Vrijdag 15 april 2005
Hoi, hoi, hoi, het is ons gelukt !!!! We zijn zondag thuis !!!!De ganse nacht hebben we liggen piekeren… Waarom zou de Nederlandse ambassade nu weigeren om onze exit-visa onmiddellijk in orde te maken ?We zitten hier in onze 9^de week, terwijl we maar voor 4 weken vertrokken waren.De kinderen hebben geen bed, er is constant slechte lucht, we hebben geen mogelijkheden genoeg om fatsoenlijk eten te maken enz…Vanmorgen om 8.45 uur was Indira al hier. De ambassade ging pas open om 9.30 uur, en we wilden zeker op tijd zijn. We vertrokken allemaal in onze beste kleren en met een klein hartje.We hielden een auto aan, en deze bracht ons naar de ambassade.Bleek dat deze op dezelfde staat ligt als ons appartement, het was maar 5 minuutjes rijden…Per geluk scheen het zonnetje, want we moesten buiten wachten.Er stonden nog een 10 tal mensen, maar niemand anders met kinderen.Een securityman kwam ons als eerste uit de rij halen.  We mochten onmiddellijk naar één van de twee loketten. We kozen voor de vriendelijkst uitziende vrouw.Zij vroeg ons : “wanneer gaan jullie vertrekken ?” Wij : “normaal gezien nu zondag, de 17^de”Zij : “ok, dan maken we het vandaag nog in orde, want morgen werken wij niet”We wisten niet wat we hoorden. Bart vroeg nog of we onze vlucht mochten bevestigen, en dit mocht zei ze. Om 16 uur moesten we bellen om te zien of de exit-visa klaar waren.Bart en Indira zijn dan onmiddellijk naar Britisch Airways getaxied.  Zij hadden zoals ze reeds voordien gemeld hadden bijna altijd plaats vanuit Almaty, en dus hebben we de tickets geboekt.Om 15.55 uur hingen we al zenuwachtig aan de lijn. Stel dat het toch niet gelukt was om het vandaag in orde te maken…Ze lieten ons nog 5 minuten met een muziekje wachten… en toen kwam het verlossende zinnetje “om 17 uur mogen jullie langskomen om de exit-visa af te halen !”We waren superhappy, en zijn dan te voet naar de ambassade gewandeld.Daar was niemand anders dan wij. We moesten de namen en datums checken en dat was het.Op 5 minuten tijd stonden we terug buiten.Supergelukkig !!! Maar dat moest ik al niet meer vertellen waarschijnlijk.We gaan nu al lekker beginnen pakken.We zullen zondag om 16.25 in Zaventem landen en hopen er veel mensen terug te zien.We hebben jullie al veel te lang moeten missen !!!Groetjes en tot morgen.
 Bart, Greet, Milan en Xander
PS ondertussen heb ik (Greet) 2 tenen verstuikt aan mijn rechtervoet. Gestruikeld over een scherp blokje speelgoed van de jongens,…….”JUNG” zeggen ze in Diepenbeek, en lomp is natuurlijk ook vis….Plezant en gemakkelijk is iets anders. Maar dat nemen we er nu nog wel bij.

zaterdag 16 april
Dag Kirsten
Greet laat ons weten dat het internet volledig plat ligt bij hen en dat het niet mogelijk is om hun verslag van vandaag door te zenden.Ik heb net even met hen gebeld;er was toch eigenlijk weinig nieuws:ze hebben de hele dag gepakt en daarmee waren ze nu praktisch klaar.Ze gingen vroeg slapen vandaag want ze moesten zelf reeds opstaan om half vijf morgenvroeg en de kindjes om 05 uur.Hun vliegtuig vertrekt ginder om 08 uur (voor ons 4 uur).
Zonder tegenbericht wegens eventuele vertragingen landen ze om 13 uur in Londen (14u voor ons)  en om 16u25 in Zaventem.
Daar zullen we mekaar dan wel allemaal ontmoeten.
Tot morgen!!

Zaterdag 16 april 2005
Dit was onze laatste dag in Almaty. Oef, we kunnen eindelijk weg. Het heeft lang genoeg geduurd.Gisterenavond hadden we al 2 sporttassen gepakt, vandaag deden we met veel plezier verder.Morgenvroeg nog het laatste, en we zijn ermee weg.Het zal wel vroeg zijn : om 4.30 uur staan we op, om 6 uur is de taxi en Indira hier, en om 8 uur stijgt het vliegtuig op. Om 16.25 uur Belgische tijd landen we in Zaventem.We zullen achteraan in het vliegtuig zitten, zodat we makkelijk iets kunnen vragen in de keuken en vlug bij de toiletten zijn. We zijn eens benieuwd wat het gaat geven met die 2 kapoenen.Vandaag hebben we de barmhartige Samaritaan gespeeld, en we voelen ons er heel goed bij.We maakten 3 pakketten, van telkens 2 zakken met daarin kleding, babykleding, babyvoeding, en overschotten van ons eten. Deze gingen we brengen naar de vriendelijkste  vrouwen met baby’s, die we elke dag tegenkwamen.Deze waren super gelukkig. Toen we er even later opnieuw doorkwamen gaven we hun de grootste verrassing : onze buggy. Deze kochten we hier voor omgerekend 35 euro. We gingen met deze niet slepen, want thuis staan er 2 nieuwe te blinken. We hebben zo al teveel bagage.Ze konden hun geluk niet op en testten hem onmiddellijk uit. Ondertussen waren ze de choco aan het verdelen en de kindjes hadden al rozijntjes in hun handen.Toen we thuiskwamen merkten we dat we nog veel te veel flessenwater over hadden en chocolade.Bart ging deze nabrengen, maar zoals we verwachtten waren deze vrouwen al weg.Ah ja, wie gaat er bedelen met volle zakken en een bijna nieuwe buggy…Hij ging wat verder en daar zaten een tiental vrouwen samen in het zonnetje te praten, met verschillende baby’s bij. Hij gaf hen het water en chocolade, en ze begonnen meteen te drinken.Ook vroegen ze achter de buggy, waarmee ze ons zo dikwijls gezien hadden. Dat verhaal was dus al vlug rondgegaan.  Maar ja, we hadden er maar eentje…Onze dag is met een goed en gelukkig gevoel afgesloten.We gaan hiermee afsluiten en hopen jullie morgen in Zaventem te zien.

 Tot gauw (deze keer echt),

 Bart, Greet, Milan en Xander

Zondag 17 april 2005
Om half 5 zijn we opgestaan en hebben we nog de laatste spullen  ingepakt.Kindjes hun flesje gegeven en ons alle 4 klaargemaakt. We waren juist om 6 uur klaar toen Indira met de chauffeur aankwamen. Net zoals gepland.De rit naar de luchthaven duurde maar een kwartiertje.Het viel ons op dat die luchthaven supermodern was, vanuit deze kant hadden wij ze vorige keer niet bewonderd. Spijtig genoeg kregen we de kans niet om een foto te maken.We hebben onze paspoorten 6 keer moeten laten zien in deze luchthaven. Kwestie van iedereen aan het werk te houden zeker, en onze zenuwen goed te tarten.Alleszins, alles was in orde, en gepakt en gezakt zijn we op het vliegtuig gestapt.We hadden 3 stoelen voor ons viertjes. Onmiddellijk toen we opstegen vielen Milan en Xander in slaap. En ze sliepen van 8 tot 10. Daarna kregen ze dadelijk een lekker flesje melk.Nadien heeft Milan nog vrij veel geslapen, maar die kleine Xander is was niet in slaap te krijgen. Hij was gelukkig ook niet ambetant, en wou constant alles zien en vooral rechtstaan om de meisjes achter hem te verleiden… Hij begint al vroeg en het lukt hem nog ook.Toen we aankwamen in Londen, zouden we normaal gezien een uurtje later opstijgen.Maar iedereen zijn gate-nummer verscheen, behalve voor Brussel.Bleek dat er minstens 25 minuten vertraging was, en we hadden juist doorge-smst dat we zo goed op schema waren. Nadien werden die 25 minuten 1 uur. En probeer dan maar eens stikkapotte kindjes stil te houden. Dat laatste uur was er echt te veel aan. Ook in het vliegtuig van Londen naar Brussel weende Xander bijna constant, tot wrevel van de medepassagiers. Maar wat wil je, het was al 17 uur en ze waren al moeten opstaan om 4.30 uur.Toen we eindelijk in Zaventem aankwamen hadden we toch geluk met de bagage, deze kwam onmiddellijk aangerold. Vlug deden we de kindjes nog andere kleren aan, want ze zagen niet uit na die vlucht. Milan vond het juist nu plezant om te proeven van mama’s koekjes…We wisten op voorhand niet hoe we zouden gaan reageren als we iedereen zagen staan.Volgens mij ging ik niet wenen, want dat had ik op voorhand al genoeg gedaan.Maar als je dan iedereen ziet staan, verschillende met de tranen in de ogen, ja dan kan je jezelf echt niet inhouden. Het was veel te emotioneel. Negen weken van huis is echt veel te lang.We zijn nog een uurtje op de luchthaven blijven babbelen (denk ik toch, heb niet zo op de tijd gelet) en toen is de kleine delegatie van de naaste  familie mee naar huis gekomen.Daar stonden de geburen ons al op te wachten en was alles heel mooi versierd. Iedereen had zijn uiterste best gedaan om er iets prachtigs van te maken.De kindjes hebben onmiddellijk met hun nichtjes gespeeld, we hebben lekker gegeten en om 3 uur Kazachse tijd lagen we in bed. De kindjes om 2 uur. (Begische tijd voor ons dus 11 uur, wat eigenlijk nog meeviel) De kleine Xander was wel al wakker om half 7 Belgische tijd en Milan om half 9. Maar dat was helemaal niet erg, we hadden uren genoeg slaap gehad en er was nog werk genoeg aan de winkel.We zijn supercontent dat we thuis zijn, en wensen dat alle andere koppels die nu nog in Kazachstan zijn vlug naar huis kunnen.
Groetjes,
Bart, Greet, Milan en de kids.
maandag 18 april 2005
Vanmorgen zijn we al naar de gemeente geweest om de kindjes aan te geven.Dit ging zonder veel problemen, we moeten hun enkel nog de vertaling van de rechtszaak bezorgen. Hierna gingen we naar de broodjesbar waar we uitgebreid verslag deden.Daarnaast ligt ons kantoor, en Opa mocht natuurlijk niet overgeslagen worden, hij mocht de kleintjes ook nog eens knuffelen.Op de bank moesten we ook nog even langs, want we hadden geen euro’s meer.Als je die 2 maanden niet meer hebt gebruikt, moet je toch weer even opnieuw aanpassen.Xander en Milan zijn vandaag wel totaal ontregeld. Als de ene slaapt, wordt de ander wakker en zo wisselen ze de hele tijd af. Hopelijk komen ze weer vlug op hetzelfde ritme terug.We krijgen ook veel telefoontjes, die heel veel deugd doen.Sorry voor iedereen die een bericht insprak of sms-te, ik kreeg de kans nog niet om overal op te antwoorden, maar hopelijk zien we jullie allemaal terug op de peuterborrel.Straks komen opa en oma nog op bezoek, maar nu ga ik nog wat verder uitpakken.Buiten cadeautjes uitpakken en ze afwassen heb ik nog niet veel kunnen uitrichten.
Salukes,
Greet en BMX

 <o:p></o:p>