Dinsdag 28 maart 2006<o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

Op een maand tijd gebeuren er vele kleine dingetjes, en als ik nog eens nakijk wat ik noteerde, lijkt het al een eeuwigheid geleden.

We beginnen op 27 februari. Milan vindt een nieuwe hobby uit. Hij winkelt de hele waston leeg en begint te sorteren. Hierbij moet ik goed opletten, want hij gaat de vuile was bij de pas gewassen kleren steken in de wasmachine. Ook hangt hij vuile sokken tussen de zuivere op het wasrekje. Wat ik wel grappig vond en eigenlijk toch ook weer niet is het  volgende : hij trok mijn onderbroek over zijn hoofd, en liep zo al dansend door de badkamer…

<o:p> </o:p>

Milan zei plots “kijken”en “doekje”. Nu willen hij en Xander telkens een nat doekje als ze op de badkamer zijn, en daar beginnen ze dan automatisch mee te poetsen. Schattig om te zien.

In de week van 2 maart wou Milan plots ’s namiddags niet meer slapen. Dit heeft hij uiteindelijk maar een week volgehouden, en sindsdien slaapt hij opnieuw elke namiddag 2 uur. Oef, dan kan ik toch nog iets doen.

Onze schatten vonden nog iets leuks uit : over de vensterbanken in de living kruipen. Ze zijn nu wel niet zo hoog, maar ik heb het toch liever niet.

<o:p> </o:p>

Op een avond kwam Milan lief tegen mij hangen toen ik zijn pyjama aan trok. Ik zei “dat is lief als je zo bij mama komt fletsen”, waarop hij plots in mijn schouder beet. Amai zulle, dat deed geen goed.  Hij heeft  soms nog van die dagen, dat als je een complimentje geeft, hij juist het tegenovergestelde begint te doen…<o:p> </o:p>

Xander en Milan zagen felle sneeuw, en zeiden toen allebei “schnee”.<o:p> </o:p>

Op 9 maart vindt Xander plots de stofzuiger interessant. Hij merkt dat er lucht uit komt, en gaat er met zijn haren boven hangen, die dan lekker waaien. Zo volgt hij mij door het hele huis.

’s Anderendaags begonnen ze allebei de puzzelmat wat beter te ontdekken. Alle kleine stukjes vond ik ’s avonds in de vuilbak. Nu moeten we goed kijken als we iets gaan weggooien, want heel dikwijls ligt er iets in de bak wat er eigenlijk niet in hoort.<o:p> </o:p>

Onze Xander is een echt aapje. Op een bepaald moment nam hij zich vast aan de bovenkant van de afwasmachine en aan de oven. Hij zette zijn voeten plat tegen de kasten, en klom zo omhoog om te zien wat er zich op het aanrecht afspeelde. <o:p> </o:p>

Tegen een ketting, zegt Milan “tekka” en Xander “ting”.

Op 15/3 zegt Milan tegen drinken “didere” en Xander “dri dri”.<o:p> </o:p>

Milan begint nu ook aan de zijkant aan de verzorgingstafel op te klimmen als ik met Xander bezig ben. Hoe kan hij anders ook volgen, he…

Soms eisen onze sjarelkes de aandacht op door hun broek af te stoten en hun truitje omhoog te trekken. In het begin is dit grappig, maar het moet echt niet blijven duren.<o:p> </o:p>

Milan zegt IP en AAN tegen kip en haan.<o:p> </o:p>

Op een morgen zaten ze allebei in het midden van de grote livingtafel. Daar stond pas een kom met snoepjes, en die waren toch oh zo lekker voor hen. Slim ook van mama om ze daar te zetten.<o:p> </o:p>

Vorige zondag was het carnaval. Milan heeft het meeste van de tijd zitten bibberen van de schrik. Hij liet zijne papa niet meer los. Xander daarentegen wees naar vanalles, en toen hij confetti op zich kreeg wees hij naar elke stukje en zei “oei oei”, “oei oei”…<o:p> </o:p>

’s Avonds na hun fles melk, willen de jongens meestal nog even op de schuif af. Xander was in de week wel grappig. Hij bleef rondlopen met zijn fles tussen zijn tanden, en ging er zo mee, op zijne buik van de schuif af af.

26 maart. Xander werd wakker en zei plots “Milan”. Milan zelf noemt Xander “broer”.

En vanmorgen zei Xander heel mooi “camion”.

Er zijn nog enkele woordjes die regelmatig terugkomen :

Trein : train (M)= tre(X), banoan (X), paa(rd) (M), micky mouse = mou (M) of mnmnmou(X), ne=nog(M).<o:p></o:p>

Milan houdt zich bij de onthaalmoeder o.a. graag bezig met het entertainen van baby Seth. Hij huppelt dan grappig rond, met het nodige geluid erbij, en die kleine komt bijna niet meer bij van het lachen. Annick zal haar handen vol hebben met onze belhamels. Chapeau.<o:p> </o:p>

Nog enkele maten : Milan draagt nu kledingmaat 92, weegt 12kg en heeft schoenmaat 22.

Xander draagt maat 80, weegt 11 kg en heeft schoenmaat 21.<o:p> </o:p>

Plezant toch hoe die rakkers vooruit gaan. We gaan nog vanalles mee maken denk ik. Salukes,

<o:p> </o:p>

Greet en BMX

<o:p>

Woensdag 26 april 2006<o:p></o:p>

<o:p> </o:p>

Sinds eind maart komen er steeds meer woordjes uit de monden van onze schatjes.

Xander kan ineens “pamper en papegaai” zeggen en Milan “papegaai, pyjama, nat, bloemen, tapa=stofzuigen, keuken”. Jaja, ze gaan goed vooruit. Het wordt echt wel grappig en ze verbazen ons elke dag opnieuw.

<o:p> </o:p>

Op 3 april beet Xander achter mijn rug een tube tandpasta stuk. Milan nam vlug een washandje van de lavabo en ging zorgvuldig broertjes handen en gezicht wassen.

Dit was echt snoezig om te zien. Dan kan je toch niet kwaad worden hè…

<o:p> </o:p>

Op 4 april vinden ze plots 2 nieuwe spelletjes uit. Het eerste is de diepvriezer constant gaan open zetten. Het tweede is : allebei de broekspijpen zo hoog mogelijk optrekken en dan achter elkaar aanlopen. Terwijl maken ze ook nog een raar geluidje. Zie je ze al stappen?

<o:p> </o:p>

5 april : Xander gaat mooi de trappen af terwijl hij 1 hand aan de leuning vast houdt en de andere houdt mama vast. Dit is wel spannend : Milan loopt voorop, die geef ik ook een hand, en dan vlak daarachter volgt Xander. Milan gaat wel halverwege alleen verder, en dit gaat eigenlijk heel goed.

<o:p> </o:p>

Op 6 april wandelden we naar de paarden langs het fietspad. Van ver waren de jongens al aan het roepen “paad, paad”.  Maar toen we korter bij kwamen, begon Milan plots heel hard te wenen. Xander lachte hem gewoon uit, totdat het paard even blies, toen was voor hem de lol er ook af, en mama zat met 2 blèterkes EN ene hond die door aandacht te kort in de paardenkak ging rollen. Zo moest ik dus met ze alle 3 de auto in. Gezellig is iets anders, dat kan ik u garanderen.

<o:p> </o:p>

8 april : Milan rijdt eindelijk vóóruit op zijn loopfietsje. Nu is hij niet meer te stoppen.

Ze spelen ook allebei reuze graag buiten. De tractor, de zandbak en het kleine grasmachientje zijn favoriete speeltjes geworden.

<o:p> </o:p>

10 april: Milan zegt plots “soep, zitten, slapen”

<o:p> </o:p>

16 april. Pasen. Door het slechte weer zijn de klokken binnen gekomen. De jongens wisten vrijwel onmiddellijk wat de bedoeling was, en raapten alsof hun leven ervan af hing.

Namiddag mochten ze buiten rapen bij Omie en Bompa, en toen waren ze precies wat verloren.

Ze zijn echt rot verwend geweest, en we hebben nog chocolade tot  volgend jaar…

<o:p> </o:p>

18 april. Xander heeft echt een eigen willetje. Als hij niet mag buiten gaan spelen, weigert hij gewoon alle eten en gooit zich verschillende keren op de grond. Hij weet ondertussen hoe de hoek van de keuken eruit ziet…

Diezelfde dag bijt hij bij de onthaalmoeder een stuk uit het tafellaken, is verschrikkelijk koppig, blijft wenen en weent zelfs met zijn broer mee als die een klein standje krijgt te horen.

Wat gaan we nog allemaal meemaken…

<o:p> </o:p>

20 april : Xander zegt “dabdei” tegen zijn duimpje.

Zowel Milan als Xander kunnen al alleen hun jas aandoen. Ze leggen hem op de grond, steken hun armen erin en trekken hem over hun hoofd. Schattig om te zien. De jas uitdoen gaat nog een beetje moeilijker, maar het zal niet lang meer duren voordat dit ook lukt.

<o:p> </o:p>

24 april. Bart ligt met zijn ogen toe op de zetel. Ineens komt Xander naar hem toe en zegt “njam, njam” en hij stopt iets in papa’s mond. Deze spuwt het vlug uit (maar goed), en toen hij keek was het een dikke teek die waarschijnlijk van de hond was afgevallen…

<o:p> </o:p>

26 april. We zijn nu een jaar thuis sinds 17 april. Het lijkt mij dan ook het geschikte moment om deze website af te sluiten. Onze jongens evolueren zo snel, dat het bijna niet meer bij te houden is. Milan zegt sinds vandaag ook bijna alles na. We genieten er echt van om te zien hoe de kinderen vooruit gaan, hoe tevreden en blij ze zijn, hoe sociaal ze zijn, …

Het is bijna niet te snappen dat iemand twijfelt om ooit aan kinderen te beginnen.

Dit is gewoon het mooiste wat er bestaat.

Alvast bedankt om ons in ons adoptieavontuur te steunen, om dit verslag te blijven volgen en om onze jongens zo goed te aanvaarden.

Het zijn gewoon “onze kinderen”, geen enkel ander gevoel gaat dieper dan dit. We willen dan ook graag dat ze als “gewone” kinderen mogen blijven opgroeien en respecteren hun privacy.

Dus, hiermee is deze site afgesloten.

<o:p> </o:p>

Groetjes en tot ziens,

<o:p> </o:p>

Bart, Greet, Milan en Xander

</o:p> .