dinsdag 15 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Exact een maand geleden zijn we hier in Kazachstan (Almaty) aangekomen.Toen was onze eerste indruk : “waar zijn we aan begonnen”.En inderdaad, dit denken we nog heel regelmatig.Qua kinderen zijn we super tevreden, daar is geen twijfel over.Maar de omgeving is nog steeds bizar.Neem nu naar de winkel gaan. De winkels zijn hier heel raar ingedeeld.Stel u de Spar voor, vroeger de Panda in Diepenbeek (voor wie van Diepenbeek is natuurlijk).Die zou hier ingedeeld zijn in een 8 à 10 open winkeltjes, met allemaal hun aparte kassa.Bij de ene koop je vlees, bij de andere verzorgingsproducten, bij nog ene de dranken enz.Achter elk toogje staat gemiddeld 3 man personeel.Als je in de iets grotere winkels komt, staat aan de deur iemand klaar om uw handtas of zakjes aan te nemen en in een kastje te stoppen. Terwijl je rondkijkt (ging juist schoenwinkel binnen) lopen er constant enkele meisjes rond je om te zien of ze kunnen helpen of te kijken wat je aanraakt. Ongelooflijk frustrerend bij momenten.Dan vraag je je toch af wie dat personeel allemaal betaalt en hoe weinig deze mensen maar verdienen.By the way, ik heb geen schoenen gevonden. Ze waren ofwel nog te winters, of wel al met open hiel. En nogal plastiekerig.Maar mijn winterschoenen worden nu toch wel wat te warm. Het was vandaag weer prachtig zonnig weer.We hebben de ganse dag gewacht op telefoon om naar Karakastek te gaan voor het paspoort van Milan, maar er kwam maar niks. Toen we zelf belden kon Indira nog altijd niet zeggen rond hoe laat Irena terug zou zijn, zodat we konden vertrekken.We zijn dus maar gaan wandelen, gsm op zak. Ondertussen is het 17 uur en hoorden we nog niks. Milan slaapt nu in elk geval, nu hoeven ze ook niet meer af te komen…Zoals jullie nog wel weten, kozen we de naam Milan op basis van zijn 2 grootvaders : Miel en André.Awel, we konden het op voorhand niet weten, maar de naam is echt goed gekozen.Hij lijkt toch al in 3 opzichten op de bompa en opa :
<o:p></o:p>
- Hij geniet van de buitenlucht. Als hij buiten komt is alles goed, hij vecht zelfs tegen de slaap in zijn buggy. De bompa en opa werken ook beiden heel graag in de tuin, en gaan heel graag wandelen.
- Als er muziek op staat is alles ok. Wat hij wel anders doet dan bompa en opa (allé, dat denken we toch) is plat op zijn buik gaan liggen, en hevig mee bewegen op het ritme met zowel zijn hoofd, zijn armen als zijn benen… grappig zicht.
- Als de TV op staat is hij onverstoorbaar. Alle aandacht gaat ernaar uit. En vooral sport is zijn favoriet.
<o:p></o:p>
Herkennen jullie dit bompa en opa ? We zijn er zeker van van wel, en anders zullen omie en oma dit wel beamen.We gaan het hierbij laten voor vandaag. Tot morgen !
Bart, Greet, Milan en Xander (bijna)
maandag 14 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Vanmorgen heeft Milan ons laten slapen tot 9.25 h.Hierdoor was de voormiddag maar kort, en was het vlug 13 uur om te vertrekken naar Xander.Onderweg gaven we nog een briefje aan Indira, dat een verpleegster vorige vrijdag aan ons had gegeven bij het naar huis gaan.Bleek dat erop stond dat we vanaf nu om 12.50 h moeten komen ipv om 14 uur.Oeps, en we waren al onderweg. Natuurlijk moesten ze ons dat tijdens ons bezoek nog eens op ons brood komen hangen, maar ze verstonden het dat wij dit niet hadden kunnen lezen en niemand meer gezien hadden dit weekend.Vanaf volgende keer krijgt Xander zijn ritme dan weer terug om te slapen van 14 tot 16 uur.Vandaag hebben ze eerder apart gespeeld dan samen.Wel keken ze constant naar elkaar, om niks te missen, en om te zien welk speelgoed de andere had.Xander kan zich echt serieus kwaad maken (zie foto). Hij gooit zich compleet naar achter en wordt zo rood als een tomaat.Daar gaan we nog mee afzien. Wat gaat dat geven in het vliegtuig… maar daar zijn we nog lang niet…Vandaag hadden we een fatsoenlijke autorit naar en van het weeshuis. De chauffeur met de audi rijdt veel trager en neemt andere wegen die beter liggen. Ook de vering van deze auto is nog fatsoenlijk.We konden dit wel gebruiken, want onze ruggen zijn erg pijnlijk van die bedden. Onder de matras ligt een vezelplaat, en dit geeft echt niet mee. De matras is ook maar 5 cm dik. Tegen dat we thuis zijn, zijn we volledig geradbraakt…
Zo, nu gaan we vlug naar het internetcafé en winkelen.
Tot morgen,
Bart, Greet, Milan, (Xander)
woensdag 16 maart
Vandaag geen verslag.het regent te hard dus kunnen ze niet naar het internetcafé.Minister wil niet met hen spreken, ze heeft wel beloofd dat ze alle papieren op 5 april zal tekenen.
Greet en Bart zullen rond 17 april thuis zijn.
groetjes
Kirsten (webmaster)
TOCH EEN VERSLAG
Woensdag 16 maart 2005<o:p></o:p>
Sinds gisterenavond was het beginnen pijpenstelen te regenen, en nu om 18 uur is het pas opgehouden. De wegen zijn hier in beken veranderd, en als voetganger ontzien ze je niet…Gisterenavond (dinsdag) zijn we samen met Milan naar een restaurant gegaan, dat hier op de hoek ligt “light house”.Vanbuiten ziet het er heel modern uit, maar vanbinnen was het traditioneel met van die alibabamuziek.Ze hadden geen kinderstoel. Holé. Voordat we het eten kregen heeft Bart Milan de hele tijd op zijn schoot gehouden, en toen was hij heel druk. We legden het bestek en servies aan de kant voor onze “allesontdekker”. De dienster was niet slimmer en kwam dit telkens terug op zijn plaats leggen. Ze verstonden er ook geen enkel woord engels.Tijdens het eten, had ik (Greet) hem op mijn schoot. Bart moest mijn eten snijden, zodat ik het met 1 hand kon eten en met de andere Milan vasthouden. Dit was niet zo simpel, maar hij hield zich vrij kalm. Net als zijn mama is Milan niet gek op augurken…De hele voormiddag moesten we wachten, want de minister was in de stad. Ze zouden ons bellen wanneer we de afspraak hadden en ons dan komen halen. Om half 12 ging de telefoon pas. Er werd afgesproken dat Indira, Irena en Nathalie om 12.15 naar ons appartement zouden komen om van alles te bespreken, en daarna naar Issyk te gaan.Inderdaad, dit gebeurde. Terwijl ik Milan nog fruitpap aan het geven was kwamen ze al binnen. Dan ben ik maar op de slaapkamer gaan verder doen, want anders kwam van eten niet veel in huis.Er werd druk besproken en gediscussieerd, en het kwam er weer eens op neer dat de minister niet meer wil dat er 2 kinderen per koppel geadopteerd kunnen worden. Iedereen die nu nog in het land is, zullen de laatste zijn. Op dat gebied hebben we nog geluk.De minister had het te druk door de dag, dus gingen ze proberen om voor vanavond een afspraak te versieren.Nadat we terugkwamen van het bezoek aan Xander, kregen we telefoon dat Nathalie en Irena opnieuw met de minister hadden gesproken, maar dat deze niet van haar standpunt zal afwijken en ons niet wil spreken.Ze blijft er dus bij dat ze pas op 5 april haar toestemming geeft om Xander te adopteren.We hadden het al zien aankomen, maar zijn al blij dat ze nog wil tekenen. Wij schatten dat we rond 17 april thuis zullen zijn. Nu hebben we toch eindelijk een datum om naar uit te kijken…De babyborrel en de doop zullen dus verzet moeten worden, maar meer hierover zal later volgen.Doordat we zoveel besproken hadden, was het al weer later dan voorzien toen we naar Issyk vertrokken.Hierdoor kregen we weer over onze voeten dat we te laat waren. We zouden moeten wachten tot hij wakker was.Even later brachten ze hem toch, maar je zag wel dat hij nog moe was.Milan en Xander hebben weer leuk op de mat gespeeld, en vochten hun eerste broederruzie uit.Die bijtring zag er toch zo aantrekkelijk uit voor allebei…Nele zocht de betekenis van de namen op, en hier zal wel wat waarheid in zitten :
Milan = lief en roem
Xander = beschermer.We denken ook dat de jongste zijn mannetje wel zal staan en op de speelplaats zijn grotere broer zal gaan verdedigen.Wie weet wat we nog allemaal gaan meemaken…Er is blijkbaar interesse ontstaan om ons van alles op te sturen. Wel, dit vinden we super lief, maar het zal niet gaan.We zitten in een appartement waar alle brievenbussen constant open staan, en waar de clochards ’s nachts komen slapen.Hier is sowieso al niks veilig dus.Als we een postbus zouden willen huren, moet dit op naam van de eigenaar van dit appartement. Daar beginnen we liever niet aan.En ten derde : via Fedex duurde het al 10 dagen om ons dossier hier te krijgen. Als je dus iets via gewone post zou opsturen is het al gauw 3 à 4 weken onderweg (als het al aankomt). Tegen die tijd zijn we thuis en is het dus niet meer nodig.Toch bedankt, want een beetje leesvoer zou plezant geweest zijn. Niks aan te doen! We zijn het al gewoon om ons bij heel veel neer te leggen…Zo, dit was het voor vandaag, tot een andere keer maar weer.
<o:p></o:p>
Bart, Greet, Milan (en Xander)
donderdag 17 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Vandaag niet veel nieuws te vertellen.Milan oefent zijn stem zeer goed met allerlei schreeuwconcerten (niet wenen hè) en dit is wel grappig.Ook heeft hij onze voeten ontdekt, en die bestudeert hij zeer grondig (zonder flauw te vallen).Zijn favoriete nieuwe speeltje is mijn pantoffel (Greet). We moeten hem blijkbaar nog wat bijschaven aan zijn reuk- en smaakzin, want hij likt er aan als we er niet op letten.De foto die erbij gevoegd is, is van enkele dagen geleden. Toen kreeg hij een nieuw golfje, en twee nieuwe t-shirten.Dat kan hij wel gebruiken, want gisteren maakte hij 3 bloesjes serieus vuil.De wasmachine draait op volle toeren.We gaan nu even een luchtje scheppen en tegen 16.30 zal onze schat wel weer in dromenland liggen.Morgen weer naar Xander, en zo bolt het hier stilletjes verder…
Knuffels,
Bart, Greet, Milan en Xander (in gedachten)
PS Greet heeft gisteren voor de eerste keer gewonnen met scrabble! En vandaag weer vies verloren met kaarten. Bedankt Jos voor de tips !
vrijdag 18 maart 2005<o:p></o:p>
Vandaag hadden we echt een fijn bezoek in Issyk.We waren daar om 12.30 en de hele speelzaal was mooi versierd, met oa ballonnen van DVV die wij eerder afgaven.Deze versieringen waren er omdat het dinsdag een feestdag is.Altijd als er een feestdag aan komt wassen ze de tapijten, dus stelde de directrice voor om in een andere ruimte te gaan, waar er nog wel een tapijt lag.Xander was heel goed gezind, want deze keer was hij eens niet uit zijn slaap gehaald.Om 13 uur brachten ze zijn eten. Dit was de eerste keer dat we dit te zien kregen, en het hem dan nog zelf mochten geven.Amai hij kan goed eten seg. Hij at een bord vol puree en daarna nog een flesje melk.Na het eten hebben de broertjes nog heel fijn gespeeld met speeltjes die ze nog niet kenden. We mochten ook een half uur langer blijven dan anders.De directrice kwam zoals gewoonlijk nog een babbeltje slaan. Het is echt een goed mens, dat haar hart op de juiste plaats draagt. Je mag haar ook alles vragen en ze is altijd even vriendelijk.Na het bezoek kwam Indira mee naar ons appartement, omdat de eigenaar het huurgeld kwam ophalen voor de tweede maand. Samen moesten we nog 3 uur wachten voordat de eigenaar kwam.We hebben dan maar vlug wat tonijnsalade in elkaar geflatst zodat we nog iets samen konden eten.Daarna speelden we nog wat kaart en bekeken we de foto’s die er tot nu toe al gemaakt zijn (+/- 500).
Onze dag is weer om en jullie horen morgen meer van ons !
Groetjes,
Bart, Greet, Milan en Xander
zaterdag 19 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Vandaag hebben we ons bezig gehouden met al onze foto’s na te gaan, te corrigeren en er een hele hoop van weg te gooien.
Zo houden we er nu nog een 400-tal over. Dat is nog veel, en er zullen er nog bijkomen, want jullie verwachten elke dag nieuwe foto’s…Achteraf bekeken we nog eens onze 20 korte filmpjes die we maakten, en Milan zat langs ons.
Gelachen dat hij heeft, gewoon al als hij zichzelf hoorde lachen… Het is een grappig manneke. Alleen op de foto’s kijkt hij dikwijls serieus, maar ja, het is dan ook ene halve Kazach… Nu ligt hij weer in zijn bedje(zetel) zichzelf te amuseren en te gieren van het lachen. Wij moeten ons echt inhouden om niet hardop mee te lachen, want dan stopt hij.
Dat hij een halve Kazach is kunnen we bewijzen. Voor diegene die het nog niet weten : alle Kazachen hebben blauwe plekken ter hoogte van hun poep en/of rug. Als we goed geïnformeerd zijn, zou dit verdwijnen bij het ouder worden. Hopelijk krijgen we nooit problemen met bvb een medisch onderzoek, ze kunnen misschien gaan denken dat hij kletsen kreeg. Maar dit is ZEKER niet het geval..We kregen via Wim en Petra door hoe we kunnen internetten vanaf het appartement. We hadden alles geïnstalleerd, en moesten dan nog op zoek naar een telefoonkabel met fiche en een Nursat i-card.
De hele stad hebben we afgelopen bij de allergrootste computer- en electrowinkels, maar nergens is er zo een kabel te vinden. Dus is het weer niks. In elk geval heel fel bedankt Wim en Petra.Door onze zoektocht hebben we wel enkele andere dingen ontdekt.
Normaal gezien liepen we altijd maar tot aan het internetcafé en terug. Nu gingen we verder, en zagen allerlei sjieke winkels van de meest bekende kledingmerken. Allemaal mooi om te zien, maar even duur als in België.Op de terugweg gingen we binnen in een heel sjieke supermarkt. Wat we daar vonden : Belgische biefstuk, Belgische kip, Belgische groenten… Er was zelfs appelmoes van Noliko uit Bree. We wisten niet wat we zagen. Er stond echt de Belgische vlag bij en in het Engels stond er bij dat de oorsprong in België was. Eindelijk riskeerden we het om ander vlees dan gehakt te kopen. Lekkere biefstuk. (En of dat die gesmaakt heeft) We kochten ook een stuk kaastaart met ananas (heerlijk) en een eclair. Dat laatste beviel me helemaal niet : ze was gevuld met GEZOUTEN slagroom i.p.v lekkere pudding.
Alles qua patisserie en brood smaakt hier heel raar. Het brood is precies geparfumeerd !We passen ons zo veel mogelijk aan, maar het eten in eigen land is toch nog altijd het beste.
Groetjes en tot morgen !
<o:p></o:p>
Bart, Greet, Milan en Xander
<o:p></o:p>
