vrijdag 30 december 2005

We hebben toch echte schatjes hoor. Op 24 november kwam Xander ons ineens echte kusjes geven. Hij was gewoon niet meer te stoppen.Enkele dagen later zei Milan klaar en duidelijk “danke” en kwam Xander met zijn hoofdje schudden en “neuze neuze” doen. Op 29/11 zei Milan plots AUTO en MOOI.’s Anderendaags kroop Xander alleen in de grote zetel. En fier dat hij was, hij zat er echt te glunderen. Ook zei hij ineens KOE en BOE.Op 3 december was de sint langsgekomen. Ze werden overladen door cadeaus waaronder een keukentje, een schuif af, boekjes… Ook bij de grootouders en de meters en peters kon het niet op. Het was eigenlijk veel te veel. De eerste dagen wisten ze niet waarmee ze eerst moesten spelen. Alles werd gewoon op de grond gegooid en verder werd er niks mee gedaan. Even daarna was dit opgelost, maar ik heb al enkele dozen weggezet om in de zomer bij te halen, zo hebben ze dan ook nog eens iets nieuws.Op 6 december zei Milan “Annick”, de naam van de onthaalmoeder. Deze was super trots. Het is de eerste naam die hij zegt. Het klinkt wel meer als Anja, maar we weten wat hij bedoelt.11 december kan Milan alleen van de schuif af glijden. Hij gaat het trapje op en laat zich dan op zijn buik voorover vallen en glijdt zo. Xander zal vlug volgen.We hebben de website van studio 100 ontdekt. Super zot zijn ze daarvan en heel kwaad als ik het afzet.De avond van 12 december was weer fantastisch. Bart zat in bad terwijl ik Xander al op het verzorgingskussen waste en Milan was aan het spelen met het badwater.De vloer werd al vlug nat en Milan gleed uit, met zijn lip op de rand van het bad. Dat bloedde vreselijk. Ik moest Xander vlug in zijn bloodje van het kussen afnemen en Milan zijn mond met een koud washandje deppen. Plots plast Xander op de mat. Holei. Enkele minuten later staat Milan weer op de grond, ik doe verder met Xander en ineens trekt Milan zijn drinkbekertje met water over zich af. Lekker fris…We hebben nooit stress hoor…
Milan verstaat nu heel veel. Hij probeert ook al te helpen. Zo hangt hij de sokken op het wasrekje, brengt mij iets om in de vuilbak te gooien, roept als er iets met Xander is. Hij wordt al een echte kleuter, maar ja, wat wil je, op 5 januari wordt hij ook al 2 jaar.
Op 20 december was ik enkele minuten boven iets gaan halen. Toen ik onder kwam lag alles uit de snoepkast op de grond. Chips platgetrapt, koeken uit de verpakking, smarties op de grond en temidden zaten Xander en de hond lekker te snoepen. Milan stond even verder met een doos chips muziek te maken. Ze hadden lol natuurlijk.

Enkele dagen geleden riep Xander mij terwijl hij halverwege de schuifaf bleef hangen. Hij had overgegeven in het midden van de schuif af en wou niet verder glijden totdat ik dat had opgeveegd. Amai zulle, ik wist niet dat hij zoveel armspieren had en dat hij zo op zijn properheid gesteld was.

Milan zegt nu de hele tijd als er iets misloopt of hij doet iets fout “oh ooow”. Dit is wel grappig als je het hoort. Hij is ook bezeten door het woordje “auto” en roept het zelfs in het midden van de nacht.Vanmorgen zei Milan weer een nieuw woordje “open”. Ervoor was het altijd “toe” en nu stond hij voor mij met het flesje shampoo dat ik moest open doen. Heel schattig…

Vanavond stond Xander recht op het aankleedkussen en terwijl deed ik zijne pyjama dicht. Hij legde schattig zijn hoofd op mijn schouder en ineens “hang” beet hij mij. Haha, dat deed geen goed.Het valt op dat de jongens meer en meer zichzelf kunnen entertainen.Zo vinden ze het heel plezant om te kleuren en kunnen ze ook zelf op het hobbelpaard. Milan beweegt nu echt zelf en vindt het heel plezant.Jaja, ze worden echt groter. Xander is nu 15 maanden, juist zo oud als Milan toen we hier aankwamen. En onze Milan wordt volgende week al 2. Dit zullen we dubbel en dik vieren, want zijne eerste verjaardag in het weeshuis zal niet veel voorgesteld hebben…Tot volgend jaar !!! Veel plezier met de eindejaarsfeesten en hopelijk wordt het voor iedereen een spetterend jaar 2006 waarin alle stoute dromen waar worden.


maandag 23 januari 2006<o:p></o:p>

Onze jongens hebben een leuk nieuw spelletje ontdekt : Xander gaat in de lege wasmand zitten, en Milan duwt hem door het hele huis uit. Dat vonden ze plezant, ze gierden van het lachen. Als dan ook nog mama hen beiden vooruit duwde, was de lol helemaal compleet.
Op oudejaarsnacht werd Milan wakker van het vuurwerk. Aan het raam liet ik hem mee genieten van de prachtige lichtjes en telkens zei hij WAAAUW. Dit was een uniek en innig moment. Het voelde echt heel intens om dit eens mee te maken met een kindje op de arm.
Ze vonden nog een tof spelletje uit : eentje zet een koksmuts op, en de ander probeert deze af te trekken. Vermits de muts nogal hard spande, moesten ze heel hard trekken tot de andere soms over de grond werd meegetrokken. Lol dat ze hadden. Telkens als er een muts werd veroverd, kwamen ze die mooi brengen, zodat we die bij de andere konden opzetten.
Op 5 januari werd Milan 2 jaar. Zijn meter had een mooie kroon geknutseld en hij werd verwend met auto’s, keukengerief, een puzzel, boekjes, kleren… kortom hij is al rotverwend.
Ze hebben het met hun tweetjes ook gemunt op de vochtige doekjes. Vanaf het moment dat ze er eentje kunnen bemachtigen beginnen ze verwoed te poetsen zoals mama deed in Kazachstan : met de knieën op de grond en dan maar vegen.

<o:p> </o:p>Ik had Xander verboden van nog de tandpasta uit de kast te nemen. Daar had het manneke weer eens iets goed op gevonden. Hij deed de kast open, spreidde zijn benen, deed zijn armen op de rug, boog voorover en nam de tandpasta met zijn mond. Toen ik zijn naam riep, spuwde hij vlug de tube uit, recht op zijn plaats in de doos.Xander kan nu ook van die komieke gezichten trekken. Hij kan u echt aankijken met zo een gezicht van : “doe toch niet onnozel”. Echt waar, hij is de moeite om te zien.

Telkens hij nu naar boven moet, gaat hij ook heel stoer onderaan de trap zitten en dan trappelt hij heel snel met zijn voeten op de vloer. Je moet hem dan zelf omdraaien en al enkele trappen hoger zetten, of hij blijft daar maar zitten.
Milan begint alweer wat extra woordjes te zeggen. Normaal was het eerste wat hij ’s morgens zei : “auto”, maar op een bepaalde morgen werd dit “traktor”. Als hij “oka” zegt bedoelt hij “kapot”, en zegt hij “ako”, dan is dit “hallo”.
Nog een nieuw spelletje : tandenborstels in een lege plastieken fles steken en ze er dan weer uitschudden.
Zaterdag was het echt genieten om hun tweetjes bezig te zien. Xander heeft een vol uur op het schoolbankje gezeten. Hij keek met plezier hoe Milan met het keukentje speelde. Milan legde koekjes van het ene pannetje in het andere, en bracht af en toe een koekje naar Xander. Deze at die met veel plezier op. Zo bracht Milan hem vervolgens ook drinken en autootjes om mee te spelen. Xander liet het zich allemaal welgevallen.
Zal ik eens een zweetpartijtje stofzuigen beschrijven?  Mama stofzuigt ijverig en de kids doen het volgende : de kabel uit het stopcontact trekken, de kabel oprollen, het toerental verminderen, aan de buis komen hangen, zich tussen de kabel ronddraaien… Je zou voor minder grijze haren bij krijgen.  Vind je het raar dat ik normaal gezien stofzuig als ze in hun bedjes liggen?  Zo, dit was het voor deze maand. Daaaaaaaaag.

Zaterdag 25 februari 2006 <o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

Het is een vreemde vaststelling, maar sinds deze maand merken we echt wel voor het eerst het leeftijdsverschil tussen Milan en Xander. Milan is nu  2 jaar en bijna 2 maand en Xander is 17 maanden.

Op sommige momenten zit Milan zo mooi te spelen, dat Xander er naar zit te staren alsof hij niet weet wat hij ziet. Het is echt een mooie evolutie. Ineens neemt Milan 2 of meerdere dingen tegelijk vast als hij gaat opruimen, vroeger alles één voor één.

Als we gaan eten, neemt hij nog vlug vanalles mee aan tafel. Zoveel mogelijk autootjes tegelijk of alle boekjes die hij kan dragen…

<o:p> </o:p>

Xander en bompa hebben een leuk spelletje uitgevonden. Bompa neemt Xander met zijn handen vast, en de kleine kruipt helemaal aan hem op. Wie geniet hier het meest van …?

<o:p> </o:p>

Eind januari kon Milan ineens op de schuif-af kruipen bij de onthaalmoeder. Er is geen trapje aan, dus hij moet zich helemaal aan het huisje optrekken. Eens hij dit kon, wou hij er natuurlijk niet meer vanaf, de fiere jongen.

<o:p> </o:p>

Er zijn ondertussen ook al heel wat woordjes bijgekomen. Eigenlijk teveel om te onthouden. Elke dag komt er wel weer eentje bij en verstaan we onze rakkers wat meer.

Milan zegt nu bijvoorbeeld : apekop, pramper,dada papa, boekje, koekje, sneeuw, bak (=vuilbak), tiktak (= klok).

Xander zegt : mama, papa, koek, piemel, bal, Luca.

<o:p> </o:p>

De trap oplopen gaat ook steeds beter. Nu gebruiken ze allebei hun knieën niet meer, maar gaan ze rechtstreeks op hun voeten omhoog. De trap af, kan Milan al mooi aan het handje.

<o:p> </o:p>

Xander is een meester geworden in het opendraaien van potjes. Dit kan ambetante taferelen geven als je zo ineens de shampoo van zijn handjes ziet afdruipen.

<o:p> </o:p>

Op een zekere dag was ik mij aan het klaarmaken en Milan en Xander zaten op het potje.

Ineens waren ze opgestaan, en liepen ze wat te spelen. Na enkele minuten rook ik iets verdachts. Er lag een extra dikke kaka achter de waston en ernaast een grote plas pipi.

Vermits ze allebei op de mat waren gaan verder spelen, was die ook nog mooi behangen.

Gezellig is iets anders als je dan ook nog gehaast bent.

<o:p> </o:p>

Milan kan ineens de deur open doen. Hij begon wel met de voordeur. Als je weet dat we langs een steenweg wonen, sloeg de angst ons wel om het hart. Voorlopig gaat de sleutel erop.

<o:p> </o:p>

We lieten de jongens hun haren opnieuw knippen. Xander zijn krulletjes blijven schattig.

Milan is super fier als hij wat gel in zijn haar krijgt.

<o:p> </o:p>

Onze schatten kunnen echt mooi samen spelen. Ze vangen bijvoorbeeld achter elkaar, geven mekaar de fles, spelen schattig met de autootjes… We zaten er vanavond echt super geëmotioneerd naar te kijken. We zijn zo intens gelukkig, dit is met geen woorden te beschrijven.

<o:p> </o:p>

Een jaar geleden zaten we in Kazachstan. Op valentijntjesdag vertrokken we. De hele film komt weer naar boven. Het lijkt nog alsof het gisteren was en toch lijkt het of we onze jongens al heel lang hebben. Heel raar... We genieten ervan. Tot volgende maand !!!<o:p></o:p>