dinsdag 5 april 2005<o:p></o:p>
Het is gelukt : Xander is van ons !!!!!!!!!We zullen maar beginnen te vertellen vanaf gisterenavond.We moesten alle drie wat vroeger gaan slapen, omdat we om 7.30H moesten opstaan.Eerst was Milan al moeilijk en hij wilde slecht eten.Maar het slapen was nog veel erger. Tot nu toe sliep hij elke nacht mooi door tot 9.30H.Nu was het precies of hij iets voelde aankomen. VIJF keer heeft hij ons doen opstaan vannacht. Telkens huilde hij heel hard en bijna hysterisch. We weten nog altijd niet wat hij aan de hand had, maar wij hebben in elk geval geen oog toegedaan.In de buurt was er ook nog iemand die constant op een deur zat te kloppen om binnen te mogen (mocht hij van zijn vrouw niet meer binnen?) en het daarna opgaf door kort bij onze venster op ene friemelzak te gaan zitten. Tegen de morgen aan begon het dan ook nog heel hard te regenen.We maakten gisterenavond de rugzak al klaar, want het kon wel eens een lange dag worden. De bedoeling was : rechtbank, registratie voor paspoort, weeshuis…Dus : voldoende eten, drinken, pampers, speelgoed…Het draaide echter anders uit :Om te beginnen onze rechtszaak.We mochten pas om 10.30 H binnen i.p.v. 10 H.Vorige keer was de rechtszaak echt in een kleine rechtbank, nu was het in een gewoon bureel.De rechter was een heel lieve, vriendelijke vrouw. De procureur viel ook wat beter mee dan bij Milan (nu vrouw), en van een secretaresse heb je geen last.Verder zat er nog de directrice van het weeshuis en de plaatselijke afgevaardigde van het ministerie van “education”.De rechter stelde heel normale vragen, waar we telkens een lang antwoord op konden geven.Niet zoals de vorige keer van die vragen of we lessen hadden gevolgd over het opvoeden van kinderen en van die zever.Ze vroeg bvb waarom we twee kinderen adopteerden, en ze waardeerde blijkbaar mijn antwoord. Ik zei dat we altijd 2 of 3 kinderen wilden, en we het belangrijk vonden voor de kinderen dat ze dadelijk leerden samen opgroeien en een zelfde achtergrond hebben.De rechtszaak verliep dus perfect, zelfs Milan hield zich gedeisd, tot op het einde.Er was twijfel of ze de uitspraak vandaag zouden bekend maken, of morgen.De reden is dat Xander geregistreerd is op 5 januari 2005 en volgens de wet (ze haalden boek bij) moet een kind minstens 3 maanden geregistreerd zijn als “adoptabel”.Er werd constant gediscussieerd wat ze gingen doen. Dit heeft zeker een uur geduurd. Milan begon moe te worden en kreeg honger, maar daar trokken ze zich niks van aan.Uiteindelijk werd het volgende beslist : uitspraak vandaag, maar pas morgen op papier.We konden Xander dus wel gaan halen, maar nog niks belopen voor zijn paspoort.Dus : morgen opnieuw vroeg op en met onze twee zonen bijna 2,5 uur onderweg om een paar handtekeningen te gaan zetten.We zijn daarna rechtstreeks doorgegaan naar het weeshuis, terwijl Irena toch ging proberen iets te regelen op de administratie (tevergeefs).Hierdoor gingen we dus niet uiteten, wat normaal gezien de gewoonte is na een rechtszaak.Bij Milan zijn we ook al niet geweest, omdat toen alles gesloten was wegens een aankomende feestdag.In het weeshuis hebben we aan de verpleegster de kleren van Xander moeten afgeven.Deze keer mochten we hem dus niet zelf omkleden. Dit was nochtans vorige keer een fijn moment. Maar ja.Ondertussen maar vlug Milan eten gegeven en nadat Irena terug was, dadelijk terug naar Almaty. Het regende pijpenstelen, met een beetje smeltende sneeuw.De jongens hebben toch goed geslapen in de auto, het was dus rustig.Thuisgekomen hebben ze dadelijk op de mat gespeeld en zorgde Xander voor een primeur :Hij kroop !! Mooi op zijn knieën !! Ze kunnen dus beiden vlug achter de interessantste speeltjes aangaan en natuurlijk vechten om het beste. Dat is natuurlijk altijd juist wat de andere vast heeft.Ze slapen nu allebei. Xander heeft het eerste kwartier geweend en daarna een kwartier gelachen. Milan hield het koppig een uur uit om te spelen in zijn bed (zetel), daarna heeft hij het toch moeten opgeven.Voila, we zijn zover. Ons gezinnetje van vier is nu compleet. We zijn zeer gelukkig en genieten ervan. Nu kunnen we aftellen. Hopelijk zijn we volgende week donderdag of zondag thuis.
Groetjes,
Bart, Greet, Milan en Xander
Woensdag 6 april 2005 <o:p></o:p>
Gisterenavond hebben we Xander voor de eerste keer in bad gewassen.Wat bij Milan een concert opleverde, liet onze jongste zich zalig welgevallen.Zelfs met een oorstokje in zijn oren vegen was geen probleem.Daarna moest hij slapen, maar we hebben geen bed. Dus is Bart weer even inventief geweest.We legden de buggy in de platste stand, legden er wat malse spullen in en Xander slaapt zalig in zijn nestje. Hij kan er nog net gestrekt in. Vanmorgen zijn we allemaal om 7 uur opgestaan, om om 9 uur klaar te zijn. Dit was geen enkel probleem. We moeten er wel rekening mee houden dat Xander 25 minuten over zijn fles doet en Milan amper 5.Irena was al alles gaan voorbereiden in Issyk, zodat wij na een kwartiertje in de auto te wachten, binnen mochten gaan en alle nodige documenten ondertekenen. We kregen dan ook Xander zijn nieuw geboortebewijs mee. Hiermee ging Irena nog verder naar een administratieve instantie om het paspoort te laten maken en het verblijfsvisum. Dat moet dan nog geregistreerd worden en vertaald in Astana. Daarna kan alles naar de ambassade in Moskou gestuurd worden. Ze voorzien dat we volgende week donderdag naar huis kunnen. Als dit zou zijn zullen we rond 16 uur in Zaventem landen. Terwijl Irena verder papieren aan het belopen was, konden wij nog een laatste keer naar het weeshuis.Er was ons beloofd dat we foto’s mochten maken van Xander zijn slaapkamer, wasplaats en keuken.Slechts 1 van ons 2 mocht mee naar boven, samen met Indira en een verpleegster. Bart ging (in witte schort) terwijl ik Milan en Xander eten gaf in de bezoekersruimte.We moesten beloven om geen andere kinderen te fotograferen.We kunnen zeggen dat de ruimtes zeer mooi verzorgd waren, en Xander had een heel mooie kamer, waar hij met nog 3 andere kindjes lag. Ze lagen in houten vrij nieuwe bedjes. Alles was heel proper.Er was ook een ruimte waar 3 grote boxen stonden, met telkens een stuk of 4 à 5 kindjes.We zijn heel blij dat we deze foto’s uiteindelijk toch nog mochten maken, want dit doen ze normaal gezien nooit in dit weeshuis. Ook in Karakastek in het weeshuis van Milan hebben we geen foto’s mogen maken. Xander zorgde vandaag nog voor een primeur : zijn eerste tandje is doorgebroken ! Het is al de ganse dag aan het sneeuwen en er ligt zeker al bijna 10 cm sneeuw, in Issyk lag er al 15 à 20 cm en sneeuwde het ook feller dan hier.Morgen staat er normaal gezien niks op het programma, maar dat weet je hier dus nooit.
Groetjes,
Bart, Greet, Milan en Xander
<o:p></o:p>
donderdag 7 april 2005<o:p></o:p>
Ik zit hier te typen met Xander tussen mijn benen, dus zal het wat trager gaan, zo met 1 hand.Blijkbaar houdt Xander, in tegenstelling tot Milan, zich wel aan het schema dat we meekregen van het weeshuis.Om half 7 was hij al wakker. Potverdorie dat is vroeg als je half 10 gewoon bent.Maar ja, als je dan die stralende glimlach ziet, is het dat zeker waard.Hier ligt een hele hoop speelgoed waar de jongens zich kunnen mee bezig houden. Blokken, ballen, ringen, autootjes, boekjes.Maar waarmee spelen ze : een stuk lint, een oud tijdschrift, een lege fles, elkaar bestuderen, over mama of papa kruipen.Vooral dat laatste, zorgt voor serieuze lachsalvo’s.Gisteren schreef ik nog dat Xander zo lang over zijn fles deed. Hij zweette zich dan ook te pletter van de inspanning. In het weeshuis hadden ze hele soepele bruine tutten op de fles. Maar zoals altijd, hebben we hier ook weer iets op gevonden.We hebben Tefalpapflessen bij. Als Xander begint te drinken, draaien we de bodem een beetje losser. En telkens hij zuigt trekken we een beetje tegen. Resultaat : al 2 keer de fles leeg op 5 minuten tijd. Heerlijk.De jongens hebben allebei een heel ander ritme, en dat is wel even tellen elke keer, om te weten wie op welk uur moet eten.Gelukkig ligt het schema van Xanders weeshuis binnen handbereik, zodat we daar nog eens op kunnen gaan kijken.We hebben eigenlijk geen nieuws vandaag, gaan voor de verandering voor de derde keer deze week spaghetti eten.De sneeuw is al serieus gesmolten en de zon schijnt. Ze geven voor de komende twee dagen 13 graden en daarna 21.Dan kunnen we weer wat gaan wandelen.Ik ga nu vlug Milan zijn eten geven en Xander zijne kakpamper verversen.
Tot morgen,
Bart, Greet, Milan en Xander
vrijdag 8 april 2005<o:p></o:p>
Gisterenavond kregen we van Tante Ine de goede raad om babybiscuit in de laatste fles van Xander te doen, zodat hij wat langer zou slapen.Wel, het is nog gelukt ook. Pas om half 9 ben ik eens gaan kijken omdat we nog niets hoorden, en hij lag gelukzalig rond te kijken.Hij was evenzeer pas om 23.30 gaan slapen zoals de vorige dagen.Deze namiddag belde Bart naar Indira om te horen of het paspoort van Xander nu klaar is.Ze zei dat Irena in het paspoortbureau was en dat ze zelf een uur later op bezoek zou komen. Enkele minuten later krijgen wij telefoon : “hebben jullie dat pakketje nog ?” We wisten niet waarover ze het had. Bleek dat ze het geboortecertificaat van Xander niet vonden. Wij hebben dit slechts 1 seconde in onze handen gehad en toen trok Indira het eruit met de melding “dit is voor ons, dat hebben wij nodig voor het paspoort.”We concluderen daaruit dat ze dus de vorige 2 dagen niks voor ons gedaan hebben, anders hadden ze hier al eerder achter gevraagd.We joegen ons 2 uur op omdat we niks meer hoorden. Dus maar weer zelf gebeld of ze het nu teruggevonden hadden of niet.Kregen als antwoord : “oh ja, en het paspoort zal maandag klaar zijn en naar Astana gestuurd worden.” Ze kwam ook niet meer langs want ze was iemand tegengekomen en zat op café.Leuk. Normaal gezien ging het paspoort donderdagavond klaar zijn en nu wordt dit pas maandag.Ze bleef er wel bij dat we woensdag naar de ambassade kunnen gaan. We zijn toch wel benieuwd.Voor alle zekerheid hebben we toch al maar eens naar Britisch Airways gebeld om te horen of ze plaats hadden voor zondag de 17de, want van donderdag geloven we niet meer veel. Dit was geen probleem, plaats genoeg.Er was misschien nog goed nieuws voor ons : vanaf deze week is hun vliegplanning gewijzigd. Ze vliegen niet meer op donderdag maar op vrijdag. En op vrijdag was er ook nog plaats.Dus hopen we maar dat we woensdag of donderdag op tijd naar de ambassade kunnen gaan voor onze exitvisa, zodat we vrijdag kunnen vertrekken.Dan is het misschien ook nog beter voor iedereen die naar Zaventem wou komen. De vlucht is op vrijdag om 10 uur ipv om 8 uur.We kennen het juiste landingsuur dan niet van de aansluitingsvlucht uit Londen, maar waarschijnlijk zal het tussen 19 uur en 21 uur zijn.We zijn Milan en Xander nog eens gaan wegen bij de groentenboer. Blijkt dat Milan zo maar eventjes op een maand tijd 1/3 van zijn gewicht bijgekomen is.Hij weegt nu 8 kilo en is 15 maanden. Vorige keer 6 kilo op 14 maanden ouderdom. Het loont de moeite om eens terug te kijken vb. naar foto 457 van 8/3/05, en dan vb. foto 868 van vandaag. Wat een maandje kuren op een goede weide al niet kan doen…Xander weegt nu meer dan Milan toen. Hij weegt op zijn 6,5 maanden 6,5 kilo.Xander leert precies heel snel. Hij zei vandaag zelfs al enkele keren papa EN mama. Milan zegt heel af en toe papa en nooit mama. Enkel m m.Hij is ons ook al vrij goed aan het gewoon worden en lacht heel veel. Dat is dan heel koddig, zo korte klankjes hehehe hehehe. We zijn echt heel tevreden met deze twee sjarelkes en lachen heel wat af.
We gaan jullie laten voor vandaag.
Tot morgen,
Bart, Greet, Milan en Xander
zaterdag 9 april 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Vanmorgen was het weer zover : Xander al wakker om half 7. Het trukje met de babybiscuit heeft dus maar 1 dag gewerkt. Ondertussen heeft hij vandaag wel door de dag minder geslapen, dus hopelijk laat hij ons morgen wat langer liggen.
<o:p></o:p>
De twee broertjes kunnen al niet meer zonder elkaar. Als ze aan het eten zijn bijvoorbeeld moeten ze altijd de andere kunnen zien. Ook bij het verversen van een pamper wil de ander er met zijn neus boven op komen hangen.
<o:p></o:p>
Deze middag zijn we gaan wandelen. Een hele onderneming voor dat je weg bent.
Xander ging (eerst met tegengoesting) in de rugdrager en voor Milan moesten we het buggy-bed weer omvormen tot wandelwagen.
<o:p></o:p>
Eens we vertrokken waren, genoot Xander toch van de wandeling. Hij had heel veel nieuws te ontdekken. We hadden natuurlijk ook weer heel veel bekijks van de mensen. Zo een rugdrager is hier echt wel een rariteit.
We wandelden een half uur tot aan Interfood. Daar mocht Milan vooraan in de kar zitten, en Xander zetten we terwijl hij nog in de rugdrager zat, achter in de kar. Gelukkig hadden we niet te veel nodig, anders hadden we een tweede kar moeten nemen.
<o:p></o:p>
Onderweg naar huis merkten we ineens dat Xander is slaap was gevallen. Het is toch ongelooflijk in welke omstandigheden dat een kind kan slapen soms. Met zoveel verkeer rondom hem en in een niet zo comfortabele houding…
<o:p></o:p>
Ondertussen is hij niet moe te krijgen. Sinds we thuis zijn heeft hij heel goed gegeten en sindsdien speelt hij op de mat alsof zijn leven ervan af hangt. Milan ligt ondertussen al een half uur in dromenland, maar Xander gooit nog liever wat torentjes om.
<o:p></o:p>
Sinds we hier zijn is er blijkbaar weer van alles gebeurd in de wereld. De Paus gestorven, Prins Rainier van Monaco gestorven, Charles en Camilla getrouwd, Kim Clijsters die de pannen van het dak speelt. De pers heeft zijn werk goed gehad. Wij hebben het zo goed en kwaad als het kon in het Russisch gevolgd. Dat was niet altijd even simpel natuurlijk.
<o:p></o:p>
Deze journalist gaat er mee stoppen voor vandaag.
<o:p></o:p>
Groetjes en tot morgen,
<o:p></o:p>
Bart, Greet, Milan en Xander
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
