteren dat leed aan Spina Bifida.” Hiervoor hebben we maar bedankt. (we hebben zelf geen enkel kind mogen zien, want we mochten niet naar binnen)
Gevolg : opnieuw een lange rit naar huis over de hobbelige en besneeuwde wegen in een auto zonder vering en versleten zetels.
Onze (voorzichtige) chauffeur reed bijna constant 120 km/h en dan werden we nog voorbijgestoken door dikke bakken, die minstens 160 km/h reden. Ze lieten dan telkens een wolk van sneeuw en zand achter zich, waardoor het zicht beperkt werd.
Op straat is het hier in Almaty als voetganger gekkenwerk om over te steken. Zeer veel verkeer waarin ze rijden als cowboys. Een voetganger wordt genegeerd en moet maar opzij springen. De auto overheerst alles.
Over het algemeen zie je hier auto’s van 15 à 20 jaar oud die we vroeger bij ons zagen, en natuurlijk de Lada’s, Volga’s …
Daartegenover is het niet te schatten hoeveel extreem zware bakken hier rondscheuren. (BMW X5, Mercedes G, Lexus, Audi, Landcruiser …met allemaal zware V8 motoren).
Marc en Nancy ontdekten een goeie Italiaan met een uitgebreide engelstalige kaart. Hier gaan we elke avond naar toe. Voor de deur staan dan ook altijd van die dikke bakken.
De vrouwen gaan hier zeer mooi gekleed. Je ziet overal sjieke jassen in bont of leder, en mooie hoeden.
De kledingprijzen zijn wel zeer hoog. Wel grappig is het feit dat ze in een kledingwinkel ook potten en pannen verkochten en douchegel.
Op voorhand dachten we dat we hier geen bekende merken van producten zouden vinden, maar dat draait anders uit. Hier is een soort GB, waar je gewoon alles kan vinden. Er is zelfs meer keuze dan bij ons.
We zijn ook een apotheek binnengestapt voor hoestsiroop en pampers, en zelfs daar zie je heel veel bekende producten die je herkent aan het logo. De naam is wel niet leesbaar.
Zo, we gaan afsluiten. Vandaag geen foto’s want de belichting was te fel op de sneeuw. Tot morgen,
<o:p></o:p>
Greet en Bart
Vrijdag 18 februari 2005
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Nu maakten we toch weer echt iets ongelooflijks mee.
We gingen donderdagavond eten met Marc en Nancy.
Toen we terugkwamen van het restaurant, hadden we nogal wat lawaai bij, stom natuurlijk want we waren verwittigd.
We kwamen op de hoek van de straat en daar hield de politie ons tegen. Slik.
Ze moesten onze paspoorten hebben. Marc en Nancy hadden die bij, wij alleen kleurencopies.
Er is ons aangeraden om altijd de copies bij te hebben ipv de originelen, omdat ze ze kunnen afnemen om geld te krijgen.
Ze werden ambetant en noemden ons hooligans. Kopies waren niet goed.
We hadden nog een beetje geld op onze telefoonkaart en daarmee belden we naar Indira. De agent nam de telefoon over en belde de hele kaart leeg. Hierna belde Indira terug en vertelde dat ze ging afkomen.
Ondertussen gaven we Marc en Nancy onze sleutel en zij gingen ondertussen onze paspoorten halen.
Wij moesten in de politiewagen stappen en ze namen ons mee. Floepers hadden we natuurlijk.
Ze reden met ons tot op het einde van de straat, daar was een tunnel en ze stopten er met draaiende motor.
Eén agent was vriendelijk en deed een beetje moeite om een gesprek los te krijgen, maar wij zijn Njet Rushky. De andere bleef van de ene kant ambetant en deed teken dat hij honger had. Van de andere kant liet hij ons al zijn melodietjes van zijn GSM horen, waaronder “wie heb ik aan de lijn”, van K3.
Enkele minuten later kwamen Marc en Nancy met onze paspoorten. Eén agent nam deze af en stak ze in zijn zak.
We moesten wachten op Indira en Irena. Het duurde in onze ogen verschrikkelijk lang voor ze er waren, maar dat zal alleen zo geleken hebben. Het was – 20 en onze vingers en tenen waren bijna afgevroren.
Irena ging met hun onderhandelen. Iets daarvoor had er nog een vrouw die haar hond uitliet verwittigd om hun geen geld te geven, want we waren in orde.
Na de onderhandeling zei Irena dat ze 5000 tenghe had moeten betalen (= 1250 BEF) omdat we zouden gebeld hebben in de auto, wat illegaal is. Potverdorie, we hebben niet eens gebeld want hij belde onze kaart helemaal op.
Volgens ons had ze ook helemaal niks moeten betalen, want we hielden het constant in het oog.
We zijn vlug naar het appartement van Nancy en Marc gegaan, omdat dat het kortste bij was.
Hier bekeken we nog even hun video van de kindjes. Echt schattig.
Maar ja, toen moesten we alleen terug naar ons appartement, een 5tal minuten verder. We zijn nog nooit zo snel bij ons geweest.
Er was bijna niemand op straat, alleen enkele mannen die ons niet te betrouwen leken.
Ons lesje is geleerd.
Einde van dit avontuur.
