Een aanval krijg je doordat de hormonen op hol slaan. In eens kan je alles niet meer aan en gebeuren er rare dingen met je. Als je een baby hebt die veel huilt, zal dit gaan inwerken op de aanval als een versterkinsreactor. Elke vorm van stress heeft zijn invloed op een aanval. Als je er 's nachts veel uit moet, heb je niet voldoende nachtrust gekregen. Dit breekt op een gegeven moment op, waardoor ook moeheid dus duidelijk een versterkingsreactor is. Problemen, van welke aard dan ook, zijn niet bevorderend voor een postnatale depressie. Hoe groter de problemen, hoe sterker het invloed kan hebben op de aanvallen, zeker als de problemen aanhouden. Problemen veroorzaken stress en zoals al eerder gezegd heeft stress uitwerking op de aard en sterkte van een aanval. Stress veroorzaakt namelijk een adrenaline verhoging in het bloed. Adrenaline heeft wederom een sterke uitwerking op de aard van de aanval. Je voelt je opgefokt. Dit zijn dus de biologische, psychische en sociale factoren ven een postnatale depressie. De mate van opvang heeft dus ook invloed op de postnatale depressie.
Een aanval houdt puur in dat de hormonen van de zwangerschap het hele lichaam ontregelen bij de afbouw hiervan. Het hormoonhuishouden moet terug naar de situatie van voor de zwangerschap, wat wederom het lichaam kan ontregelen. Dit proces veroorzaakt o.a. de beroemde kraamtranen.
Baby blues is de lichtste vorm van wat wij postnatale depressie noemen. Hieronder vallen de kraamtranen.
In deze fase kan je nog niet echt spreken van aanvallen. Die heb je wel bij de postnatale depressie en de postnatale psychose.
Het begrip postnatale depressie geeft eigenlijk niet goed weer wat het precies is. Een depressie is 1van de uitweringen die er zijn, maar het bevat veel meer. Wij geven het daarom ook de term 'aanval'. Wat een aanval precies inhoudt is moeilijk te beschrijven, daar die voor een ieder verschillend is. Ik denk dat je het het beste kunt omschrijven met 'de stoppen slaan door'.
In ieder geval wordt een aanval veroorzaakt door de hormonen, maar hoe de uitwerking is zal afhangen van omstandigheidsfactoren. De aanval is altijd tegen het kind gericht. Zonder het kind zou je je nu niet zo voelen. Het kind krijgt op een zeker moment de schuld, waardoor de aanval op het kind gericht is. 'Wil je nu weer aan de borst', of 'houd toch eens op met dat gejank', of 'alweer een poepbroek' zijn voorbeelden van momenten waarop de stress te hoog wordt en de kans op een aanval wordt vergroot. Je kunt je kind dan wel wat aandoen, zoals het gezegde 'iemand achter het behang willen plakken'. Een aanval kan echter sterker worden, waardoor er het gevaar ontstaat dat je je kind wat aandoet, omdat het niet ophoudt. Het kan ook gebeuren dat er ineens flitsen door je hoofd gaan dat je je kind iets aandoet, zonder dat er een directe aanleiding op dat moment is.
Aanvallen zorgen in ieder geval er voor dat je als moeder je dood schaamt voor je gevoelens, waar je geen controle over hebt. Aanvallen zorgen ook voor een enorm schuldcomplex. Duurt dit te lang, dan ontstaat er in de meeste gevallen een depressie.
Bij een psychose zie je dingen die er niet zijn, zoals draken die door de lucht vliegen, engeltjes op de muren enz.
