Aphrodite is de godin van de liefde. Ze was getrouwd met Hephaistos, de god van de smeedkunst, maar had vele liefdesaffaires en kreeg daaruit verscheidene kinderen. Haar bekendste minnaars waren Ares, de god van de oorlog, Hermes, de boodschapper van de goden, en Anchises, die bij haar de vader werd van Aeneas (de mythische stamvader van de Romeinen).

Aphrodite had het speciale vermogen om mensen te veranderen: ze kon mensen verliefd laten worden. Je zou dus ook kunnen zeggen: als je verliefd bent, ben je onder Aphrodites invloed.

Jean Shinoda Bolen beschrijft het zo:

"Als twee mensen verliefd op elkaar worden, zien ze elkaar in een bijzonder, flatterend licht (het gouden schijnsel van Aphrodite) en worden aangetrokken tot elkaars schoonheid. Het is een soort betovering. Ze voelen zich allebei mooi en bijzonder, en goddelijker dan normaal. Er ontstaat een sterk emotioneel spanningsveld tussen hen, met een erotische lading waardoor ze tot elkaar aangetrokken worden. In het ‘gouden fluïdum’ dat hen beiden omringt, worden de zintuiglijke indrukken versterkt: muziek klinkt helderder, geuren worden duidelijker, en de aanblik en aanraking van de geliefde worden overweldigend."

Ik denk dat de meeste mensen dit gevoel wel kennen, ook als je nog geen beantwoorde liefde hebt meegemaakt. Dit Aphrodite-bewustzijn heb je namelijk soms ook als je creatief werk doet, niet alleen bij het maken van een kunstvoorwerp maar ook bij dans, toneel en muziek.

Als je bijvoorbeeld aan het tekenen bent, voel je soms een soort sterke band met het kunstwerk waar je mee bezig bent. Er is een wisselwerking tussen jou en de tekening. Terwijl je zelf subjectief bezig bent met het op papier zetten van je verbeelding, ben je je tegelijkertijd bewust van het geheel, of doe je af en toe een stapje achteruit om het werk objectief te bekijken.

Dit is kenmerkend voor het Aphrodite-bewustzijn. Je bent geheel verdiept in een geliefde, kunstwerk of gesprek en leeft je erbij in, maar tegelijkertijd bekijk je het van een afstand en heb je het geheel in je hoofd. J.S. Bolen, die psychiater is, schrijft in haar boek dat ze tijdens een therapeutisch gesprek vaak het Aphrodite-bewustzijn gebruikte.

"Tijdens therapeutische processen kan ik verscheidene processen tegelijk in mezelf waarnemen. Ik luister aandachtig en meevoelend naar mijn patiënt. Maar tegelijkertijd is mijn geest druk aan het associëren. Er komt vanalles in me op wat ik me over de patiënt herinner, zoals een droom waarover we eerder hebben gesproken, zijn of haar familieomstandigheden, gebeurtenissen uit het verleden of een bestaande situatie. Soms denk ik aan een symbool of metafoor. Of ik bemerk ik mezelf een emotionele reactie op wat de patiënt zegt. Mijn geest is actief aan het werk, maar op een ontvankelijke manier en gestimuleerd door mijn volledige aandacht voor degene met wie ik praat."

Ze is dus tegelijkertijd subjectief en meevoelend in gesprek met de patiënt, en in haar geest objectief de puzzelstukjes bij elkaar aan het rapen. Als ze zich teveel zou laten meeslepen door de patiënt zou ze geen analyse kunnen maken omdat ze dan niet meer logisch na zou denken, maar als ze te zakelijk overkomt heeft ze geen contact meer met de patiënt en klapt de patiënt als het ware dicht. Bij het Aphrodtie-bewustzijn zijn objectief en subjectief dus in perfecte harmonie.

Mensen met het Aphrodite-bewustzijn, vooral verliefde mensen, hebben eensoort uitstraling om zich heen waarmee ze andere mensen aan kunnen steken. Zij kunnen mensen om zich heen met hun positieve, vruchtbare (figuurlijk) uitstraling vrolijk maken en nieuw leven inblazen.