Iedereen die een slechte start heeft gehad in zijn jeugd doormiddel van mishandeling,geestelijk of lichamelijk kent deze uitspraken wel of uitspraken die er op lijken. Wacht maar tot dat ik groot ben dan pak ik je terug en krijg je spijt van alles wat je mij en ons hebt aangedaan of Was ik maar alvast het huis uit dan komt alles goed met mij en word ik gelukkig,Als ik later groot ben zal ik alles heel anders doen en ervoor zorgen dat mijn kinderen wel gelukkig worden.   En dan is het zover,je hebt de leefdtijd bereikt dat je op jezelf kunt gaan wonen en dat doe je dan ook.Opluchting dat je er nu eindelijk toch weg bent maar misschien toch ook met schuldgevoelens want je hebt misschien je broertjes/zusjes wel achtergelaten die het nu dubbel op hun brood kunnen krijgen nu jij er niet meer bent. Misschien dat je je veel zorgen hebt gemaakt hoe het nu verder gaat met je moeder of je vader maar de gedachte dat jij je broers/zussen altijd nog kunt opvangen als ze je nodig hebt maakt het dat je een stukje rust terug krijgt en je ouders hebben zelf de mogenlijkheid om hier een einde aan temaken.   In het begin zul je misschien iets doorslaan of helemaal doorslaan met de nieuwe vrijheid die je hebt gekregen of misschien was je wel al heel huiselijk in het begin. Maar na een tijdje vind je je balans weer terug,de scherpe randjes zijn er af en je hebt weer een heel ander soort leven opgebouwd.Je hebt het gevoel dat je het wel zon beetje alles verwerkt hebt,het doet niet meer zo pijn als je wel op visite bent geweest in je ouderlijke huis of je hebt misschien wel al helemaal geen contact meer met je fam of een gedeelte ervan.   Tot dat er voor jezelf belangrijke gebeurtenissen gebeurt,je gaat trouwen,je krijgt een kind of iets anders waardoor je weer terug denkt aan alles wat er gebeurt is,je voelt de angst weer van van als je een kind was,bepaalde geuren,of het maakt eigenlijk niet uit wat.Er zijn altijd weer dingen die je er aan herinderen wat er allemaal in je jeugd is gebeurt en dan kan je behoorlijk in de war maken want jij dach dat je alles wel een plek hebt gegeven en je weet totaal niet wat je met al die gevoelens door elkaar moet doen. En dan pas kun je gaan beseffen dat je nog heel wat hinder hebt van je jeugd en dat je er iets aan moet doen maar wat?.....   Een aantal van die gevolgen kunnen zijn: *Dat je niet om gaan met complimenten of met kritiek *Dat je moeite hebt met ontvangen van liefde terwijl je zelf heel veel tegeven hebt *Dat je moeite hebt om je eigen grenzen aan te geven,je wilt door iedereen aardig gevonden worden *Dat je inelkaar krimpt door schreeuwende mensen en heel schrikbaar bent *Dat je juist heel agressief kunt reageren op mensen,dieren uit zelfbescherming,kwetsbaarheid *Dat je moeite hebt met het uiten van je gevoelens,alles opkropt *Dat je niet weet hoe je in grote groepen gedragen moet *Dat je snel dingen opgeeft doordat je denkt dat je dat je dat toch niet kan *Dat je je kinderen verstikt van de liefde,bang dat ze liefde tekort komen   En zo zijn er nog vele gevolgen die je misschien zelf wel verder kunt invullen. Het is belangrijk dat je zelf die punten ziet bij jezelf en het ook accepteerd en onder ogen ziet dan pas kun je verder en je gedragingen veranderen.   Ja....maar dat klinkt makkelijk en als het al zo makkelijk is dan was het me toch al gelukt? Het klopt....het klinkt makkelijker dan het is,het kost tijd en heel veel geduld van jezelf. Je hebt er jaren over gedaan om zo te worden wat je nu bent,je kan er dus niet van uit gaan dat je binnen een maand de man of vrouw gaat worden die vol zit met zelfvertrouwen en die niet steeds zich klein en kwetsbaar voelt.   Je moet leren om anders te denken over jezelf,jezelf gaan zien als vriend of vriendin. Niet gelijk gaan denken maar dit kan ik niet,zie je wel dat ik het niet kan,zie je wel dat ik geen leuke persoon ben maar:dit kan ik niet maar daar ben ik heel goed,oke,het is niet geworden zoals ik gedacht heb maar ik ben wel mooi tot hier gekomen en de volgende keer red ik het wel helemaal,hij/zij kraakt mij wel af maar dat betekent niet dat ik minder ben,misschien heeft die persoon een slechte dag of voelt zich zelf onzeker en kat mij daarom af.   In het begin zal het zeker moeilijk zijn zoals het altijd moeilijk is om gewoontes te veranderen.    Wat ook zeker zal helpen is dat de degene die het jouw aangedaan heeft hem/haar te vergeven Ben je gek geworden...hoor ik je al denken maar nee...ik ben niet gek geworden. Ik zal het beter uitleggen,je vergeeft degene niet voor hem/haar maar voor JEZELF zodat je niet langer met je gevoelens van boosheid enz opgescheept zit maar die energie kunt gebruiken om weer jezelf te vinden. Het is ontzettend moeilijk om iemand iets te vergeven die jou zoveel ellende heeft aangedaan.Je wilt niks liever dat diegene voelt wat jij hebt gevoelt.Dat hij zich rot voelt om wat hij jou heeft aangedaan,dat hij beseft wat hij jou aangedaan heeft. Maar het vreet ontzettend veel energie om vol te zitten met wraakgevoelens en om continu in je slachtofferrol te blijven zitten.Op deze manier kun je het nooit achter je laten en verder gaan met je leven want het zal altijd een schaduw over je geluk blijven. Zolang jij het niet los kunt laten zul je er steeds opnieuw mee geconfronteerd worden en steeds weer de pijn en verdriet voelen.Het kan terug komen door herinneringen of dromen of omdat je geconfronteerd bent geweest met de persoon die jou het aangedaan heeft. Er is maar een kleine kans dat degene jou zijn/haar excuus aanbied en moet JIJ dan daar de rest van je leven op wachten?Er is maar een kleine kans dat hij/zij zich gaat voelen zoals jij gevoeld hebt,moet JIJ dan daar op wachten? Nee,dat moet je niet,jij moet verder met je leven en gelukkig worden zonder de schaduw van je verleden.Vergeten kan je het niet en dat hoeft ook niet want dan zal ik iets onmogelijks vragen.Ik kan je wel vragen om hem/haar het te vergeven zodat jij je verlost voelt van je verleden en er aan kunt denken zonder dat het je pijn zal doen en geloof me dat is mogenlijk!!!! Het kan je helpen om te leren begrijpen waarom zo`n persoon zulke dingen gedaan heeft.Het zal nooit maar dan ook nooit een excuus zijn maar het zal je wel gemakkelijker er op maken om zo iemand te vergeven. Voorbeeld:Je vader heeft je lange tijd mishandeld zonder dat daar een aanleiding voor was.Hij heeft je jeugd verpest en onvergetelijke dingen aangedaan. Wat kun je hiermee?Je zou kunnen achterhalen hoe zijn eigen jeugd is geweest.Heeft hij liefde gekend in zijn jeugd?Hoe ging zijn eigen vader/moeder met tegenslagen om,reageerde hun dat ook af op je vader?Hoe is de band nu met zijn ouders?Zijn er soms andere dingen gebeurt in zijn verleden waardoor hij verbitterd is geraakt? Hiermee zul je al vele antwoorden kunnen vinden,geen excusen want je vader heeft zelf natuurlijk de circel kunnen verbreken als hij het lef heeft gehad en niet voor de makkelijkste weg had gekozen.Verder zou je kunnen bedenken dat het eigenlijk heel zielig is dat je vader zo is.Hij kent geen echte liefde en zal heel van zijn dochter/zoon moeten missen en van zijn eventuele kleinkinderen.Hij zal nooit de mooie dingen kunnen zien omdat hij zo verbitterd is en vroeg of laat komt hij er achter dat hij zijn leven verknald heeft,meestal op oudere leefdtijd of bij hun sterfbed en dat zal je vaders straf zijn en daar hoef jij niks aan te doen. Bedenk dat JIJ sterk bent,jij kan de circel verbreken,jij kan je eventuele kinderen of man/vrouw wel liefde geven en dat laten blijken.Jij bent sterk en je vader zwak.Hij kon het niet,durfde niet want als hij wel de lef had gehad en hulp vroeg dat had hij dat ook gekunt.Dus jij bent zoveel beter dan wat hij ooit is geweest. Als je zo zou kunnen leren denken en het zo kunt inzien dan kun je hem vergeven en als je het hem hebt vergeven dan kun jij verder met je leven.Je hoeft als je dat niet wilt natuurlijk geen contact meer met hem op te nemen want hij hoeft het niet te weten dat jij hem hebt vergeven,het gaat er om dat jij dat weet. Ook is het belangrijk om ook de positieve er uit te halen. Je bent dan wel mishandeld als kind en natuurlijk heb je nog steeds last van de gevolgen want anders ging je dit niet lezen maar geloof me...als je naar het positieve kijkt dan zul je zien dat het je ook iets op geleverd heeft. Dat wat je hebt meegemaakt niet allemaal voor niks is geweest! Dit was een voorbeeld over een mishandeld kind maar je kunt zulke vragen natuurlijk over elke situeatie aanpassen. Je kunt nu ook persoonlijk er met mij over verder praten. Ik kan je nog verder handvaten aanreiken om verder te gaan met je leven zodat je dit achter je kunt laten. Ik ben te bereiken via paralijn.nl 0900-2222922 (80ct p/m)  BE : 0903-36501 (112ct p/m)  Mijn naam is Angel en ben het beste te bereiken in de ochtenden na half 10 en in de avonduren na half 8. Het kan zijn dat u me op dat moment niet te pakken krijgt maar misschien dat iemand anders u aanspreekt met wie u wil praten.   Mocht je liever mailen dan kan dat natuurlijk ook en natuurlijk kun je altijd iets op het prikbord kwijt.