vrijdag 25 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Vanmorgen hadden we juist gedaan met poetsen, toen Indira al binnenkwam.Ze zou nochtans op voorhand bellen, maar wou geen uitleg geven. Ze had privéproblemen.Ze at hier spaghetti mee, en daarna vertrokken we naar de kapper.Op een bepaald moment was er een GSM-zaak waar ook Wella op de ruiten hing.Wij dus binnen in een GSM-winkel, waar je achteraan je haar moest laten wassen en rechts een ruimte om te laten knippen en föhnen.Onze bedoeling was om eerst Milan wat te laten bijknippen, vooral aan zijn oren en de rest een centimetertje.Daarna zouden wij gaan. Maar dat verliep even anders.Er waren 4 kapsters, die allemaal gelijk wilden beginnen.Bart moest eerst laten knippen, en dan wassen. Rare gewoonte, maar het was goed geknipt.Ondertussen namen ze Milan van me af en zetten ze hem in een aparte stoel. Indira bleef achter hem staan. Ik moest ondertussen naar de waszaal.Ineens hoorden we Milan zo hard schreeuwen, terwijl ze nog maar even met de schaar hadden geknipt.Ze vonden er niet beter op, om zonder ons iets te vragen, de tondeuse te nemen, dan zou hij wel minder schreeuwen.Natuurlijk schreeuwde hij toen nog harder. Na 2 strepen hielden ze plots op. We moesten hem zo maar meenemen en het thuis zelf doen terwijl hij sliep. Dan zou het beter gaan… Dat zag je van hier dat we hem zo lieten lopen. Toen wij twee dus gedaan waren, hield Bart Milan vast op zijn schoot, en ik probeerde hem voor de rest tegen te houden.Hij schreeuwde echt gelijk een varken en keek super boos. Hier zal hij nog van dromen vrezen we.Jullie zien hem dus op de bijgevoegde foto met langer haar en met een broske. Wij vinden het niet mooi, maar het zal wel weer wennen en hopelijk vlug bijgroeien. Het is in ieder geval een fris kopke.Toen we terug thuiskwamen kreeg Bart de opdracht om mijn haar te verven. Normaal doet mijn zus dit, heb ik oude kleren aan en een donkere handdoek om te drogen. Ik had ook geen nivea om rond de rand te smeren, maar hier gebruikten we dan maar Penaten voor van de kinderen, wat nog zo gemakkelijk niet afwaste.Ik moet zeggen, mijn ventje heeft dat goed gedaan, zonder mij vol vegen te hangen. Alleen mijn kleur viel mij wat te ros uit, maar ja, dat zal wel weer wat vervagen.Nadien zijn we in het zonnetje nog wat gaan wandelen (20 graden) en de dag is weer om.Straks weer leuk chatten met de familie.Tip : we stuurden enkele weken geleden een foto door met Milan aan de telefoon. Verschillende mensen dachten dat dit zomaar een fake nummer was, maar het telefoonnummer dat daar bij staat is het echte telefoonnummer van onze vaste telefoon. Jullie kunnen ons dus ECHT bellen. Voor wie interesse heeft, in bepaalde nachtwinkels zijn er telefoonkaarten te koop, waarmee je voor 5 euro ongeveer 35 minuten naar eender waar ter wereld kan bellen. We zijn hier wel 5 uren verder dan jullie.We zijn onze visie over Almaty grondig aan het herzien. Ze zijn hier met man en macht aan het kuisen en opruimen, beplanting aan het aanleggen, parken aan het verbouwen… Het is ook al véél properder dan enkele weken geleden.Er is nog veel werk, maar de Kazachen zijn toch al serieus in onze achting gestegen.
Tot morgen !
Bart, Greet, Milan en Xander
ZATERDAG 26 maart 2005<o:p></o:p>
GELUKKIGE VERJAARDAG AMBER !!!
Deze namiddag zijn we Xander gaan bezoeken.
Het was weer heel gezellig, en we deden hem nog eens kleren van ons aan om enkele foto’s te trekken. Dan ziet het manneke er tenminste normaal uit.We zijn vandaag wat langer mogen blijven, want volgende week mogen we alleen dinsdag en vrijdag gaan. De week erop is het dan rechtszaak en mogen we hem meenemen.Er begint zo stilletjes aan een eindpunt in zicht te geraken. Eindelijk.Seffens komen ze de gootsteen eindelijk maken, na 5 weken. We moesten al die tijd afwassen in de badkamer. Echt gemakkelijk is dit niet.De eigenaar ging met de hersteller komen om 18 uur. De eigenaar was er ook, maar moest van hieruit blijkbaar nog naar de hersteller bellen. Deze zou pas om 20 uur komen. Typisch van hier : ze gaan nog liever enkele keren voor niks dan eerst de telefoon te nemen…We zouden jullie nog iets willen duidelijk maken, zodat we niemand moeten kwetsen als we thuis zijn.We kregen de raad van zowel andere adoptieouders als dokters, om zoveel mogelijk tijd ALLEEN met de kinderen door te brengen, en hun zeker de eerste maanden niet van arm tot arm te laten gaan. Ze moeten nu vooral aan ONS wennen. De eerste levensmaanden hebben ze al genoeg andere mensen rondom zich gehad. Er wordt ons zelfs afgeraden om een babyborrel te houden. Maar hier spreekt ons gezond verstand : liever 1 drukke namiddag dan 100 bezoeken aan huis.We merkten ook echt aan Milan, dat hij de eerste 3 dagen als we hem opnamen, zich altijd lichtjes van ons afduwde. Vanaf de vierde dag lachte hij als we boven zijn bed stonden en legde hij zich voor het eerst tegen ons aan. Dat was natuurlijk een heel innig moment.Met Milan hebben we ons al een maand kunnen hechten, met Xander zal dit heel anders zijn.Een week of misschien 14 dagen nadat hij bij ons is, zijn we thuis en lopen er andere mensen rondom ons. We moeten hem alle kansen geven om fatsoenlijk te hechten.Daar hangt voor beide kinderen hun hele toekomstige leven van af.Onze dichtsbijstaande familie zullen ze natuurlijk regelmatiger zien en vlug leren kennen.Hopelijk wil toch iedereen rekening houden met het vorige. Als wij aanvoelen dat het te druk voor hen wordt of ze beter bij ons blijven i.p.v. rondgegeven te worden, zullen we dit ook proberen duidelijk te maken. Hopelijk wil iedereen dit begrijpen.Een kind dat zich niet hecht, kan later serieuze sociale problemen hebben. Wij zijn hun ouders geworden om hun te omringen met alle liefde, en ze alle kansen te geven die ze verdienen.
Groetjes van twee gelukkige ouders en hun schattige kindjes.
Zondag 27 maart 2005<o:p></o:p>
Vrolijk Pasen allemaal !!!Dit is voor ons een zwarte dag, ook al is buiten alles bedekt met een dun laagje sneeuw.Inderdaad, we waren super graag thuis geweest op deze dag, en onze petekinderen nog eens extra in de watten gelegd. Maar er is niks aan te doen natuurlijk.De 10 graden die ze gisteren voorspelden was dus wat te optimistisch, want het is al sinds vanmorgen vroeg aan het sneeuwen. Nochtans wordt het de komende dagen beter, en woensdag weer 21 graden. Als we de weermannen nog mogen geloven tenminste.We blijven dus de ganse dag binnen, en denken aan alle kindjes in België die leuk paaseitjes rapen. En opeten natuurlijk. Dat is misschien nog het leukste.Wie weet, houdt de paashaas nog enkele eitjes over voor ons, want als wij terug zijn smaken die natuurlijk ook nog…Vier maar goed allemaal en tot morgen of op de mail.Vergeet je ons gastenboek niet ? Hier kijken we echt naar uit.Nogmaals bedankt aan iedereen die er al in schreef. Maar geef niet op, je mag er gerust 10 keer in staan !!!
Daaaaaaaaaaaaaaaag,
Bart, Greet, Milan en Xander
Maandag 28 maart 2005
Vandaag is nog alles met een laagje sneeuw bedekt en de wegen zijn weer tot poelen herschapen. In de loop van de dag begon het lichtjes te dooien, en morgen zou het weer 14 graden worden. We zullen zien. Het was een leuk intermezzo. Milan heeft weer een nieuw spelletje gevonden : schommelen op het hoofd van papa.Ze genieten er allebei van. Jullie kunnen het op de foto bekijken. Wat ook kostelijk is : als we muziek opzetten, ontpopt Milan zich tot een kleine dirigent.Hij begint met zijn armen te zwaaien (dikwijls ook zijn benen) en doet het ritme mee met zijn hoofd. (beetje zoals headbangen) Gisterenavond maakte Bart pudding. Nadat Milan deze goedgekeurd had kwam de grote verrassing : hij zei 5 keer PAPA !!! Hierop hadden we al lang gewacht. Het was een tof moment. En vanmorgen was opnieuw het eerste wat hij zei : papa.Mama is zeker niet jaloers hoor, als jullie dit mochten denken.Ondertussen hebben we Milan al vanalles moeten afleren : o.a. constant zijn tong uitsteken, bewust prrrrt doen met zijn lippen en zeveren, neuspeuteren…En nu heeft hij weer iets nieuws gevonden : mama kletsen in haar keel.Hierdoor heeft hij al zo dikwijls NEEN gehoord terwijl we met ons hoofd schudden, en onze vinger zien opsteken, zodat hij al heel goed zelf kan neen schudden. Kostelijk om te zien.Vandaag is er eigenlijk niet zoveel gebeurd. Namiddag nog even gaan winkelen, en dat is altijd al een stresserende ervaring voor mij (Greet). De winkelrekken staan hier zo kort op elkaar en er loopt zoveel volk rond dat gehaast is. Telkens als je ergens blijft staan om iets uit een rek te nemen, beginnen ze al tegen je te duwen om door te kunnen. Ook staat er dadelijk iemand naast je, om hetgeen dat je nam, terug aan te vullen.De rekken moeten er altijd netjes en gevuld bijstaan.Dan zijn ook nog de kassa’s zeer klein. Je krijgt je waren er maar per 3 stuks opgezet.Aan de andere kant is al iemand voor je aan het inpakken, die ook niet alles fatsoenlijk neergezet krijgt. Het kan allemaal niet snel genoeg gaan.En dat allemaal met een aangename temperatuur van 30 graden binnen, dan krijg ik het super benauwd. Deze week mogen we alleen dinsdag en vrijdag naar Xander, dus hopen we vlug op beter weer. Dan kunnen we gaan wandelen en zijn de dagen vlugger om.
Dat was het voor vandaag. Tot morgen.
Bart, Greet, Milan en Xander
dinsdag 29 maart 2005
De wereld is soms klein, wordt er gezegd. Wel, vandaag is dit nogmaals gebleken.Telkens we naar het weeshuis van Xander reden in Issyk, zagen we een bus staan.We vonden dat die kleuren toch fel leken op de kleuren van “de Zigeuner”.Deze keer wilden we het zeker weten, en vroegen we de chauffeur om te stoppen voor een foto. En inderdaad, de stickers waren er van af getrokken, maar je zag nog duidelijk staan dat het een bus van de Zigeuner was.Vooraan staat er ook nog op “autocarondernemer jaar 2000, De Zigeuner”. Dat is toch toevallig niet ? Een ex-Diepenbeekse bus die aan de andere kant van de wereld staat te blinken op een parking terwijl wij daar twee maanden aan een stuk een paar keer per week aan voorbij rijden.Familie Vanheusden, we zullen de bewijzen meebrengen, ok ? Vandaag hebben we de zoveelste poging ondernomen om een fatsoenlijke foto te maken van Xander en Milan samen, om te gebruiken voor ons “geboorte”kaartje.Dit is echt niet te doen. Altijd kijkt er eentje weg, of loopt de zever over hun kin, of is de foto maar voor de helft scherp. We zullen zien wat er van gemaakt kan worden. Kinderen zijn geen poppen hè waar je mee kan doen wat je wil… Xander zal niet lang op zich laten wachten om Milan in te halen met kruipen.Hij zit mooi op zijn handen en knieën en wiegelt naar voor en naar achter.Soms gaat hij al een beetje vooruit om bijvoorbeeld een speeltje te nemen of om Milan aan te raken.Milan kruipt trouwens niet op handen en knieën, maar sluipt op zijn buik zoals de soldaten dat doen. Vermits het tapijt hier erg vuil is, is daardoor zijn buik onmiddellijk zwart als hij bleke kleren aan heeft (of zijn pas propere body na zijn badje…).Bij het terug naar huis rijden, lieten we ons afzetten aan de supermarkt waar o.a. die Belgische producten te koop zijn “Interfood”. Bij het naar huis gaan, hadden we 3 zakken om te dragen, en natuurlijk Milan. Want een buggy hadden we niet bij.Amai hebben we afgezien. Dat manneke is precies al serieus bijgekomen. Een half uur dragen is dan niet niks. Eerst heeft papa’s nek afgezien, en daarna van beiden onze armen.Toen we thuiskwamen was het appartement het friste van wat het ooit was, maar 25 graden is toch nog van het goede teveel als je onderweg zoveel gezweet hebt. We lopen hier dus weer in onze bijna dagelijkse tenue, ons ondergoed. Zomerkleren hebben we echt niet voorzien.Ter info : vandaag was het 15 graden en een stralende zon. Van wisselend weer gesproken…
woensdag 30 maart 2005<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
Hierbij bedanken we (schoon)broer-DJ Johan voor het bezorgen van die geweldige MP3’s.
Vanmorgen heb ik (Greet) heerlijk meegekweeld met Cat Stevens, Billy Joel, en vele anderen.
Ook Milan heeft genoten en goed gelachen met de dansjes die ik er met hem op uitvoerde (of was het door mijn gekweel).
Het hele appartementsblok kon alleszins meegenieten, want de vensters stonden groot open.
Ik trok er mij niks van aan. Het is hier anders veel te saai !
De Kazachen permitteren het zich ook om ’s nachts om half 4 een half uur aan een stuk, om de 10 seconden 5 keer te toeteren met hunne Lada-clacson.
<o:p></o:p>
Namiddag bezochten we het businessgedeelte van de stad.
Er staan toch wel enkele grote mooie(re) gebouwen bij elkaar.
Alleen is ons Russisch nog niet zo goed om te weten wat er allemaal achter die muren schuil gaat.
Onderweg een leuk terrasje gedaan. Dat is hier zeldzaam. Maar ja, de zomer moet ook nog beginnen.
We dronken er een halve liter cola en aten ene dürüm voor nog geen 50 BEF.
<o:p></o:p>
We kwamen ook langs een zeer opvallende school. Deze kunnen jullie op de foto bewonderen.
Hier zullen de slaapdronken kindjes ’s morgens niet aan voorbijlopen…
Ze hebben toch wel duidelijk een andere smaak dan wij.
<o:p></o:p>
Op de terugweg gingen we nog even het kindershoppingcentrum binnen.
Enkele weken geleden kochten we daar al voor Milan een paar bruine hoge schoenen, maar ja, ze hebben ook zomerschoenen nodig natuurlijk. En vermits dit hier niet zoveel kost, kregen onze twee kapoenen elk 2 paar.
Deze zie je ook op de bijgevoegde foto, terwijl Milan ze goedkeurt.
<o:p></o:p>
Dat was het zo ongeveer voor vandaag. Nog 6 keer slapen voor dat de rechtszaak eraan komt en we onze tweede boelie mee naar huis kunnen nemen.
Nu ga ik nog even mijne super goedgezinde Milan knuffelen en nog eens proberen of hij nu ook al mama wil zeggen, na mijn zangkunsten te hebben gedemonstreerd. Wie weet wat voor een averechts effect het heeft gehad. Arm kind, hij heeft er seffens misschien een nachtmerrie ervan…
<o:p></o:p>
Groetjes,
<o:p></o:p>
Bart, Greet, Milan en Xander
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
<o:p></o:p>
